حسین جوادی:
بعد از پایان بازی‌هاي سه‌شنبه شب لیگ قهرمانان آنقدر خسته بودم که انگار خودم 180 دقیقه فوتبال بازی کردم! اما این خستگی ناشی از بی‌خوابی یا اضافه کار در تحریریه نبود، نمی‌دانم چقدر با خستگی ذهنی مواجه شده‌اید، دقیقا مثل یک ساعت پشت ترافیک ماندن، یا انتظار در صف طویل پمپ‌بنزین می‌ماند، باز هم نمی‌توانم مصداقی بارز برای آن پیدا کنم اما اصلی‌ترین دلیل این خستگی یا بهتر بگويم سرگیجه‌ای كه هفته‌ای یک بار رخ می‌دهد، گزارش‌های ناب گزارشگران سیما است. اما این بار همکار عزیز خودمان حمیدرضا صدر، چاشنی‌اش را بیشتر کرد که تا خود صبح در حالت خواب و بیداری بمانم. او آنقدر با هیجان از این دیدار کسل‌کننده تعریف کرد که لحظه‌ای خیال کردم فینال لیگ قهرمانان رسیده و ما چقدر از قافله اروپا عقب مانده‌ایم! اما باز هم به استاد خرده نمی‌گیرم زیرا او که در زمین حاضر نبود تا ستاره‌های بی‌انگیزه را به شور و هیجان بیندازد.
بازی شروع می‌شود و مجری محبوب و دوست‌داشتنی ما بعد از گذشت دقایقی تحت تاثیر رقابت کسل‌کننده قرار می‌گیرد و به موضوعاتی مانند «کلاه پيترچک» که یک نوع کلاه ورزشی راگبی است می‌پردازد، بازی همچنان ادامه دارد و او برای پیدا کردن سوژه سراغ ضرب‌المثل‌های وطنی می‌رود: هر چه پیش آید، خوش آید ...،گل بود به سبزه هم آراسته شد، اما واقعا این اصطلاحات از کجا وارد گزارش‌های فوتبال شده‌است؟ واقعا اصطلاح «دیوارگوشتی» شما را به یاد چه واژه‌ای می‌اندازد یا رفتن پسر آقای ... به مدرسه و دفاع کردن او از پدرش مقابل همکلاسی‌ها چه ارتباطی به شوتی دارد که لمپارد می‌زند! اما باز هم همه اینها مهم نیست، او تقصیری ندارد، بازی خیلی سرد و کسل کننده بود و واقعا شاید اگر ما هم جای او بودیم حرفی برای گفتن نداشتیم اما دقیقا زمانی دود از کله بلند می‌شود که نوبت به رقابت لیورپول و اتلتیکو می‌رسد.
«به قصد وا کردن چارچوب»، «با چمدانی از تجربه»، «2در برابر سه، سه در برابر 2و....» و ... شما را به یاد چه کسی می‌اندازد، گزارشگر بازی‌های بیرمنگام و منچسترسیتی حالا دیدارهای لیگ قهرمانان را گزارش می‌کند، اما بارزترین مساله‌ای که با آن مواجه شدم و سبب شد تا به اطلاعاتم اضافه شود این بود که گزارشگران ما
( به جز عادل و مزدک) اطلاعات مختلفی را در زمینه‌های گوناگون «در کوله‌بار تجربه‌هایشان اندوخته‌اند!» مانند نقد فیلم‌های سینمایی، گرفتن مدرک A مربیگری از فیفا، آنالیز فنی مسابقات، روانشناسی ورزشی و رفتارشناسی بازیکنان. داور سوت دیدار را می‌زند و با دمیده شدن نفس داور در سوت با اولین کلمه گزارشگر کله‌ام سوت می‌کشد، او این دیدار را مانند فیلم‌های سینمایي درجه یک تعبیر می‌کند و شروع می‌کند به نقد و تحلیل فنی. وی اعتقاد دارد ماسچرانو از لحاظ اخلاقی مشکل دارد(بازیکنی که مارادونا، او را کاپیتان تیمش می‌داند) و بازیکن خوبی نیست و از آن طرف لقب دوست‌داشتنی را به کوئيت می‌دهد، اما این تعریف تا دقیقه 52 دوام نمی‌آورد و ما با یک برهان خلف مواجه می‌شویم، «کوئيت بازیکن مناسبی در این پست نیست و هر چه زودتر باید تعویض شود!» آیا واقعا او باید به جای گزارش بازی نقش یک آنالیزور یا کارشناس را ایفا کند و در لحظات حساس که بازیکنان به دروازه‌ها حمله می‌کنند تنها با نوسانات مختلف، صدایش را بالا و پایین ببرد؟ بهتر نیست این گزارشگر را به یکی از تیم‌های در حال سقوط لیگ برتر معرفی کنیم تا با داشته‌های فنی‌اش آنها را نجات دهد! اما بدترین زمانی که چند بار دستم روی دکمه (power) کنترل می‌رود، وقتی است که او به حمیدرضا صدر خرده می‌گیرد که چرا ایشان گفته که داور حق اشتباه دارد و به نظر گزارشگر-آنالیزور ما، داور را باید دار زد و صحبت‌های صدر را تعبیری غیرمنطقی می‌خواند و با جمله «باید برویم از خود داور بپرسیم»، تفسیرش را تکمیل می‌کند. شاید از این به بعد هم باید از او به عنوان کارشناس داوری دعوت کنند تا در برنامه تلویزیونی 90 به نقد داوری‌های لیگ بنشیند. بازی ادامه دارد، لیورپول حمله می‌کند، اتلتیکو ضد حمله می‌کند ولی خبری از گزارش نیست، تنها صدايی که از گیرنده شنیده می‌شود این است که من از نتیجه بازی بی‌خبرم و دوستداران حرفه‌ای فوتبال نیز به همین شکل بازی را دنبال می‌کنند! اینجاست که دیگر دست به دامن (Hands Free) موبایل می‌شوم تا از طریق گوشی همراه و رادیو‌اش بازی را دنبال کنم و تنها تصاویر متحرک تلویزیون است که چند ثانیه‌ای از رادیو عقب است! اما ایرادی ندارد، اين‌گونه فوتبال دیدن بهتر از سرگیجه گرفتن و توهم پشت ترافیک ماندن است.