شروين طاهري
باید خودم را به سفارت می‌رساندم. از اتاق 3213 بیرون زدم. در سکوت محض راهروها صدای آسانسور یک موهبت بود. 32 طبقه پایین‌تر در لابی همه چیز سرجایش بود الا آدم‌ها. با خودم فکر کردم که اگر غیب شدن ناگهانی چشم‌بادامی‌ها هم حقیقت داشته باشد، باز باید چندین هزار توریست و شاغل خارجی مثل بچه‌های سفارت ایران که به من زنگ زده بودند، در این شهر فاجعه‌زده باشند. بوی قهوه همراه با موسیقی رمانتیکی در فضا پیچیده بود. همزمان با بازشدن در شیشهای کشویی، صدای به‌هم خوردن فنجان و استکان از داخلی لابی در جا خشکم کرد. این نشانه‌ای بود از حضور یک انسان! از شب گذشته تا صبح امروز پیشخدمت کره‌ای آخرین موجود زنده‌ای بود که به چشم خودم دیده بودم. بقیه آدم‌ها همه و همه دیجیتالی بودند با تصاویر و صداهایی از عمق شبکه مخابراتی: افراد خانواده‌ام، بچه‌های فدراسیون و سفارت و افشین قطبی. بازگشتم داخلی لابی و در امتداد صدای رقص چایخوری در یک فنجان مجهول حرکت کردم. در آخرین گوشه دنج سالن، پشت آخرین ستون یک مرد جاافتاده مو جوگندمی داشت فنجان قهوه را به سوي لبش می‌برد و در همان حال از بالای عینک جلد روزنامه لوفیگارو را دید می‌زد. در یک آن از پشت‌سر به او نزدیک شدم و از ضمیر ناخودآگاهم دستور گرفتم که بگویم: «بون ژوق موسیو!» که طرف مثل برق گرفته‌ها درجا روی صندلی سکندری خورد و فنجان قهوه را روی پیراهنش خالی کرد و همانطور که می‌خواست به‌طور غیرارادی جواب سلام بدهد «بون‌ژوقش» از داغی قهوه به فریاد تبدیل شد و دوباره افتاد سرجایش. پس از لحظه‌ای مکث وقتی به سمت من چرخید، انگار با یکی از چهره‌های کمدی کلاسیک روبه‌رو می‌شدم. خودم را به انگلیسی معرفی کردم و او هم در نهایت درماندگی خودش را «پروفسور پاسکال بونیفاس» معرفی کرد. یکه خوردم. او را می‌شناختم و یکی از مقالاتش درباره جام‌جهانی و فوتبال را برای «وطن‌امروز» ترجمه کرده بودم. فهمیدم آقای پروفسور هیچ‌چیز از اتفاقات دور و بر خودش نمی‌داند. گفت دیشب به سئول آمده تا در یک سمینار بین‌المللی درباره جنگ هسته‌ای در شبه‌جزیره کره سخنرانی کند اما صبح که از خواب بلند شده هم جا را خالی از خدمه دیده و حدس‌زده که شاید خدمه کره‌ای همه با هم رفته‌اند برای ورزش صبحگاهی. پس خودش به آشپزخانه رفته تا بساط قهوه را علم کند. اینها را به انگلیسی لهجه‌دار بامزه‌ای برایم تعریف می‌کرد و به عادت فرانسویان دست‌هایش را همین‌طور در هوا تکان می‌داد که من دیگر از این همه بی‌خیالی مرد فرانسوی طاقتم طاق شد و جفت دست‌هایش را روی هوا گرفتم تا دیگر نتواند حرف بزند و بعد سرش داد کشیدم: «پروفسور آن بیرون بمب اتمی ترکانده‌اند! از خواب بلند شو!» مردمک‌های از فرط تعجب گشاده‌شده‌اش که پشت عدسی عینک چند برابر بزرگ‌نمایی می‌شدند، یک صحنه کارتونی خلق کرده بود. خنده‌ای عصبی سر داد: «انفجار اتمی؟ اینجا؟ شوخی می‌کنی، هاهاها...»
بازگشتم سمت در خروجی و همانطور که از او دور می‌شدم، نیم‌نگاهی به عقب، به قیافه کمدی و قهقهه مسخره یکی از جدی‌ترین آدم‌های دنیا نظری می‌انداختم. به محض آنکه پا بر سنگفرش پیاده‌رو گذاشتم در شیشهای پشت سرم بسته شد و صدای خنده چندش‌آور «پاسکال بونیفاس» جامعه‌شناس محو شد و در کسری از ثانیه صدای غرش خفیفی شبیه صدای روزهای ابری و بارانی در فضا طنین انداخت و عطری عجیب به مشامم خورد. هوا پر بود از ذرات مایع بسیار ریز و صورتی‌رنگ که وقتی روی پوست دست و صورت می‌نشست حس بسیار مطبوعی داشت اگرچه بلافاصله از اینکه مبادا این ذرات، حاوی مواد رادیواکتیو حاصل از انفجار اتمی باشد به وحشت افتادم. با این حال نه‌تنها هیچ نشانه آزاردهنده‌ای از یک انفجار اتمی در محیط دیده نمی‌شد بلکه برعکس همه چیز زیبا و باطراوت و مطبوع بود. به 2 سمت پیاده‌رو سرکی کشیدم اما هیچ تنابنده‌ای را ندیدم. خیابان هم خالی‌خالی بود. خیابان «تهران نو» که شنیده بودم مرکز بانکداری و آی‌تی کره‌جنوبی است تا چشم کار می‌کرد خالی از آثار آدمیزاد یا حتی جنبنده‌های موتوری بود. اما نگاهم که بالاتر رفت، شگفتی‌ام بیشتر شد چرا که انعکاس همان نور صورتی‌رنگ دوست‌داشتنی از بدنه شیشهای آسمانخراش روبه‌رو بدجوری به دلم می‌نشست. باز هم که سرم بالا و بالاتر رفت، چشمم به ابرهای زیبای صورتی افتاد که تا چشم کار می‌کرد آسمان را پوشانده و مدام در حال حرکت و جوشش بودند؛ درست مثل توده‌ای بیکران از پنبه‌های شفاف صورتی‌رنگ که مدام آنها را هم بزنند و زیر و رو کنند. هیچ اثری از آبی آسمان نبود انگار که آسمان از ازل صورتی خلق شده است. نمی‌دانم تاثیر جادویی نور صورتی بود که از دل ابرها می‌تابید یا بوی عطر مسحور کننده‌ای که در فضا موج می‌زد؛ هرچه بود برای مدت زمانی نامعلوم همانطور سر به آسمان، سر جایم میخکوب شده بودم. مثل احساس از خود بیخودی پیش از بیهوشی یا حتی شیرین‌تر از آن، مثل حس عاشقی... .
از دوردست‌ها صدای شیپور می‌آمد و همین‌طور نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد که ناگهان به خودم آمدم. صدای بوق شیپوری کرکننده یک ماشین بود به سبک بوق‌های تهران خودمان که در میان آسمانخراش‌های خیابان «تهران‌نو»ی سئول انعکاس می‌یافت. نگاهم را که از آسمان به زمین آوردم فهمیدم دوباره دچار بیدارخوابی شده‌ام و دارم در بیداری رویا می‌بینم. همان پراید سفید بی‌ترمز کابوس دیشب با شیشه‌های پایین درست روبه‌رویم کنار خط پیاده‌رو ایستاده بود و یک شوفر طاس سبیلو با لپ‌های گوشتی از پشت فرمان داشت لبخند می‌زد و با دست آزادش مقوای سفیدرنگی را جلویم دراز کرده بود که رویش نوشته شده بود: «سفارت ایران». اسمم را که صدا زد دیگر فهمیدم که خواب نمی‌بینم، سوار شدم.