شنبه
از روزی که تصمیم گرفتند به‌وسیله من ترافیک را به مردم نشان بدهند یک کمی نگرانم. آخر از این می‌ترسم که به‌دلیل ترافیک همیشگی، یکی ناراحت شده و سنگی، چیزی به طرف من پرتاب کند.
یکشنبه
امروز مسیر روبه‌روی من به‌شدت ترافیک بود. مردم خیلی عصبانی من را نگاه می‌کردند. من نمی‌دانم به من چه ربطی دارد که شلوغی بیداد می‌کند. آنقدر اعصاب‌شان خط‌خطی بود که من تصمیم گرفتم خاموش بشوم. عجیب است؛ نمی‌دانم این مردم از ترافیک شاکی هستند یا از من، آخر به محض اینکه خاموش شدم دوباره فحش را کشیدند به جان من.
دوشنبه
امروز برای اولین‌بار یک نفر به‌طور ویژه‌ای از من تشکر کرد. راننده یک ماشین سمند که دست بر قضا خانم بود، سر چهارراه ایستاد و نگاهی به من کرد و تعجب کرد. بیشتر تعجب کرد. دوباره به من خیره شد. عصبانی شد. خودش را کنترل کرد. از من تشکر کرد و گفت: شب حالیش می‌کنم که توی صف سینما ایستادن چه تبعاتی داره!
سه‌شنبه
امروز از خودم بدم آمد. یعنی احساس کردم که معنی ندارد که من سر چهارراه قرار بگیرم و پیک و سنگینی ترافیک را به مردم نشان بدهم. آخر چه معنی دارد وقتی همه پشت سر هم ایستاده‌اند و می‌دانند به‌خاطر ترافیک ایستاده‌اند، من چه کاربردی دارم. امروز یک نفر از پایین به من نگاه کرد و فریاد زد: آینه دق!
چهارشنبه
امروز نمی‌دانم چه اتفاقی پیش آمده که من چندساعتی خاموش شدم. نمی‌دانم چرا همه به من فحش می‌دادند. هر کس به چهارراه می‌رسید نگاهی به من می‌کرد و چون می‌دید خاموشم فحشی می‌داد و سرش را روی فرمان ماشین می‌گذاشت. با خودم گفتم: انگار اگر روشن بودم و ترافیک را نشان می‌دادم دیگر کسی معطل نمی‌ماند!
پنجشنبه
وای که از دیدن و نشان دادن این همه تکرار خسته شدم. باور کنید که چیزی حدود سه ساعت چند تا ماشین را که پشت سر هم ایستاده بودند، می‌دیدم و نشان دادم. تنها اتفاق امروز این بود که همان ماشین‌ها نیم متر جلوتر رفتند!
جمعه
در طول عمر یک هفته‌ای‌ام برای اولین‌بار آسفالت خیابان را دیدم. با خودم گفتم: ای کاش همان ماشین‌های ایستاده پشت سرهم که ترافیک درست می‌کنند را ببینم، چرا که به مراتب قابل دیدن‌تر از آسفالت تکه‌تکه خیابان‌هاست!