گروه فرهنگی:
دکتر توفیق سبحانی، مدرس دانشگاه تهران و پژوهشگر ادبی این روزها سرگرم تصحیح دوباره و غلط‌گیری «دیوان‌کبیر» است. امسال قرار است این کتاب با ویرایش تازه، وارد بازار کتاب شود. وی این کتاب را براساس نسخه‌ای که خود مستقیما از قونیه به تهران آورده تصحیح کرده است. توفیق سبحانی درباره این کتاب می‌گوید: مدتی پیش مجموعه 2جلدی دیوان‌کبیر (کلیات شمس تبریزی مولانا جلال‌الدین) از سوی نشر انجمن مفاخر منتشر شد اما من سعی کردم پیش از اینکه مخاطب به موشکافی کتاب بپردازد، خود درصدد اصلاح برخی غلط‌های موجود در آن برآیم. به‌عنوان مثال سعی کردم عبارت‌ها و لغات خشن را نرم‌تر کنم یا به تسهيل و ساده‌نویسی پیچیدگی‌های این 2 جلد بپردازم. سبحانی درباره نگارش «دیوان کبیر» نیز اضافه می‌کند: من دو سال و نیم به فعالیت روی این دو جلد پرداختم و ابتدای کارم را هم با مطالعه مثنوی از دفتر اول شروع کردم که در حال‌حاضر فکر می‌کنم این کار اشتباه است، چرا که به نظر من باید مثنوی را از دفتر ششم و از آخر خواند نه اول. با این وجود، من به همین منوال به کارم ادامه دادم و بعد سراغ دیوان کبیر رفتم و بعد از آن، «مجالس سبعه» یعنی هفت سخنرانی مولانا قبل از ملاقات با شمس را تجربه کردم. او ادامه می‌دهد: من برای درک این کتاب ناچار شدم نسخه‌های مختلف آن را که در جاهای مختلف بود، مطالعه کنم و خوشحالم از اینکه درباره کسی کار کرده‌ام که همه دنیا مثل من، او را دوست دارند. این مولاناپژوه با اشاره به پنج اثری که مولوی از خود برجا گذاشته است، می‌گوید: به نظر می‌رسد مولانا هر حرفی را که می‌خواسته بگوید به صورت‌های مختلف بیان می‌کرده است. چنانچه در مثنوی، عمدتا برای عده‌ای که در مجالس او حضور داشته‌اند و در دیوان کبیر برای کسانی که به مجالس خصوصی سماع او می‌آمدند و در آثار دیگر هم به همین منوال این مساله مشهود است. در واقع به جرأت می‌توان گفت هیچ‌کدام از اشعار مولوی در دیوان کبیر اندیشیده نبوده و در حین شور سخنرانی کرده و بر زبان آورده است.