۲۰/آبان/۱۴۰۵
|
۱۵:۰۸
با وجود دستور وزیر آموزش و پرورش برای استخدام

حقوق معلم «کالو» دعای خیر روستاییان است

مسعود میر:

معجزه رسانه بهانه رویت شدن زندگی سرباز- معلمی بود که در گوشه‌ای از پازل ایران درس زندگی را با 4 دانش‌آموز مشتاق آموختن، هجی می‌کرد. وبلاگ «دیرتش باد» خیلی زودتر از روز و شب تنهایی معلمی دیده شد که در حوالی بندر دیر به بهانه تدریس دوران سربازی را سپری می‌کرد. کم‌کم روستای «کالو» و «عبدالمحمد شعرانی» شناخته شدند و سرکشی‌های خبرنگاران بهانه‌ای بود برای روایت لحظه به لحظه زندگی سرباز- معلم و دانش‌آموزانش در کالو. وبلاگ «دیرتش باد» هر روز با یک پست جدید روایتگر زندگی متفاوتی بود که یک سرباز وظیفه شخصیت نخست آن‌را ایفا می‌کرد و 4 دانش‌آموز که هر کدام در یک مقطع ابتدایی تحصیل می‌کردند، دیگر حاضران در این داستان بودند. شهرت این معلم و دانش‌آموزانش به مدد سرعت دنیای مجازی و فراگیری رسانه روز به روز بیشتر می‌شد تا جایی که یکی از بهترین خاطرات این پنج نفر با بسته‌های شکلاتی شیرین می‌شود که توسط یک آمریکایی از کالیفرنیا به آدرس مدرسه پست شده بود. مدرسه روستای کالو با 4 دانش‌آموز در حالی سال جدید تحصیلی را در تاریخش ثبت کرد که یک مدرسه دیگر با 3 دانش‌آموز به فهرست مدارس کم‌دانش‌آموز ایران اضافه شد. آغاز به کار این مدرسه در استان کهگیلویه و بویراحمد با 3دانش‌آموز بهانه‌ای بود برای سراغ گرفتن از اهالی مدرسه کالو که دیگر عنوان کم‌جمعیت‌ترین مدرسه ایران را با خود یدک نمی‌کشد. سرباز- معلم هنوز هم در کالو درس می‌دهد و البته به‌جای یکی از دانش‌آموزان که به مقطع راهنمایی رفته یک کلاس اولی دیگر در مدرسه از عبدالمحمد الفبا می‌آموزد. سرباز- معلم حدود یک سالی می‌شود که دیگر سرباز نیست و البته هنوز نتوانسته از کالو و شاگردانش دل بکند. وی می‌گوید برایم مهم نیست که در کم جمعیت‌ترین مدرسه ایران درس می‌دهم چون معتقدم مدرسه ما به‌خاطر وبلاگم در دنیا معروف شد و حالا هم خوشحالم که توانسته‌ایم جزو 11 وبلاگ برتر دنیا به انتخاب سایت دویچه وله قرار بگیریم. شعرانی درباره وضعیت استخدامی‌اش که مدت‌ها با آن درگیر است، می‌گوید: «خرداد ماه با وزیر آموزش‌و‌پرورش در تهران ملاقات کردم و آقای وزیر دستور دادند به‌خاطر خدماتم در دوران سربازی به‌صورت تشویقی استخدام شوم، اما با گذشت 5 ماه از دستور آقای علی احمدی من نه استخدام شده‌ام و نه حقوقی می‌گیرم.» شعرانی البته هنوز هم نتوانسته قید درس دادن را بزند و هنوز هم در کالو معلم است. وی می‌گوید: آسفالت شدن جاده روستا از طرف دفتر رئیس‌جمهور وتشویق‌هایی که از گوشه و کنار دنیا می‌رسد، تنها دلخوشی‌های من هستند. شعرانی امیدوار است تا هرچه زودتر وضعیت کاری‌اش روشن شود و بتواند روزهای کالو را با امید بیشتری به شب بدوزد.

 

ارسال نظر
captcha
پربیننده