پیش‌گفتار: مرغ شکاری
کالیفرنیا هفدهم ژوئن 1994، یک روز داغ تابستانی. 90 هزار تماشاگر مشتاق تماشای دیدار پایانی جام جهانی [فوتبال] در ورزشگاه رزباول شهر پاسادنا
کنارهم نشسته بودند. در زمین مسابقه تیم‌های ملی ایتالیا و برزیل رو در روی هم قرار داشتند و در سرتاسر دنیا هم چیزی بیش از 2 میلیارد نفر پای تلویزیون به تماشای بازی آنها نشسته بودند. در جایگاه ویژه شخصیت‌های برجسته دنیا حضور داشتند. پله، مردی که روزگاری بهترین و دوست داشتنی‌ترین بازیکن دنیا بود، با چهره‌های شناخته شده و سیاستمدارانی همچون ال‌گور و هنری کیسینجرنشسته و گرم صحبت بود. شخصی هم در آنجا نشسته بود که گذشته تردیدآمیز و مشکوکی داشت؛ مردی به نام آنزور کیکالیشویلی.
او از سوی یک کمیسیون تحقیق کنگره آمریکا و همچنین پلیس ایالتی این کشور به عنوان یکی از سرکرده‌های گروه‌های تبهکار مافیایی در روسیه به شمار می‌آمد. او عضوی از حکومت کمونیستی بود و در پی فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی رئیس تشکیلاتی به نام «اتحادیه قرن بیست و یکم» شد. این اتحادیه به روسای خود هرگز وفا نکرد و برای آنها خوش‌یمن نبود. آخرین آنها هدف یک تک‌تیرانداز قرار گرفت. رئیس پیش از او هم در تیراندازی گروه‌های مافیایی کشته شد. آن‌طور که پیداست، اتحادیه قرن بیست و یکم به شرکت‌های روس خدماتی در زمینه حفاظت در برابر دیگر گروه‌های مافیایی ارائه می‌داد. ماموران پلیس ایالتی یک ماه پس از دیدار پایانی جام‌جهانی یک گفت وگوی تلفنی را شنود کرده بودند که در آن کیکالیشویلی تهدید کرد پوست زوجی از اهالی فلوریدا را همچون حیوانات می‌کند. ماموران تحقیق این تهدید را بسیار جدی تلقی کردند. آنزور کیکالیشویلی در آن بعد ازظهر در میان دیگر میهمانان جایگاه ویژه، به احتمال زیاد روزگار خوشی داشت. در وسط جایگاه ژائو هاوه‌لانژ رئیس وقت فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) نشسته بود. دادستانی برزیل می‌گفت او ارتباط‌هایی با شناخته شده‌ترین عضو مافیای برزیل داشته است؛ فردی با نام کاستور ده آندراده سرکرده یک گروه غیرقانونی شرط‌بندی با دارایی تخمینی 6/2 میلیارد دلار، مردی که به گفته بازپرسان برزیلی، با عمده‌ترین باندهای مواد مخدر کلمبیا زد و بند‌هایی داشت. در کنار او ویاچسلاو کولوسکوف قرار داشت؛ رئیس وقت فدراسیون فوتبال روسیه، مردی که با قتل‌های سازمان یافته از سوی مافیا سر و کار داشت. خوان خوزه بلینی، رئیس فدراسیون فوتبال کلمبیا آنجا نبود. او نمی‌توانست در آن بعد ازظهر آنجا باشد؛ یکی از بازیکنان تیم ملی فوتبال کلمبیا به ضرب گلوله از پا در آمده بود، آن هم درست اندکی پس از آنکه از جام جهانی به کشورش بازگشته بود.
یک سال بعد بلینی به اتهام «سودجویی غیرقانونی» و همچنین پولشویی برای انجمن کالی-کارتل که گروهی از فروشندگان مختلف کوکائین بودند، مجرم شناخته و محکوم شد. این افراد همگی عضو یا میهمان فیفا در بزرگ‌ترین رخداد فوتبالی دنیا بودند. نخستین‌بار در زمستان 1999 در یک غذاخوری گرجستانی در شهر مسکو با آنزور کیکالیشویلی برخورد کردم. او برایم گفت چقدر از تماشای نزدیک دیدار پایانی جام جهانی 1994 لذت برده و اینکه تا چه اندازه شیفته ورزش و بویژه فوتبال است. من به عنوان دستیار تهیه‌کننده یک برنامه مستند تلویزیونی برای شبکه کانادایی CBS به مسکو رفته بودم، برنامه‌ای که بعد‌ها از شبکه‌ای آمریکایی هم پخش شد. کیکالیشویلی از جام جهانی 1994 تا کنون دیگر اجازه سفر به ایالات متحده را نیافته است. او با این حال سعی داشت خود را فردی عاقل و بافرهنگ نشان دهد.
بخش جلوی رستوران کوچکی که او [ما را] به آنجا دعوت کرده بود، پر از کارگران ساختمانی انگلیسی بود که برای پروژه بزرگی به آنجا آورده شده بودند. اینکه چرا کارگران انگلیسی راهی روسیه، کشوری با شمار بالای افراد بیکار شده‌اند، روشن نیست... راهرویی باریک بخش جلویی را به رستورانی گران‌قیمت و شیک مربوط می‌کرد؛ جایی که غذاهای لذیذ گرجی سرو می‌شد. کیکالیشویلی خیلی دیر به آنجا رسید. خودروی امنیتی شاسی‌بلند او وارد پیاده‌رو شد و در فاصله یک متری در ورودی ایستاد. محافظی تنومند و عضلانی با کت و شلواری دست‌دوز در جلوی در ایستاد. 2 مرد دیگر هم در راهروی کوچک منتظر ماندند. زمانی که از جایم بلند شدم تا به راننده‌مان در بیرون نگاهی بیندازم، آنها بدون موافقت کیکالیشویلی نمی‌خواستند به من اجازه این کار را بدهند. این مکان راه درروی دیگری نداشت. غذا مطبوع و لذیذ بود. نوشیدنی‌های فراوانی وجود داشت و خود کیکالیشویلی هم میزبان بسیار میهمان‌نوازی بود. در واقع تدابیر امنیتی او نیز بی‌مورد نبود. چند هفته پس از دیدار ما بمبی در دفتر کار او در کنار کاخ کرملین منفجر شد. کیکالیشویلی جان سالم به در برد؛ چیزی که با دیدن آن ساختمان به‌شدت آسیب‌دیده ناشدنی به نظر می‌رسید.
ترجمه: محمد علیجانی بائی