سليمي نمين
یکی از راه‌های کسب اعتبار و نفوذ احزاب سیاسی در جامعه بکارگیری چهره‌های شناخته شده و مطرح از سوی احزاب و گروه‌های سیاسی است. طبیعتاً بکارگیری چنین روشی در مقاطع حساس برای احزاب و تشکل‌ها بسیار معمول و متداول می‌شود به گونه‌ای که در هر مقطع مهم و ویژه‌ای به مانند انتخابات می‌توان چنین رویکردی را مشاهده کرد. اتخاذ چنین شیوه‌ای
بويژه از سوی جریان‌هایی که ابزار رسیدن به قدرت در میان خود را کم‌اثر و یا بی‌اثر می‌دانند، بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد.این واقعیت را می‌توان امروزه در جامعه سیاسی کشورمان به وضوح مشاهده کرد که یکی از عینی‌ترین مصداق‌های آن حزب کارگزاران است. حزب کارگزاران سازندگی و به صورت کلی‌تر احزاب اصلاح‌طلب پس از انتخابات مجلس هشتم به تدریج اعتبار خود را میان مردم و جامعه از دست دادند و نقطه اوج این بی‌اعتباری انتخابات سال 84 بود.این پس از آن بود که یک تلاش جدی میان اصلاح‌طلبان برای بازپس‌گیری سنگرهای از دست رفته به وجود آمد، یکی از ابزارهاي این بازپس‌گیری بکارگیری همان شیوه مذکور که مطرح کردن چهره‌های با سابقه بود، است.آقای هاشمی با توجه به ویژگی‌هایی که دارد و بويژه بعد از آنکه در انتخابات سوم تیر 84 به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب نشدند، بعد از کمی دوری از دنیای سیاست به صورت جدی وارد فضای سیاسی جامعه شدند و به نقد برخی از سیاست‌ها و جهت‌گیری‌های دولت نهم پرداختند.
همین انتقادها و اظهارنظرهایی که بیشتر با استراتژی‌های اصلاح‌طلبان و مخالفان دولت نزدیک و حتی بعضاً مشترک بود موجب شد که این گروه‌ها در مسیر استفاده ابزاری از شخصیت‌ها راه آسان‌تری داشته باشند. استفاده ابزاری از آقای هاشمی را می‌توان در انتخابات مجلس هشتم هم دید. در آن انتخابات بعضی از گروه‌های اصلاح‌طلب با اشاره به دیدارها و جلسات آقای هاشمی و کروبی و خاتمی از تشکیل مثلث اصلاحات سخن گفتند و از همان زمان درباره ورود آقای هاشمی به جریان اصلاحات و هدایت این جریان به دست وي سخن به میان آمد.آن زمان آقای هاشمی سکوت کردند و موضع‌گیری خاصی در این باره از خود نشان نداد. در این انتخابات نیز بعد از آنکه آقای عطریانفر از هدایت جریان اصلاحات به وسیله آقای هاشمی خبر داد بار دیگر آقای هاشمی سکوت کردند. شاید این سکوت خود یک مشی سیاسی است که آقای هاشمی دنبال می‌کند و شاید هم اینگونه نباشد ولی آنچه که واضح است، اتخاذ سیاست سکوت از سوی رئیس‌مجمع تشخیص مصلحت نظام و عدم موضع‌گیری قاطع در این باره، موجب شده که این گروه‌های سیاسی در ادامه روند بهره‌گیری از شخصیت وي، به هیچ مانع مستحکمی برخورد نکنند و آنها سیاست‌های این‌چنینی خود را دنبال کنند. البته همان‌طور که قبلاً اشاره کردم آقای هاشمی بعد از انتخابات 84 در برخی از مسائل سیاسی جامعه متمایل به یک جریان خاص بودند ولی امیدواری جامع و تمایل جامعه بر این است که شخصیت‌های باسابقه خودشان را وارد بازی‌های سیاسی نکنند، هرچند که نمی‌توان گفت که آقای هاشمی آشکارا درصدد این است که خود را به گروهی نزدیک کند یا مقدمات را به گونه‌ای فراهم آورد که برخی از گروه‌های سیاسی خاص به ایشان نزدیک شوند بلکه ایشان با توجه به مولفه‌های سیاست‌ورزی در دنیای امروز چهره‌ای را از خود به نمایش گذاشته‌اند که هم برخی از جریان‌های اصولگرا مانند موتلفه اسلامی ایشان را یکی از دوستان نزديك خود بداند و هم حزب کارگزاران دوم خردادی که متشکل از مدیران دوران ریاست جمهوری آقای هاشمی هستند وي را رهبر خود به حساب آورند. آقای هاشمی با توجه به تجربه‌ای که تحت تاثیر تحولات سیاسی و فراز و نشیب‌های دوران ریاست‌جمهوری خود به دست آورد این قابلیت را دارد که هم بهزاد نبوی و هم اسدالله بادامچیان را توامان با خود همراه کنند. این توانمندی و قابلیت از سوی ایشان به گونه‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد که نه احزاب اصولگرا و نه احزاب اصلاح‌طلب حس نمی‌کنند آقای هاشمی‌رفسنجانی به جناح خاصی متمایل شده و به تبع آن قدرت تاثیرگذاری در یک جناح دیگر را از دست داده است.