راننده سفارت خودش را «مجید مولوی» معرفی کرد؛ خطی استخوان خردکرده خیابان مولوی که از
10 سال پیش آمده بود کره دنبال کار و بالاخره یک شغل صددرصد ایرانی پیدا کرده بود. با اینکه نخستین مواجهه با ابر صورتی و هوای مدهوش‌کننده پس از انفجار صبح کمی سرحالم آورده بود ولی هنوز هم از شهر خالی و تصور انفجار اتمی وحشت داشتم اما آقای راننده عین خیالش نبود. انگار نه انگار که وسط یک تراژدی بزرگ گرفتار شده بودیم. میانسال بود و طاس و سبیلو، با لپ‌های خونی و شکمی که زیر فرمان حائل شده بود. یک تبسم کنایی دائمی به لب داشت و آرنج دست راستش را برعکس راننده تاکسی‌های تهران خودمان به در سمت راننده تکیه داده بود، چون پراید او طبق قانون راهنمایی و رانندگی کره‌جنوبی راست فرمان بود. داخل ماشینش به هیچ‌وجه احساس غربت نمی‌کردی. به محض ورود من، صدای ضبط را به افتخار مسافر وطنی چسبانده بود به سقف: «حرف حق نمی‌شد زد – اینو می‌گم تا ابد» صندلی‌ها و کف پراید با گلیم روکش شده بود و تسبیح کهربایی از زیر آینه آویخته بود. روی داشبورد پارچه ترمه کشیده شده بود و روی آن هم یک عروسک پلاستیکی شاهنامه‌ای بود که موقع حرکت سرش تکان تکان می‌خورد. کنار پنجره سمت راننده یک گلدان با گل‌های مصنوعی گذاشته بود. هنوز ترس مبهمی از شهر خالی از سکنه و خبر انفجار اتمی داشتم. اما نمی‌دانم در وجود «مجید مولوی» چه بود که بعد از چند نیش‌گاز به سمت جلو قوت قلب گرفتم. او با چنان اطمینانی به صندلی‌اش تکیه زده بود و با شکم و ساعد عضلانی دست‌چپش فرمان می‌داد که انگار دارد با زن و بچه‌اش می‌رود ییلاق. کمی بعد از جلوی برج بلندی که سر درش به انگلیسی نوشته بود «وزارت اقتصاد جمهوری کره» رد می‌شدیم که ناگهان تصویر خودم را سوار بر پراید سفید بر دیواره شیشه‌ای برج دیدم. سوار یک پراید وطنی بودم در خیابان تهران‌نو که یک شوفر تهرانی اصیل پشت فرمان بود اما نه در شهر خودم که هزاران کیلومتر آن طرف‌تر بر لبه شرقی قاره آسیا در سئول. این بی‌ربطی و پرت‌افتادگی باعث شد همه اتفاقات غیرعادی دیشب تا آن لحظه در ذهنم رژه بروند. جومونگ‌ها و یانگوم‌هایی که در کابوس دیشب حشره‌وار می‌خزیدند و پیچک‌وار می‌تنیدند، مرد کت و شلواری بی‌چهره‌ای که علی کفاشیان بود و با قهقهه‌اش از خواب پریده بودم، نخستین مواجهه در بیداری با سکوت مرگ‌آور پس از انفجار، سیل تماس‌های سراسیمه از تهران، لوگوی گوگل که به مناسبت جنگ هسته‌ای بین کره‌شمالی و جنوبی تغییر شکل یافته بود، گزارش خبرنگار بی‌بی‌سی از سئول که می‌گفت کره‌ای‌ها غیب شده‌اند، پرتوهای مسحور‌کننده نور صورتی که به داخل اتاق تابیده بودند، تماس بی‌موقع افشین قطبی که چشمش دنبال نیمکت کره‌جنوبی بود، پروفسور فرانسوی بی‌خبر از همه‌جا در لابی هتل «کیا» و از خود‌بیخودی عاشقانه‌ای که در لحظه پاگذاشتن به فضای بیرون برايم حادث شده بود، غرق در افکارم بودم که با صدای بوق شیپوری آقای راننده به حال بازگشتم. هوای معطر و باطراوت و خیس بیرون دیگر صورتم را لمس نمی‌کرد. پراید متوقف شده بود. به جلو نگاه کردم «یک کره‌ای !؟» مست و لایعقل با دست‌هایی باز و چشمانی که سفیدی‌شان پیدا بود، داشت از عرض خیابان رد می‌شد و مجید مولوی هم دستش را گذاشته بود روی بوق و داشت بد و بیراه می‌گفت. به او گفتم: «واقعا یک کره‌ایه!» گفت: «خب، می‌خواستی چی باشه؟» گفتم: «اما بی‌بی‌سی گفته کره‌ای‌ها غیب شده‌اند». اسم بی‌بی‌سی را که شنید، خونش به جوش آمد: «لابد اینم نوشته که بمب اتمی ترکیده؟ آره؟ بچه جون این چه بمب اتمیه که یه نفرو نکشته؟ این دیگه چه انفجاریه که به جای جهنم درست کردن همه‌‌جارو کرده بهشت؟ مگه جنگ اینجوریه؟» بعد مجید مولوی تعریف کرد که صبح کله سحر وقتی طبق عادت می‌رفته کله‌پزی ایرانی نزدیک سفارت، گله‌گله کره‌ای‌ها را دیده که مست و ملنگ به خیابان‌ها می‌ریزند و راه خروجی شمال سئول را در پیش می‌گیرند. دست آخر گفت: «این بمب اتمی نیست، بمب عشقه!» بمب عشق؟! این را جایی شنیده بودم. تیتر یک سایت خودمان بود. پرسیدم می‌داند که کره‌ای‌ها کجا رفته‌اند؟ گفت: «نمی‌دانم ولی بچه‌های سفارت می‌گویند بمب لب مرز ترکیده!» گفتم: «بی‌بی‌سی هم همین را گفته!» چشم‌غره‌ای رفت و گفت: «غیب گفته!» از او خواستم قید رفتن به سفارت را بزنیم و از شهر بیرون بزنیم و برویم سمت مرکز کره‌شمالی. گفت آنجا خطر دارد چون آمریکایی‌ها به هر موجود زنده‌اي تیراندازی می‌کنند. اما بعد از چند لحظه سکوت، خودش گفت: «از دل و جرأتت خوشم اومد. خبرنگاری دیگه نه؟! بریم ببینیم این چشم‌تنگا کجا گم و گور شدن».