فرزاد حبیب‌الهی
یک مربی ایرانی را نام ببرید که به یکی از زبان‌های اروپایی و فرهنگ غرب به حدی آشنا باشد که بتواند سرمربی یک تیم دسته چندمی در آلمان، هلند، انگلیس، بلژیک، اتریش، یونان یا حتی لوکزامبورگ شود. این همه مثال نه از سر طعنه و کنایه که برای تفهیم یک حقیقت ساده به کار برده شد. حتی مربیان ژاپن و کره هم‌چنین قابلیتی ندارند. بهمن فروتن به همین دلیل خیلی ساده، باید در فوتبال ایران صاحب جایگاهی ویژه و احترامی خاص باشد. اولی را که همکارانش نیز حاضر نیستند به او بدهند و دومی را هم تنها باید در جمع دوستان نزدیک و همکاران تشنه آموختن خود پیدا کند؛ آنهایی که برای یادگیری ارزش قائل هستند و به کسی که به آنان یاد بدهد، احترام می‌گذارند.بهمن فروتن نه فقط به این دلیل که 3 بازی در لیگ منطقه‌ای آلمان را برده و تیم «ترکیم اسپور» را از سقوط نجات داد، بلکه به این خاطر که فرهنگ و سواد لازم برای کار در یک کشور صاحب فوتبال را دارد، باید از سوی ما مورد احترام ویژه قرار بگیرد و از این همه پست و صندلی در فوتبال ایران، یکی را به افتخارش خالی کنیم تا در کشور خودش، برای خودش و کشورش مفید واقع شود. مردی که از شموشک نوشهر تا سرمربیگری تیم یک روزنامه ورزشی در مسابقات جام رسانه‌ها را تجربه می‌کند و پس از چند ماه مجله کیکر نیز یک صفحه کامل را به او اختصاص می‌دهد.
همین که یک ایرانی بتواند رختکن یک تیم آلمانی را در سکوت مطلق نگه دارد و با زبان آلمانی یا انگلیسی، بازیکنانش را از نظر فنی و روحی آماده گرفتن 3 امتیاز کند؛ یعنی لیاقت این را دارد که در فوتبال کشور خودش جایی و جایگاهی ویژه داشته باشد.صحبت از یک آدم از دست رفته نیست.این جملات که پشت سر هم به طور موازی روی یک نکته خاص تاکید دارند، پس از هدر رفتن یک استعداد یا مرگ یک آدم بزرگ نوشته نشده است. بهمن فروتن سالم و سرحال است. دارد نفس می‌کشد، در هوایی بهتر از اینجا، در آرامشی دور از اینجا. همانقدر که عاشق فوتبال است، به غذای خوب عشق می‌ورزد و به بحث کردن با یک جوان یا با یک مربی از چهارمحال و بختیاری. 9 امتیاز از 3 بازی در لیگ منطقه‌ای آلمان گرفته و تیمش را از سقوط نجات داده و چند پیشنهاد از تیم‌های دیگر آلمانی دارد. وقت پیاده روی، سرگرم عادت همیشگی‌اش، سوت زدن است و شاید یاد روزی بیفتد که به یکی از دوستانش گفت: «ببین من همان موقع که در ناف پاریس هم که بودم، میدان امام حسین(ع) را بیشتر از شانزه لیزه دوست داشتم».
وقتی به زمین تمرین تیمش در غرب برلین می‌رسد، شاید یاد زمین یافت‌آباد بیفتد؛ زمینی که در آن تیم آپادانا را تمرین می‌داد و برای رسیدن به تمرین، باید 2 ساعت زودتر از خانه‌اش در تهرانپارس با برادر و پسرخاله‌اش بیرون می‌زد تا چند تا جوان، فوتبال را بهتر بازی کنند.
البته از روی وطن پرستی نباید بهمن فروتن را دوست داشت و گرامی‌اش داشت. احترام به «اراده و اندیشه انسان» است که انسانی مثل سرمربی امروز ترکیم اسپور را عزیز می‌کند؛ مردی که اگر بعضی جاها رفتارها و تصمیماتش به ضرر خودش شده و می‌شود، در عوض نه ژست دارد، نه از یاد دادن دریغ می‌کند، نه از ساعت‌ها مکالمه با یک مربی شهرستانی و نه از تمرین دادن یک تیم آماتور خسته می‌شود.
بهمن فروتن مجبور شده به درک این حقیقت برسد که از نبودن در فوتبال ایران، هیچ ضرری نخواهد کرد. ایران و فوتبال ایران سرانجام فهمیده که از گوشه نشین کردن فروتن و فروتن‌ها، خودش ضرر کرده و خواهد کرد؟