وطن امروز:
انتخاب حضرت آیت‌الله‌العظمي خامنه‌ای به رهبری نظام، پس از حضرت امام، یکی از وقایع بزرگ تاریخ معاصر است که از جنبه‌های مختلفی حائز اهمیت است. یکی از این جنبه‌ها، جنبه عنایت و دست‌گیری الهی است که حاضرین در آن جلسه تاریخی بالاتفاق بر آن صحه می‌گذارند. اما جالب است بدانیم عرفایی بوده‌اند که سال‌ها قبل از رحلت امام و در حالی که هیچ نشانه‌ای مبنی بر رهبری رهبر معظم انقلاب وجود نداشته، با دیدی الهی از این اراده خدا و از این ذخیره او برای انقلاب آگاه شده و از آن خبر داده بودند. به گزارش شبکه ایران، آقای حسین حیدری کاشانی که سال‌ها توفیق درک محضر مرحوم حضرت آیت‌الله بهاءالدینی را داشته است، در همین باب خاطره‌ای نقل کرده که خواندنش خالی از لطف نیست: «در یکی از سفرهایی که مقام معظم رهبری به قم تشریف آوردند صبح روزی بود که یکی از دوستان بزرگوار در منزل آمد و فرمود: آقا به منزل آقای بهاءالدینی می‌آیند، بیا برویم. به اتفاق ایشان به منزل آقا رفتیم وارد اتاق منزل شدیم، مقام معظم رهبری اظهار لطف و مرحمت فرمود، نشستیم. آقای بهاءالدینی روی تشک با عرقچین نشسته بود، آقایانی در خدمت آقا بودند. حقیر خدمت مقام معظم رهبری عرض کردم: آقا! اگر بعضی بعد از نشست مجلس خبرگان، از رهبری حضرتعالی خبر دادند، ما
3 سال قبل از فوت حضرت امام علیه‌الرحمه، رهبری شما را در سر می‌پروراندیم. فرمودند: چطور؟ عرض کردم به واسطه فرموده این مرد و اشاره به آیت‌الله بهاءالدینی کردم و در توضیح آن گفتم در 3 نشست که در 3 جمعه پیاپی که بنده در منزل محضرشان بودم این مطلب را فرمودند:
روزی ابتدا به ساکن فرمودند: فلانی! قضیه قائم‌مقامی سرنمی‌گیرد. کسی که ما دلخوش به او هستیم، آقای خامنه‌ای است. بنده هم عرض کردم: بله آقا، و رفتم برای اینکه چای خدمت آقا بیاورم فرموده ایشان را یادداشت کردم. هفته بعد روز جمعه حدود ساعت 10 صبح فرمودند: «همانطور که ما به شما گفتیم اینها می‌خواهند کاری کنند، اما موفق نمی‌شوند دلخوشی ما به آقای خامنه‌ای است». عرض کردم، بله آقا و بلند شدم رفتم یادداشت کردم و برگشتم. هفته سوم باز به همین مضامین درباره آینده مطلبی فرمودند، من نگاهی به چشم‌های آقا [آیت‌الله بهاءالدینی] کردم، آقا فرمود چه باید کرد؟ شما تعجب می‌کنی؟ اما دید ما این است، عرض کردم بله آقا. چون سخنم به اینجا رسید آقایانی که در خدمت آقا بودند خوشحال شدند و تبسم کردند و مقام معظم رهبری نگاهی به آیت‌الله بهاءالدینی کرد، ایشان هم به طور عادی گفته‌های حقیر را می‌شنید و سرمبارک در پیش داشت».
(سیری در آفاق، نوشته حسین حیدری کاشانی، انتشارات تهذیب، صفحات 365 و 366)