بنت‌الهدي صدر:
رضا ایرانمنش، بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون چند سالی است که به علت تاثیر مواد شیمیایی دوران دفاع مقدس، هر از گاهی دچار بحران‌های جسمی می‌شود. تا همین چند سال پیش شاید کمتر کسی در میان مخاطبان سینما و تلویزیون می‌دانست که این بازیگر از مجروحان شیمیایی است اما گذشت زمان پرده از راز بازیگر فیلم‌های «دکل»، «ترور» و «سجاده آتش» برداشت. با این هنرمند جانباز گپی کوتاه داشتیم که دغدغه لحظه‌های سرفه‌آلودش را روی دایره می‌ریزد.
حالتان چطور است؟ به نظر سرفه‌ها و بیماری نمی‌خواهند دست از سرتان بردارند؟
بیماری من که روند خودش را پیش گرفته است و پیشرفت هر روزه‌اش دیگر برایم عادی شده. خدا را شکر، فعلا حالم خوب است.
کار جدیدی در دست دارید؟
در حال نگارش چند برنامه هستم. یک تله‌فیلم و یک سریال، برای شبکه 2 و شبکه تهران، که اگر پس از بررسی با آنها موافقت کنند برای ساخت‌شان اقدام می‌کنم.
چه موضوعاتی را در این کارها گنجانده‌اید؟
یکی از سریال‌هایی که در نظر گرفته‌ام طنز جنگ است و دیگری موضوعی اجتماعی دارد. به نظرم امروز طنز در جنگ و دفاع مقدس را به نوعی با لودگی اشتباه گرفته‌ایم، به همین علت تصمیم گرفتم کار جدیدی در این زمینه ارائه دهم. از طرفی معضلات اجتماعی را نیز در کار دیگرم طرح کرده‌ام که دلم می‌خواهد راهکاری هم در رابطه با معضل مربوطه در خود سریال بگنجانم.
چطور به طنز دفاع مقدس پرداخته‌اید؟
سعی کرده‌ام واقعیت‌های جنگ را به همان صورتی که هست در سریال لحاظ کنم. از طرفی با همان موضوعات واقعی و حوادث ایجاد شده در جنگ، طنز و مایه‌های خنده‌داری را در صحنه‌ها قرار دادم.
چرا می‌گویید طنز در آثار جنگی را اشتباه گرفته‌ایم؟
در همه جای دنیا طنز معنا و مفهوم خودش را دارد. هیچ جای دنیا، لودگی و تمسخر را، طنز معنی نمی‌کنند. من سعی کرده‌ام مردم را با آثار دفاع مقدس آشتی دهم. مردم ما با طرح غلط مفاهیم جنگ و دفاع مقدس قهر کرده‌اند چون کمتر پیش آمده به شکلی صحیح اثری ساخته و پخش شود.
تلاش شما این است که آدم‌های دوران جنگ را چطور نشان دهید؟
خیلی‌ها فکر می‌کنند آدم‌های جنگ همه قدیس بودند و در هشت سال دفاع مقدس از همان ابتدا می‌دانستند دارند کجا می‌روند. برخی هم دلشان می‌خواهد همه آدم‌های جنگ را از همان ابتدا آدم‌های کوچه و خیابان نشان دهند و بگویند دفاع مقدس یک موضوع عادی است. به نوعی هر دو دسته از دو طرف بام افتاده‌اند. در حالی که در دوران جنگ از دو گروه حضور داشته‌اند و آدم‌هایی که حالا به نوعی از آنها قدیس یاد می‌شود به عده دیگر خط را نشان می‌دادند و آنها را برای بهتر حضور داشتن هدایت می‌کردند.
به نظرتان این مفهوم در قالب طنز بهتر می‌تواند منتقل شود؟
طنز یک سبک است و تعریف خاص خودش را دارد که باید حتما در کاری که این نام را وام می‌گیرد رعایت شود. اگر به چارچوب تعاریف پشت پا بزنیم مثل این است که یک ماهی خلاف جهت آب حرکت کند. آن وقت هم حیاتش به خطر می‌افتد و هم احتمال صید شدنش زیاد می‌شود. من سعی می‌کنم سبک خاص خودم را پیش بگیرم. کارگردانانی مثل آقای تبریزی و آقای ده‌نمکی هم که آثار طنزی را در زمینه دفاع مقدس داشتند سبک خودشان را رعایت کردند و البته لزومی ندارد من با کار آنها موافق باشم.