جمال شورجه:
2 بار موفق به حضور در حسینیه جماران به همراه دانشجویان انجمن اسلامی دانشگاه‌ها شدم. ایشان طبق معمول در جایگاه ویژه قرار گرفتند و دیدارکنندگان در حسینیه و پایین جایگاه قرار داشتند. چهره نورانی، باشعف، باصلابت، باوقار و بااعتماد به نفس ایشان در ذهنم برای همیشه باقی مانده است. فاصله من تا حضرت امام(ره) حدود
20 متر بود اما اینقدر شفاف، زلال و نورانی بودند که من احساس می‌کردم در یک قدمی ایشان حضور دارم و تمام اجزای صورتشان را به ذهن سپردم. حضور ایشان در حسینیه با فاصله صورت می‌گرفت اما ایشان با قلب‌ها ارتباط برقرار می‌کردند و همه مجذوب جذبه ایشان بودند. از صحبت‌های حضرت امام (ره) در این 2 جلسه که با دانشجویان داشتند، چیزی به خاطر نمی‌آورم. من در جلسه تنها ایشان را نگاه می‌کردم و گویا از فرمایشات گهربار ایشان چیزی نمی‌شنیدم و آنقدر محو چهره ایشان بودم که متوجه بیانات‌شان نبودم و طبق توصیه اولیاءالله فقط صلوات می‌فرستادم. گوش‌هایم چیزی نمی‌شنید و تنها نگاهم به لب‌ها و صورت ایشان دوخته شده بود. حتی اگر فردای آن روز هم از من می‌پرسیدند که حضرت امام(ره) چه فرمایشاتی را بیان کردند، نمی‌توانستم بازگو کنم. من مجذوب جذابیت معنوی ایشان بودم.
نوروز سال 60
فرج‌الله سلحشور:
نوروز سال 60 موفق شدم به همراه مردم به دیدار حضرت امام خمینی(ره) مشرف شوم. از سخنرانی حضرت امام(ره) در آن روز چیزی به خاطر ندارم اما به عقیده من امام خمینی(ره) پس از پیامبران و ائمه‌اطهار بزرگ‌ترین انسانی است که در ذهنم می‌گنجد. هر فردی از بزرگ‌ترین انسان‌ها برای خود تصوراتی دارد؛ روحیات، معنویات و خلقیات حضرت امام(ره) در صدر ذهنیت من است. من با بزرگان و علمای بسیاری حشر و نشر داشته‌ام اما سیره، روش و خلقیات و نگرش‌های امام(ره) بالاتر از فهم من است و باید برایم تحلیل کنند. باید کلام، حرکات و برخورد‌های امام(ره) در رویارویی با مسائل مختلف را برایم توضیح دهند. امام خمینی (ره) فراتر از ذهنیت من است.