پروانه بودم من اما درون گهواره و هر چه عکس بود با شمع گرفتند شب پرستان. ملخ با شمع عکس دارد. مگس با شمع عکس دارد. همه با شمع عكس دارند جز اشک شمع. حتی شب با شمع عکس دارد الا من پروانه. پروانه آن شهیدی بود که به جبهه رفت و وقت نکرد با امام عکس بیندازد. سران فتنه با امام عکس دارند اما ما داریم با امام زندگی می‌کنیم. شأن امام اجل از عکس گرفتن با ما بود. شأن امام این بود که شمع باشد، که رهبر پروانه‌ها باشد. شأن ما هم اجل از عکس گرفتن با امام بود. شأن ما پروانه‌ها مقام شامخ سوختن است. بابا اکبر با امام عکس نگرفت، برای امام شهید شد. آن رزمنده ایلامی که در روستایی دور افتاده پیام شمع را شنید هرگز با امام عکس نداشت. مادر 5 شهید کهگیلویه و بویراحمدی هم با امام عکس ندارد. چادرش را به کمر بسته بود تا بچه‌هایش را اعزام کند منطقه. بنده خدا درگیر کفن و دفن بچه‌هایش بعد از فتح‌المبین و بدر و والفجر مقدماتی و بیت المقدس 2 بود و وقت نکرد بیاید جماران با امام عکس بگیرد. نسل من وقتی امام آمد هنوز به دنیا نیامده بود و وقتی امام رفت هنوز آنقدر قد نکشیده بود که هم قد شمع شود. عکاس‌ها ما را سوژه مناسبی ندانستند. ما در قاب نیستیم. ما محور لنز نیستیم. ما الان هم با خامنه‌ای عکس نداریم. خواص بی بصیرت اما چرا. ما فدایی آقا هستیم و در حال جنگ با منافقین. کجا وقت می‌کنیم با ماه عکس بیندازیم. عکس را آنهایی با امام انداختند که وقتشان آزاد بود و در خط مقدم نبودند. من اما سرم شلوغ بود و آنقدر عمرم به یتیمی گذشت که هرگز فرصت نکردم بیایم جماران و با امام عکس بیندازم. یتیمی فرصت سر خاراندن به من نداد که بیایم با امام در یک قاب قرار بگیرم. من پروانه هستم و هیچ پروانه‌ای با شمع عکس ندارد. شأن من سوختن به عشق شمع بود، نه عکس گرفتن با امام. من بعد از شهادت بابا اکبر عصای دست مادربزرگ شدم و وقت نکردم با امام عکس یادگاری بگیرم. دختر شهید زابلی وقت نکرد با امام عکس بگیرد. مادر شهید زاغه نشین وقت نکرد با امام عکس بگیرد. پدر شهید بلوچ وقت نکرد با امام عکس بگیرد. پروانه اگر سرباز شمع باشد وقت نمی‌کند با نور عکس بگیرد. ما سرباز شمعیم نه سوژه عکاس. ما با دوربین مشغول دیده‌بانی هستیم در خط مقدم اینترنت و وقت نمی‌کنیم با آقا عکس بگیریم. سرمان شلوغ است. همین خواص بی بصیرت که تنها گذاشتند حضرت ماه را و به جای ناطق بودن فرو رفتند در لاک سکوت و بی بصیرتی، «خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خامنه‌ای را نگهدار» و الا همین حضرات به طعنه ما پروانه‌ها را شلاق می‌زنند از جنس زخم زبان که کجا بودید شما وقتی ما با شمع عکس می‌انداختیم؟ ما با خامنه‌ای زندگی می‌کنیم، عکس نمی‌گیریم. ما در خط خامنه‌ای هستیم و برای اثبات این ادعا نیازی به عکس نداریم. کسی که در خط خامنه‌ای باشد سرش به ناسزا شنیدن از دشمن گرم می‌شود و وقت نمی‌کند با آقا عکس بیندازد. البته این را بگویم؛ شمع خودش هم عاشق پروانه است. این عشق دو سویه است. خمینی هم اگر با خودش بود به جای سران فتنه با همان
بچه بسیجی‌هایی عکس می‌گرفت که غبطه می‌خورد به چهره نورانی‌شان. خمینی حاضر بود بوسه زند بر دست و بازوی بابا اکبر. خمینی خودش گفته بود؛ هیچ نداشت وقتی این مادران و پدران شهید داده را می‌دید. خمینی کی گفت من حاضرم بر دست و بازوی فلان نوه خود بوسه بزنم؟ خمینی شهدا را حتی از نوه‌های خود بیشتر دوست داشت. خمینی شهید جنوب شهری را که در شناسنامه‌اش دست کاری کرده بود تا به جبهه برود، از کل خانواده‌اش بویژه از سید حسن بیشتر دوست داشت. حالا اگر با این شهید عکس نداشت، برای این بود که داشت با شهدا زندگی می‌کرد و نیازی به این عکس نداشت. عکس را کسانی باید با امام می‌گرفتند که در «خط امام» نبودند و پس‌فردا که به سران فتنه تبدیل می‌شدند نیاز داشتند به این عکس‌ها اما بابا اکبر با امام عکس نداشت. علی اصغر با رباب عکس نداشت. علی اکبر با لیلا عکس نداشت. عباس با ام‌البنین عکس نداشت. فاطمه با علی عکس نداشت. زینب با حسین عکس نداشت. سکینه با ذوالجناح عکس نداشت. عمار با ذوالفقار عکس نداشت. 72 پروانه کربلا هیچ کدام با حسین عکس نداشتند. دختر 3 ساله عکس نداشت با راس‌الحسین. دوطفلان مسلم با خیمه عباس عکس نداشتند. برادران عباس با علمدار عکس نداشتند. برادران دستواره با امام عکس نداشتند. شهید محسن شادفر با امام عکس نداشت. شهید عبدالمجید رحیمی با امام عکس نداشت. حاج احمد متوسلیان با امام عکس نداشت. مادر 3 شهید شهر بابل با امام عکس نداشت. اینها همه به کنار، خدا هم با روح خدا عکس نداشت. «پیرو خط رهبری» اگر قرار است رنگ عوض نکند، دیگر وقت نمی‌کند با امام عکس بیندازد. نسل من هم با امام عکس نداشت. ما در بهشت زهرا داشتیم برای پدران‌مان فاتحه می‌خواندیم و داشتیم استفاده می‌کردیم از گرد یتیمی که سهمیه بی‌پدر شدن بود و وقت نکردیم بیاییم جماران عکس تمام رنگی بیندازیم با امام. ما الان مشغول فرو کردن نی ساندیس جمهوری اسلامی در چشم دشمن هستیم و وقت نداریم برای عکس انداختن. بگذار عکس را ناطق با آقا بگیرد. بگذار عکس را هاشمی با امام بگیرد. بابا اکبر «نشسته از راست ردیف دوم نفر سوم» نیست، «قطعه 26 ردیف 63 شماره 44» است. هیچ شمعی با هیچ پروانه‌ای عکس ندارد. این چیزهایی هم که هست مینیاتورکاری صفحه روبه‌رویی اشعار حافظ است. شغل رسمی پروانه‌ها سوختن بالشان به عشق نور است، نه عکس گرفتن با شمع. ما در دل خمینی بودیم نه در لنز دوربین. ما با خمینی نزدیک بودیم نه دور. ما با خمینی در ترکیه و نجف و پاریس و طیاره و پله اول هواپیما و پله برقی پاویون فرودگاه و درون بلیزر و بیرون حسینیه و داخل هلی‌کوپتر و جماران و بالکن و این قبیل جاها نبودیم. ما با خمینی بودیم همراه پدران‌مان در جاده اهواز – خرمشهر. ما با خامنه‌ای هم، خطر می‌کنیم نه سفر. ما بر خلاف خواص بی‌بصیرت با خامنه‌ای زندگی می‌کنیم، عکس نمی‌اندازیم. رسالت ما شهید شدن در راه خامنه‌ای است نه عکس گرفتن با شمع. ما «نشسته از چپ نفر پنجم» نیستیم، محکم ایستاده‌ایم و دمار از روزگار نفر به نفر دشمنان سیدعلی در می‌آوریم. ما ایستاده‌ایم در «قطعه 55، 24 مکرر، شماره 3». ما همه‌مان شهید حسین غلام کبیری هستیم. ما ایستاده می‌میریم. ما ایستاده‌ایم؛ باد برای خود دارد می‌وزد. ما به عشق خامنه‌ای ایستاده‌ایم؛ زبان‌ها بی‌خود دارند زخم می‌زنند. ما با ولایت ایستاده‌ایم؛ شمشیرها بی‌خود مشغول رقصند. خامنه‌ای روح ما است، بت شکن ما است؛ از تبرهای مجازی جنگ نرم کاری ساخته نیست. ما با شمع، عکس نمی‌اندازیم، دشمن نور غلط زیادی کند، عکسش را اعلامیه می‌کنیم روی دیوار. رسالت ما عکس گرفتن با نور نیست، اعلامیه کردن عکس تاریکی روی دیوار ویلای جواهرده است. ما حیدری هستیم. دانیال‌های میدان شوش. ما فریب عکس طلحه و زبیر را با پیامبر نمی‌خوریم. ما فریب عکس شریح قاضی با حضرت ابوتراب را نمی‌خوریم. عکس انداختن با نور با شمع با ماه با خمینی با خامنه‌ای نه فقط ایرادی ندارد که لیاقت هم می‌خواهد اما ملاک حال امروز افراد است نه تعداد عکس‌های‌شان با روشنایی. ما را می‌خواهید شناسایی کنید، لطفا عکس‌ها را نگاه نکنید. هر که می‌خواهد ما را بشناسد عکس‌ها را نگاه نکند. ما در عکس نیستیم. کاغذی نیستیم. ما واقعیت داریم و این قلمی که دست ما است، صامت نیست، ساکت نیست. دارد حرکت می‌کند. این بیرقی که دست ما است بیرق علمدار است. ما با امام عکس نداشتیم. ما خود، دوربین دستمان است. ما با دوربین عکس نمی‌اندازیم. موقعیت دشمن را شناسایی می‌کنیم. به ما می‌گویند «دیده بان»، نه «عکاس». ما روی دوش عباسیم؛ قدمان بلند است. ما روی دوش عباسیم؛ قدرمان بالاست. ما محافظان علم عباس، پرچمداران بیرق علمداریم. ما سربازان علمدار انقلابیم. مثل ما به خامنه ای، مثل پدران‌مان است به خمینی. روح منی خمینی، یعنی روح منی خامنه‌ای، یعنی نوح منی خامنه‌ای. ناوشکن جماران کشتی نوح است و بیت رهبری سفینه‌نجات. ما علم دستمان است، قلم دستمان است. وقت عکس گرفتن نداریم. ما دوست نداریم درون قاب باشیم، دوست داریم درون تابوت باشیم. ما دوست داریم پرچم 3 رنگ جمهوری اسلامی روی تابوت‌مان باشد. بزرگ‌ترین آرزوی ما، بالاترین افتخار ما خار شدن در چشم دشمن است و بعدش شهادت در راه خامنه‌ای. لطفا آن روز از پیکر غرق خون ما عکس بیندازید. ما جز شهادت هنر دیگری نداریم. ما پروانه‌هایی هستیم که بال‌مان فقط به عشق نور چشمان شمع این ماه تابان می‌سوزد. ما عاشق خامنه‌ای هستیم و شیفته شهادت. در وصیتنامه پدران ما هر کجا نامی از خمینی می‌درخشد یعنی خامنه‌ای. معنای خمینی یعنی خامنه‌ای. فرهنگ لغت ما عاشورایی است. حسینیه جماران الان بیت رهبری است. بیت رهبری غزلی زیباست که مصرع قبلی‌اش حسینیه جماران است. ما هر وقت دلمان برای خمینی تنگ می‌شود خامنه‌ای را نگاه می‌کنیم و آرام می‌شویم. ما هر وقت هوس حسینیه جماران می‌کنیم می‌رویم بیت رهبری. ما هر وقت دلمان برای خورشید تنگ می‌شود نگاه می‌کنیم به ماه. دشمن ماه دشمن خورشید است. منتظر خورشید، رهبری جز ماه ندارد. شب‌پرستان، شریک تاریکی‌اند نه رفیق نور، نه منتظر ظهور. خامنه‌ای بیمه عباس است. قمر بنی‌انقلاب بیمه
قمر بنی‌هاشم است. دست راست مجروح جناب ماه بیمه 2 دست بریده اما باشکوه حضرت عباس است. کشور ما سرتاسر سفره ابالفضل است. ما نان عباس را می‌خوریم. آن روز اما سفره پهن بود در پهن دشت غم و جز عزا غذای‌مان نبود. برق رفته بود حتی از نگاه چشمانمان. مثل ماه رمضان رادیو را مادر بزرگ گذاشته بود سر سفره که «افشار» خبر داد خامنه‌ای شده رهبر. این بار اشک «عزیز» از شوق سرازیر شد. همانجا سجده کرد خدا را و گفت: بیمه شد خون اکبر. پدربزرگم غذا را رها کرد و رفت در کتابخانه اتاقش گشت و گشت تا عاقبت پیدا کرد تصویر رئیس جمهور مکتبی، سیدعلی خامنه‌ای را و زد روی دیوار پذیرایی، کنار تمثال امام. من بلند شدم با ماژیک خط زدم کلمه رئیس جمهور مکتبی را و به جای آن نوشتم رهبر انقلاب. حالا رئیس جمهور مکتبی شده بود رهبر انقلاب. نیازی هم به «معظم» نداشت. عظمت در ذات خامنه‌ای است. عمویم زنگ زد. در را باز کردم. لباسش مشکی بود. از بهشت زهرا می‌آمد. سر و وضعش نامرتب بود. سراسیمه گفت: چه خبر؟ چه کسی شده رهبر؟ گفتم: نگران نباش، بیمه شد خون بابا اکبر. پرسید: خامنه‌ای شده رهبر؟ گفتم: الله‌اکبر خامنه‌ای رهبر، مرگ بر ضد ولایت فقیه. گفتم: خامنه‌ای که شد رهبر، بیمه شد خون بابا اکبر. دشمن خمینی، کافر است اما دشمن خامنه‌ای، منافق است. گفتم: روح منی خامنه‌ای، بت شکنی خامنه‌ای. گفتم: «خمینی رفت فرزندش علی هست، خدا را شکر بر امت ولی هست». گفتم: خامنه‌ای خمینی دیگر است ولایتش ولایت حیدر است. بعد بی‌سیم بابا اکبر را دست گرفتم و گفتم: میثم میثم عمار، میثم میثم عمار، خامنه‌ای شد عباس نگهدار. عشق علمدار. سرور و سالار، دلبر و دلدار، میثم تمار، یاسر عمار، حیدر کرار. تازه، امام زیباتر از من گفته بود: «ولایت فقیه امتداد ولایت رسول‌الله است». نسل من همانگونه گوش به فرمان خامنه‌ای است که شهیدان گوش به امر خمینی داشتند. روح منی خامنه‌ای، بت شکنی خامنه‌ای. خامنه‌ای اما فقط رهبر من نیست، ولی امر مسلمین جهان است. امید کودک آواره فلسطینی هم خامنه‌ای است. رهبر حزب‌الله لبنان نصرالله نیست، خامنه‌ای است. نصرالله دبیرکل حزب الله لبنان است و دستبوس مولای ماست. امید آن آمریکایی تازه مسلمان شده هم خامنه‌ای است. رهبر هر شیعه علی، هر آزاده‌ای خامنه‌ای است. ما دین‌مان اسلام است، مذهب‌مان تشیع اما حزب‌مان فقط حزب علی است که رهبر فقط سید علی است. رسالت خمینی کامل نمی‌شد الا با ابلاغ ولایت خامنه‌ای. مگر روح‌الله نگفت که خامنه‌ای لیاقت رهبری دارد؟ از نظر ما خامنه‌ای هم روح خداست. ناوشکن جماران، کشتی نوح است و خامنه‌ای ناخدای باخداست. بگذار در روزگار آزگاری که تملق شب تبدیل به مد روز شده ما مداح ماه باشیم. بگذار در دوره‌ای که عده‌ای دخیل به شبکه‌های 2500 ماهواره جاسوسی دشمن بسته‌اند ما دلبسته این ماه پاره شب چهارده خرداد باشیم. ما ذره‌ای هستیم از شعاع نور ماه. ما همان مزه «احلي من العسل»ایم. ما سرباز خوبی برای خامنه‌ای باشیم، همان قاسم ابن الحسنیم. ما ستاره‌های خوبی برای ماه باشیم، همان پسران ام البنینیم. ما فداییان خامنه‌ای باشیم همان جوانان کوچه بنی‌هاشمیم. ما گوش به فرمان رهبر باشیم، همان برادران عباسیم. ما اگر نگذاریم علی تنها بماند، همان فرزند زهراییم. ما اگر در راه خامنه‌ای شهید شویم هیچ فرقی با همت و باکری نداریم. ستون دین من آخرین نمازی بود که خرازی خواند در شرق ابوالخصیب ولی ستون نماز رزمنده کربلای 5 علم عباس است. من وقتی روی دوش عمو عباس نشسته باشم چه نیازی دارم به عکس. ما این بار با عباس می‌رویم هر کجا رفت. ما این بار تنها نمی‌گذاریم علمدار را. عباس به میدان برود ما هم با عباس می‌رویم. برود کنار علقمه، ما هم با او می‌رویم. ما حتی برای یک لحظه هم نمی‌توانیم از علمدار جدا شویم. قامت رشید عباس سنگر ماست. سلاح ما چشم عباس است که با یک نگاه، شکار می‌کند دشمن را. روز عاشورای سال هشتاد و اشک، سران فتنه حوصله عباس را سر بردند. خدا با دست عباس پیچید دودمان فتنه را. 9 دی ایران، ایران نبود؛ خیمه عباس بود. نوحه نوح در فراق عباس بود. تبر ابراهیم علم عباس بود. موسای کودک در نیل بیمه عباس بود. عیسای کوچک در بغل مریم به اذن عباس زبان گشود. غار حرا خیمه عباس بود؛ اقرأ بسم ربک الذی خلق العباس. محمد(ص) هم عاشق عباس بود. خدا هم. علمدار بود، در و دیوار را روی سر اغیار خراب می‌کرد. عباس یعنی تعصب خدا به ناموس دینش. عباس یعنی غیرتی‌ترین فرزند علی. عباس یعنی امید فاطمه در ظهر عاشورا. عباس یعنی عموی خورشید. عباس یعنی عدوی شب. عباس یعنی نگهدار خامنه‌ای. عباس یعنی امید ما ستاره‌ها. عباس یعنی عبرت‌های عاشورا. عباس یعنی پروانه باید بال‌هایش تنها به عشق شمع بسوزد. عباس یعنی تشنه عشق بودن که ساقی، ساقی معرفت است نه آب. علقمه یعنی نهری پر از مهر نه آب. کودکان حسین یعنی تشنگان عباس نه آب. آب به چه کار می‌آید گلوی خشکیده را اگر عمو نباشد. عطش ما از فراق آب نیست، از غم دوری ساقی است. دیر کرده عموی نافذ‌البصیره. بچه‌ها یادشان رفته تشنگی را. نگران عباس‌اند. اشک می‌ریزند و از حسین سراغ عمو جانشان را می‌گیرند. زینب مضطرب است. نکند بازنگردد عباس. چند ساله دختری زانوی غم بغل گرفته. دلش تنگ شده برای عمو. گریه می‌کند های های. به دلش افتاده دیگر عمو بازنمی‌گردد. دیگر کاری از دعا ساخته نیست. حتی از دعای طفلان. حتی از دعای مادران شهید داده. حتی از دعای حاج عیسی. حتی از دعای فرزند شهیدی که با خمینی هیچ عکسی ندارد.ای اهل حرم! آه و واویلا کنید. خاک غم بر سر کنید. خمینی رفت. تقدیر خدا این بود مستجاب نشود دعای «امن یجیب». روح خدا به خدا پیوست. شب تلخی بود. فردایش رفتیم «مصلی» و تا می‌توانستیم با امام که البته دیگر نبود عکس گرفتیم. این بار به جای بال ما پروانه‌ها، دل شمع سوخته بود و جام زهر کارگر افتاد و دل خمینی شکست و روح خدا به خدا پیوست. نذر کرده بود مادر شهید تقی جانملکی «سفره اباالفضل» بیندازد تا خامنه‌ای رهبر شود. بصیرت داشت و همان روز، امروز سران فتنه را دیده بود. خدا یک دعای ما را مستجاب نکرد و خمینی را نگه نداشت اما چه خوب اجابت کرد دعای بعدی‌مان را. حالا ما هر وقت می‌گوییم خامنه‌ای، در دل خود، در ظاهر و باطن، خمینی هم دارد. فردا در حرم امام وقتی خامنه‌ای برای ما دست تکان می‌دهد انگار خود خمینی است که دارد برای ما دست تکان می‌دهد. ما وجود خامنه‌ای را مدیون عباس هستیم. ما هم وقتی برای امام خامنه‌ای دست تکان می‌دهیم این عمل واجب را به نیابت از پدران‌مان انجام می‌دهیم. فردا حرم خمینی، خیمه عباس است. اهل حرم خمینی ملت ایران است. هر آزاده‌ای در هر گوشه‌ای از جهان فرزند خمینی است. خمینی بزرگ‌تر از این حرف‌هاست که پسر نوح، نوه‌اش باشد. نوه روح‌الله، سیدحسن نصرالله است. نتیجه انقلاب اسلامی، حزب‌الله لبنان است. امام خمینی شجره‌طیبه‌ای است که میوه بهشتی دارد. هم‌نشین با جهنمیان، نسبتی با این درخت مبارک ندارد. ما در حرم امام با موسسه تنظیم بیعت نمی‌کنیم. ما در حرم روح الله فقط با رهبر سید حسن نصرالله بیعت می‌کنیم. اینجا حرم امام است. مسجد ضرار نیست. ما اگر بخواهیم با پسر نوح بیعت کنیم جمع می‌شویم موسسه تنظیم. لطفا حضور عاشورایی ما را مصادره نکنید. گوش‌های‌تان را باز کنید و درست بشنوید شعارهای ما را. «ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند» یعنی «ما اهل موسسه تنظیم نیستیم خمینی تنها بماند». ما عاشق چشم و ابروی خمینی هستیم. خمینی نام بزرگی است که نام کوچکش «روح الله» بود. خمینی بسیار بزرگ‌تر از این بود که موسسه تنظیم بخواهد آثارش را نشر بدهد. موسسه تنظیم فقط یک ساختمان بی‌جان مثل بنیاد باران است. موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی یک ساختمان بی‌جان نیست. جان جانان ماست. موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، امام خامنه‌ای است و فردا در حرم امام ما به عشقش غوغا می‌کنیم. ما فردا به عشق حضرات خمینی و خامنه‌ای به حرم امام می‌آییم. ما فردا به حرم امام می‌آییم تا نشان دهیم اوج نفرت‌مان را از آمریکا و اسرائیل. موسسه تنظیم کوچک‌تر از آن است که دشمن باشد. ما سران فتنه را ریز می‌بینیم. ما روی دوش عباس نشسته‌ایم و ریز می‌بینیم فرقه سبز را. از روی دوش عباس، این استوانه‌ها به چشم ما اندازه مورچه هم نیستند. آقازاده‌های‌شان که اصلا به چشم نمی‌آیند. ما بشدت مراقب شأن خود هستیم. شأن ما با شعار دادن علیه شما پایین می‌آید. ما وقتی می‌گوییم «مرگ بر ضدولایت فقیه» منظورمان سران فتنه، خواص بی‌بصیرت و پسر نوح نیست. دشمن ولایت‌فقیه مجهز به 2500 ماهواره جاسوسی است. تانک مرکاوا دارد. موشک قاره‌پیما دارد. شما به جز همین چند عکسی که با امام دارید، چه چیز قابل اعتنای دیگری دارید که ما شما را دشمن خود فرض کنیم؟ مخاطب «ما اهل کوفه نیستیم، علی تنها بماند» کاخ سفید است. شما روسیاه‌تر از این حرف‌ها هستید پیش ما. شما با نظام آشتی کنید، قهر باشید اصلا برای ما مهم نیست. شما عددی نیستید که با ما یا بر ما بودنتان برای ما مهم باشد. ما روی دوش عباسیم و وقتی می‌گوییم «غلط کردید بیشمارید» حرف حساب است. امام گفت «آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند»، شما هم هیچ غلطی نمی‌توانید بکنید. شما البته به طریق اولی هیچ غلطی نمی‌توانید بکنید. بزرگ‌ترین فتح الفتوح شما آتش زدن سطل آشغال شهرداری است اما ما فاتحان نور هستیم و منتظران ظهور. ما به پیوند ماه و خورشید فکر می‌کنیم. کجا؟ روی شانه عباس. پشت خامنه‌ای به عباس گرم است. ما وقتی شما بیانیه می‌دهید خنده‌مان می‌گیرد. ما وقتی شما نامه سرگشاده می‌نویسید می‌گذاریم به حساب بی‌لياقتی‌تان. فردا خوب چشمان‌تان را باز کنید. پنبه‌ها را از گوش‌تان بیاورید بیرون. شعارهای ما را بشنوید اما به خودتان نگیرید. منظور ما آمریکا و اسرائیل است. شما عددی نیستید. آن چند تا عکس را هم اگر با امام نداشتید که کلا هیچ بودید. این همه لشکر که فردا می‌آید حرم امام به عشق رهبر می‌آید. این ملت برای شما تره هم خرد نمی‌کند. ما این بار در همین خرداد نسخه‌تان را می‌پیچیم، پای‌تان را از گلیم‌تان درازتر کنید. ما به خرداد پر از حادثه عادت داریم. ما عادت داریم به بسیجی بودن. کجا؟ روی شانه عباس. از این ملت، سیلی حیدری هوس کرده‌اید، فقط کافی است صورت‌های‌تان را کمی جلوتر بیاورید. نه، ما این بار منتظر نمی‌مانیم تا محرم شود. ما تا 9 دی صبر نمی‌کنیم. عاشورا را جلو می‌اندازیم. کربلا می‌کنیم ایران را. کجا؟ روی دوش عباس.