مقام معظم رهبری حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در بیست و یکمین سالگرد ارتحال حضرت امام خمینى (ره)، نماز جمعه تهران را در حرم مطهر بنيانگذار جمهوري اسلامي اقامه کردند. ایشان در خطبه‌های نماز جمعه با بیان ویژگی‌ها و شاخص‌هایی که امام راحل در مسیر انقلاب اسلامی برجا نهادند، بهترین شاخص‌ها را خود امام و خط امام دانستند. متن خطبه‌های نماز جمعه تاریخی ایشان در پی می‌آید:
بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم و الحمد لله رب العالمین نحمده و نستعینه و نتوکل علیه و نستغفره و نتوب الیه و نصلى و نسلم على حبیبه و نجیبه و خیرته فى خلقه حافظ سره و مبلغ رسالاته بشیر رحمته و نذیر نقمته سیدنا و نبینا ابى‌القاسم المصطفى محمد و على اله الأطیبین الأطهرین المنتجبین الهداه المهدیین المعصومین سیما
بقیة الله فى الأرضین و صل على ائمه المسلمین و حماه المستضعفین و
دعات الى الله
اوصیکم عباد الله و نفسى بتقوى الله
همه برادران و خواهران عزیز نمازگزار را توصیه می‌کنم به رعایت تقوا که خداى متعال می‌فرماید: «یا ایها الذین امنوا اتقوا الله و قولوا قولا سدیدا. یصلح لکم اعمالکم و یغفر لکم ذنوبکم و من یطع
الله و رسوله فقد فاز فوزا عظیما».تقواى الهى را در رفتار، در گفتار، حتى در پندار خود باید رعایت کنیم؛ یعنى مراقب باشیم در رفتار خود، در کردار خود، در گفتار خود، ذره‌اى از رضاى الهى و حق، تعدى و تجاوز نکنیم. امیدوارم خداوند متعال به این بنده حقیر توفیق بدهد که امروز بتوانیم با تمسک به این اصل اساسى قرآنى - یعنى سخن گفتن براساس تقوا - عرایض خود را عرض کنیم.
این روزها ایام عید ولادت صدیقه کبرى و فاطمه زهرا، بانوى 2 عالم، سیده نساء عالمین (سلام الله علیها) است. از روح ملکوتى این بنده خالص الهى مدد بگیریم و ان‌شاءالله این نماز جمعه را که به مناسبت بیست و یکمین سالگرد رحلت
امام راحل (رضوان الله تعالى علیه) است، با احترام و تکریم به مقام این آیت عظماى پروردگار برگزار کنیم و یاد و نام مبارک و ماندگار امام بزرگوارمان را همچنانکه در این بیست و یک سال، ملت ما به بهترین وجهى در دل و جان خود، در زبان خود، در فضاى زندگى خود حفظ کرده‌اند، باز هم حفظ کنیم و به پیش ببریم.
امروز درباره امام بزرگوار در خطبه اول عرایضى را عرض می‌کنم؛ نگاه به امام از منظر یک شاخص. این نگاه از این جهت اهمیت پیدا می‌کند که چالش اصلى همه تحولات بزرگ اجتماعى- از جمله انقلاب‌ها- صیانت از جهت‌گیرى‌هاى اصلى این انقلاب یا این تحول است. این مهم‌ترین چالش هر تحول عظیم اجتماعى است که هدف‌هایى دارد و به سمت آن هدف‌ها حرکت و دعوت می‌کند. این جهت‌گیرى باید حفظ شود. اگر جهت‌گیرى به سمت هدف‌ها در یک انقلاب، در یک حرکت اجتماعى صیانت نشود و محفوظ نماند، آن انقلاب به ضدخود تبدیل خواهد شد؛ در جهت عکس اهداف خود عمل خواهد کرد. لذا شما در قرآن ملاحظه می‌کنید که در سوره مبارکه هود، خداى متعال به پیغمبرش می‌فرماید: «فاستقم کما امرت و من تاب معک و لاتطغوا انه بما تعملون بصیر».پیغمبر را امر می‌فرماید به استقامت. استقامت، یعنى پایدارى؛ راه را مستقیم ادامه دادن، در جهت درست حرکت کردن. نقطه مقابل این حرکت مستقیم در این آیه شریفه، طغیان قرار داده شده است؛ «و لاتطغوا». طغیان، یعنى سرکشى، منحرف شدن. به پیغمبر می‌فرماید: هم تو- شخصا- هم کسانى که همراه تو و با تو هستند، این راه را درست ادامه بدهید و منحرف نشوید؛ «انه بما تعملون بصیر». مرحوم علامه طباطبایى بزرگوار در تفسیر المیزان می‌فرماید: لحن این آیه، لحن تشدد است؛ هیچ نشانه رحمت در این آیه نیست. خطاب به خود پیغمبر است؛ «من افراد النبى بالذکر». در درجه اول، خود پیغمبر را مخاطب قرار می‌دهد: «فاستقم». لذا این آیه به نحوى است که پیغمبر اکرم درباره سوره هود فرمودند: «شیبتنى سوره هود»؛ سوره هود مرا پیر کرد. این به خاطر همین آیه است. در روایت است که آن بخشى از سوره هود که پیغمبر می‌فرماید «من را پیر کرد»، همین آیه مبارکه است؛ به خاطر تشدیدى که در این آیه هست. در حالى که در یک جاى دیگر قرآن هم دارد: «فلذلک فادع و استقم کما امرت»، اما عنوان «فاستقم کما امرت و من تاب معک و لا تطغوا»- منحرف نشوید، از راه برنگردید- خطاب سختى است که به خود پیغمبر است. این خطاب، دل پیغمبر را می‌لرزاند. این به خاطر همین است که تغییر جهت‌گیرى‌ها و منحرف شدن از راه اصلى- که هویت اصلى هر انقلابى به آن جهت‌گیرى‌هاست و در واقع، سیرت انقلاب‌ها همین جهت‌گیرى‌هاى اصلى است– به‌کلى راه را عوض می‌کند و این انقلاب به هدف‌هاى خود نمی‌رسد. اهمیت این قضیه از این باب است که تغییر جهت‌گیرى‌ها تدریجى است، نامحسوس است؛ اینجور نیست که از اول کار، این تغییر جهت‌گیرى با 180 درجه اتفاق بیفتد؛ اول با زاویه‌هاى خیلى کوچک‌تر، این تغییر شروع می‌شود؛ هرچه ادامه پیدا می‌کند، فاصله راه اصلى- که صراط مستقیم است- با این انحراف، روز به روز بیشتر می‌شود. این یک جهت است.
جهت دیگر این است که آن کسانى که در پى تغییر هویت انقلاب برمى‌آیند، معمولا با پرچم رسمى و با تابلو جلو نمى‌آیند؛ آنچنانى حرکت نمی‌کنند که معلوم بشود اینها دارند با این حرکت مخالفت می‌کنند؛ حتى گاهى به عنوان طرفدارى از حرکت انقلاب، یک اقدامى می‌کنند، یک اظهارى می‌کنند، کارى می‌کنند، زاویه ایجاد می‌کنند؛ انقلاب از جهت‌گیرى خود به‌کلى دور مى‌افتد، برکنار می‌شود.
براى اینکه این جهت‌گیرى غلط و این انحراف اتفاق نیفتد، احتیاج به شاخص‌هاى معینى هست. باید سر راه، شاخص‌هایى وجود داشته باشد. اگر این شاخص‌ها بود، روشن بود، واضح بود، در معرض دید مردم بود، انحراف اتفاق نمى‌افتد؛ اگر کسى هم در جهت انحراف کار کند، از نظر توده مردم شناخته می‌شود اما اگر شاخصى وجود نداشت، آن وقت خطر جدى خواهد شد.
خب، شاخص در انقلاب ما چیست؟ این خیلى مهم است. 30 سال است که ما در جهت این انقلاب حرکت می‌کنیم. ملت ما بصیرت به خرج دادند، شجاعت به خرج دادند، حقا و انصافا لیاقت به خرج دادند. این انقلاب را 30 سال است شما دارید جلو می‌برید اما خطر وجود دارد. دشمن انقلاب، دشمن امام بیکار نمى‌نشیند؛ سعى می‌کند این انقلاب را از پا دربیاورد. چه جور؟ با منحرف کردن راه انقلاب. بنابراین لازم است ما شاخص داشته باشیم.
من عرض می‌کنم بهترین شاخص‌ها، خود امام و خط امام است. امام بهترین شاخص براى ماست. اگر این تشبیه با همه فاصله‌اى که وجود دارد، به نظر برسد، عیبى ندارد که تشبیه کنیم به وجود مقدس پیغمبر که قرآن می‌فرماید: «لقد کان لکم فى رسول‌الله اسوهًْ حسنه لمن کان یرجوا الله و الیوم الاخر».خود پیغمبر اسوه است؛ رفتار او، کردار او، اخلاق او. یا در یک آیه شریفه دیگر می‌فرماید: «قد کانت لکم اسوهًْ حسنه فى ابراهیم و الذین معه»؛ابراهیم و یاران ابراهیم اسوه‌اند. در اینجا یاران ابراهیمِ پیغمبر هم ذکر شده‌اند تا کسى نگوید که پیغمبر معصوم بود یا ابراهیم معصوم بود، ما نمی‌توانیم از آنها تبعیت کنیم؛ نه، «قد کانت لکم اسوهًْ حسنه فى ابراهیم و الذین معه اذ قالوا لقومهم انا براء منکم و مما تعبدون من دون الله کفرنا بکم» تا آخر آیه شریفه.
درباره امام بزرگوار که شاگرد این مکتب و دنباله‌روی راه این انبیاى عظام است، همین معنا صدق می‌کند. خود امام برجسته‌ترین شاخص‌هاست؛ رفتار امام، گفتار امام. خوشبختانه بیانات امام در دسترس است، تدوین شده است. وصیتنامه امام آشکارا همه مافى‌الضمیر امام را براى آینده انقلاب تبیین می‌کند. نباید اجازه داد این شاخص‌ها غلط تبیین شوند، یا پنهان بمانند، یا فراموش بشوند. اگر این شاخص‌ها را ما بد تبیین کردیم، غلط ارائه دادیم، مثل این است که یک قطب‌نما را در یک راه از دست بدهیم، یا قطب‌نما از کار بیفتد. فرض کنید در یک مسیر دریایى یا در یک بیابان که جاده‌اى هم وجود ندارد، قطب‌نماى انسان آسیب ببیند و از کار بیفتد؛ انسان متحیر می‌ماند. اگر نظرات امام، بد بیان شد، بد تبیین شد، مثل این است که قطب‌نما از کار بیفتد، راه گم می‌شود؛ هر کسى به سلیقه خود، به میل خود حرفى می‌زند. بدخواهان هم در این میان از فرصت استفاده می‌کنند، راه را جورى تبیین می‌کنند که ملت به اشتباه بیفتد.
مواضع امام بایستى به طور روشن و واضح– همان‌طور که خود او گفت، همان‌طور که خود او نوشت- تبیین شود؛ این ملاک راه امام و خط امام و صراط مستقیم انقلاب است. یک نفر صریح می‌گوید من امام را قبول ندارم- این بحث دیگرى است- خیلى خوب، پیروان امام و طرفداران امام با کسى که صریح بگوید من امام را قبول ندارم، راه او را غلط می‌دانم، حسابشان روشن است اما اگر قرار است در خط امام، با اشاره انگشت امام، این انقلاب پیش برود، باید معلوم باشد، روشن باشد و مواضع امام بزرگوارمان به‌درستى تبیین شود.
نباید براى خوشامد این و آن، برخى از مواضع حقیقى امام را یا انکار کرد، یا مخفى نگه داشت. بعضى اینجور فکر می‌کنند- و این فکر غلطى است- که براى اینکه امام پیروان بیشترى پیدا کند، کسانى که مخالف امام هستند، آنها هم به امام علاقه‌مند شوند، بایستى ما بعضى از مواضع صریح امام را یا پنهان کنیم یا نگوییم یا کمرنگ کنیم؛ نه، امام هویتش، شخصیتش به همین مواضعى است که خود او با صریح‌ترین بیان‌ها، روشن‌ترین الفاظ و کلمات، آنها را بیان کرد. همین‌ها بود که دنیا را تکان داد. همین مواضع صریح بود که توده‌هاى عظیم را مشتاق ملت ایران و بسیارى را پیرو ملت ایران کرد. این نهضت عظیم جهانى که شما امروز در گوشه و کنار دنیاى اسلام نشانه‌هاى آن را مى‌بینید، از این طریق به راه افتاد.
امام را صریح باید آورد وسط میدان. مواضعش بر علیه استکبار، مواضعش بر علیه ارتجاع، مواضعش بر علیه لیبرال‌ـ دموکراسى غرب، مواضعش بر علیه منافقان و دورویان را باید صریح گذاشت. کسانى که تحت تاثیر آن شخصیت عظیم قرار گرفتند، این مواضع را دیدند و تسلیم شدند. نمی‌شود به خاطر اینکه زید و عمرو از امام خوششان بیاید، ما مواضع امام را پنهان کنیم یا پوشیده کنیم یا آن چیزهایى که به نظرمان تند مى‌آید، کمرنگ کنیم. عده‌اى در یک دورانى- که ما آن دوران را به یاد داریم؛ دوران جوانى‌هاى ما- براى اینکه اسلام علاقه‌مندان و طرفدارانى پیدا کند، بعضى از احکام اسلام را کمرنگ می‌کردند، ندیده می‌گرفتند؛ حکم قصاص را، حکم جهاد را، حکم حجاب را انکار و پنهان می‌کردند، می‌گفتند اینها از اسلام نیست، قصاص از اسلام نیست، جهاد از اسلام نیست، براى اینکه فلان مستشرق یا فلان دشمن مبانى اسلامى از اسلام خوشش بیاید! این غلط است. اسلام را با کلیتش بایستى بیان کرد.
امام منهاى خط امام، آن امامى نیست که ملت ایران به نفس او، به هدایت او جانشان را کف دست گرفتند، فرزندانشان را به کام مرگ فرستادند، از جان و مالشان دریغ نکردند و بزرگ‌ترین حرکت قرن معاصر را در این نقطه عالم به وجود آوردند. امام منهاى خط امام، امام بى‌هویت است. سلب هویت از امام، خدمت به امام نیست. مبانى امام، مبانى روشنى بود. این مبانى- اگر کسى نخواهد مجامله کند، تعارف کند- در کلمات امام، در بیانات امام، در نامه‌هاى امام و بويژه در وصیتنامه امام- که کوتاه شده همه آن مواضع است- منعکس است. این مبانى فکرى همان چیزى است که آن موج عظیم و سهمگین را علیه غارتگرى‌هاى غرب و یکه‌تازى‌هاى آمریکا در دنیا به وجود آورد. شما خیال می‌کنید اینکه رئیس‌جمهورهاى گوناگون آمریکا به هر کشورى از این کشورهاى آسیا و خاورمیانه سفر کردند، حتى در بعضى از کشورهاى اروپایى مردم جمع شدند و علیه آنها شعار دادند، همیشه اینجور بود؟ نه، این حرکت امام بود، افشاگرى امام بود، موضعگیرى امام بود که استکبار را رسوا کرد، صهیونیسم را رسوا کرد و روح مقاومت را در ملت‌ها و بويژه در جوامع اسلامى زنده کرد.
این کج‌اندیشى است که ما مواضع امام را انکار کنیم. این کج‌اندیشى را هم متأسفانه بعضا کسانى انجام می‌دهند که یک وقتى خودشان جزو مروجان افکار امام بودند یا جزو پیروان امام بودند. حالا به هر دلیلى راه‌ها کج می‌شود، هدف‌ها گم می‌شود، یک عده‌اى برمی‌گردند؛ بعد از آنکه سال‌هاى متمادى براى امام و براى این هدف‌ها حرف زدند و حرکت کردند، در مقابل این اهداف و این مبانى مى‌ایستند و آن حرف‌ها را می‌زنند!
خب، خط امام اجزائى دارد. مهم‌ترینِ آنچه که درباره خط امام و راه امام می‌شود گفت، چند نکته است که من عرض می‌کنم و بويژه به جوان‌ها عرض می‌کنم: بروید وصیتنامه امام را بخوانید. امامى که دنیا را تکان داد، امامى است که در این وصیتنامه منعکس است، در این آثار و گفتار منعکس است.
نخستین و اصلى‌ترین نقطه در مبانى امام و نظرات امام، مساله اسلام ناب محمدى است؛ یعنى اسلام ظلم‌ستیز، اسلام عدالتخواه، اسلام مجاهد، اسلام طرفدار محرومان، اسلام مدافع حقوق پابرهنگان و رنجدیدگان و مستضعفان. در مقابل این اسلام، امام اصطلاح «اسلام آمریکایى» را در فرهنگ سیاسى ما وارد کرد. اسلام آمریکایى یعنى اسلام تشریفاتى، اسلام بى‌تفاوت در مقابل ظلم، در مقابل زیاده‌خواهى، اسلام بى‌تفاوت در مقابل دست‌اندازى به حقوق مظلومان، اسلام کمک به زورگویان، اسلام کمک به اقویا، اسلامى که با همه اینها می‌سازد. این اسلام را امام نامگذارى کرد: اسلام آمریکایى.
فکر اسلام ناب، فکر همیشگى امام بزرگوار ما بود؛ مخصوص دوران جمهورى اسلامى نبود، منتها تحقق اسلام ناب، جز با حاکمیت اسلام و تشکیل نظام اسلامى امکانپذیر نبود. اگر نظام سیاسى کشور بر پایه شریعت اسلامى و تفکر اسلامى نباشد، امکان ندارد که اسلام بتواند با ستمگران عالم، با زورگویان عالم، با زورگویان یک جامعه، مبارزه واقعى و حقیقى بکند. لذا امام حراست و صیانت از جمهورى اسلامى را اوجب واجبات می‌دانست. اوجب واجبات، نه از اوجب واجبات. واجب‌ترین واجب‌ها، صیانت از جمهورى اسلامى است؛ چون صیانت اسلام- به معناى حقیقى کلمه- وابسته به صیانت از نظام سیاسى اسلامى است. بدون نظام سیاسى، امکان ندارد.
امام جمهورى اسلامى را مظهر حاکمیت اسلام می‌دانست. براى همین، امام جمهورى اسلامى را دنبال کرد، در راهش آن همه تلاش کرد و با آن شدت و حدت و اقتدار پاى جمهورى اسلامى ایستاد. امام که دنبال قدرت شخصى نبود؛ امام دنبال این نبود که خودش بتواند قدرتى پیدا کند. مساله امام، مساله اسلام بود؛ لذا پاى جمهورى اسلامى ایستاد. این مدل نو را امام به دنیا عرضه کرد؛ یعنى مدل جمهورى اسلامى. اساسى‌ترین مساله در جمهورى اسلامى، مبارزه با حاکمیت‌هاى زورگویانه و اقتدارطلب دنیاست که در شکل‌هاى مختلف خودش را نشان می‌دهد. حکومت دیکتاتورى و اقتدارطلب، فقط حکومت پادشاهان نیست؛ این یکى از انواع حکومت دیکتاتورى است. آن زمان دیکتاتورى‌هاى چپ وجود داشت که دیکتاتورى یک‌حزبى در کشورها بود؛ هر کار می‌خواستند با آحاد ملت می‌کردند، کسى هم به ملت پاسخگو نبود. در واقع ملت دست یک اقلیت محدودى زندانى بود. این هم یک نوع دیکتاتورى بود. یک نوع دیکتاتورى هم دیکتاتورى سرمایه‌داران است که در نظام‌هاى به‌ظاهر مردم‌سالار– نظام‌هاى لیبرال ـ دموکراسى - تجلى پیدا می‌کند. این هم نوعى دیکتاتورى است، منتها دیکتاتورى بسیار هوشمندانه و غیرمستقیم؛ در واقع دیکتاتورى سرمایه‌دارها و صاحبان ثروت‌هاى بزرگ است.
امام جمهورى اسلامى را در مقابل این طاغوت‌هاى بشرى به وجود آورد؛ اسلام را- که در دل اسلامیت، تکیه به مردم و رأى مردم و خواست مردم وجود دارد- معیار اصلى این نظام قرار داد، بنابراین جمهورى اسلامى، هم جمهورى است، یعنى متکى به آرای مردم است؛ هم اسلامى است، یعنى متکى به شریعت الهى است. این یک مدل نو است؛ این یکى از شاخص‌هاى عمده در خط امام است. هر کسى درباره حاکمیت نظام جمهورى اسلامى برخلاف این فکر کند، برخلاف فکر امام است؛ مدعى نشود که او دنباله‌روِ امام است، در عین حال این فکر را دارد؛ نه، فکر امام این است. این واضح‌ترین خط از خطوط اندیشه امام است.
یک شاخص دیگر در برنامه امام و خط امام و راه مستقیم امام، مساله جاذبه و دافعه امام بود. انسان‌هاى بزرگ، جاذبه و دافعه‌شان هم میدان وسیع و گسترده‌اى دارد. همه جاذبه و دافعه دارند. شما با رفتار خودتان، یکى را به خودتان علاقه‌مند و متمایل می‌کنید، یکى هم از شما می‌رنجد؛ این جاذبه و دافعه است. اما انسان‌هاى بزرگ، جاذبه‌شان یک طیف وسیعى را به وجود مى‌آورد؛ دافعه آنها هم همین طور، یک طیف عظیمى را به وجود مى‌آورد. جاذبه و دافعه امام تماشایى است.
آنچه مبنا و معیار جاذبه امام و دافعه امام بود، باز مکتب بود، اسلام بود؛ درست همان طورى که امام سجاد (سلام الله علیه) در دعاى صحیفه سجادیه - دعاى ورود در ماه رمضان - به خداوند متعال عرض می‌کند. مکرر عرض کرده‌ایم که دعاهاى امام سجاد واقعاً جزو برترین گنجینه‌هاى معارف اسلامى است. در این دعاها معارفى وجود دارد که انسان اینها را از روایات و آثار روایى نمی‌تواند به دست بیاورد؛ در دعاها صریح اینها بیان شده است. در دعاى چهل و چهارم صحیفه سجادیه - که دعاى ورود در ماه رمضان است و امام سجاد آن را می‌خواندند - حضرت چیزهایى را از خداى متعال براى ماه رمضان درخواست می‌کنند؛ از جمله چیزهایى که درخواست می‌کنند، این است: «و ان نسالم من عادانا»؛ پروردگارا! از تو می‌خواهیم که با همه دشمنانِ خودمان صلح کنیم، سلم و مدارا پیشه کنیم. بعد بلافاصله می‌فرمایند: «حاشى من عودى فیک و لک فأنه العدو الذى لانوالیه و الحرب الذى لانصافیه»؛ مگر آن دشمنى که من به خاطر تو با او دشمنى کردم در راه تو با او دشمنى کردم. این دشمنى است که ما هرگز با او دم از آشتى نخواهیم زد و دل ما با او صاف نخواهد شد.
امام اینجورى بود؛ دشمنى شخصى با کسى نداشت. اگر کدورت‌هاى شخصى‌اى هم بود، امام زیر پا می‌گذاشت؛ اما دشمنى به خاطر مکتب، براى امام بسیار جدى بود. همان امامى که از اول شروع نهضت در سال 1341 روى توده مردم، انواع و اقسام افکار گوناگون در میان مردم، اینجور آغوش باز کرده بود، مردم را از اهل هر قومى، از اهل هر گروه و مذهبى، با آغوش باز می‌پذیرفت، همین امام در اول انقلاب یک مجموعه‌هایى را از خود طرد کرد. کمونیست‌ها را صریح طرد کرد. آن روز براى خیلى از ماها که در اول انقلاب دست‌اندرکار مبارزه بودیم، این کار امام عجیب بود. در همان اوایل انقلاب، امام صریح در مقابل کمونیست‌ها موضعگیرى کرد و اینها را از خودش جدا کرد. در مقابل لیبرال مسلک‌ها و دلباختگان به نظام‌هاى غربى و فرهنگ غربى، امام قاطعیت نشان داد؛ اینها را از خود دور کرد، از خود جدا کرد؛ هیچ رودربایستى و ملاحظه‌اى نکرد. مرتجعین را - کسانى که حاضر نبودند حقایق الهى و روح قرآنى احکام اسلامى را قبول کنند و تحول عظیم را بپذیرند - از خودش طرد کرد. امام بارها مرتجعین را با تعبیرات سخت و تلخ محکوم کرد، از خود دور کرد. در تبرى از افرادى که در دایره فکرى و مبانى اسلامى او قرار نمی‌گرفتند، امام تأمل نکرد؛ در حالى که با آنها هم دشمنى شخصى نداشت.
شما ملاحظه کنید به وصیتنامه امام؛ امام در همین وصیتنامه خطاب می‌کند به کمونیست‌هایى که در داخل جنایت کرده بودند و به خارج کشور گریخته بودند. لحن امام را ملاحظه کنید. به اینها می‌گوید: شما داخل کشور بیایید و مجازاتى را که قانون و عدالت براى شما می‌گذارد، تحمل کنید و مجازات شوید. یعنى بیایید اعدام را یا حبس را یا سایر مجازات‌ها را تحمل کنید، براى اینکه خودتان را از عذاب الهى و نقمت الهى نجات دهید. با اینها دلسوزانه حرف می‌زند. می‌فرماید: اگر شهامت این را هم ندارید که بیایید مجازات خودتان را قبول کنید، لااقل آنجا که هستید، راهتان را عوض کنید، توبه کنید؛ با ملت ایران، با نظام اسلامى، با حرکت اسلامى مقابله نکنید؛ براى قدرتمندان و زورگویان، پیاده‌نظام نباشید.
امام دعواى شخصى ندارد؛ اما در دایره مکتب، با قاطعیت کامل، جاذبه و دافعه خود را اعمال می‌کند. این یک شاخص عمده از زندگى امام و مکتب امام است. تولى و تبرى در عرصه سیاست هم باید تابع تفکر و فکر و مبانى اسلامى و مذهبى باشد؛ اینجا هم باید انسان ملاک و معیار را این قرار بدهد، ببیند خداى متعال از او چه می‌خواهد.
با این روشى که امام در پیش گرفته بود و در گفتار و کردار او منعکس بود، نمی‌شود انسان خود را در خط امام بداند، دنباله‌روِ امام بداند اما با کسانى که صریحاً پرچم معارضه با امام و اسلام را بلند می‌کنند، خودش را در یک جبهه تعریف کند. نمی‌شود قبول کرد که آمریکا و انگلیس و سیا و موساد و سلطنت‌طلب و منافق بر روى یک محورى توافق کنند، حول یک محورى جمع بشوند، بعد آن محور باز ادعا کند که من خط امامم! این نمی‌شود، این قابل قبول نیست.
نمی‌شود با هر کس و ناکسى ائتلاف کرد. باید ببینیم دشمنان دیروز امام در برابر ما چه موضعى می‌گیرند. اگر دیدیم مواضع ما جورى است که آمریکاى مستکبر، صهیونیست غاصب، مزدوران قدرت‌هاى گوناگون، مخالفان و معاندین امام و اسلام و انقلاب از ما تجلیل می‌کنند، احترام می‌کنند، بایستى در مواضعمان شک کنیم؛ باید بدانیم که راه درست و مستقیم را نمی‌رویم. این معیار است، این یک ملاک است. امام هم بارها بر همین تکیه می‌کرد. امام می‌فرمود - در نوشته‌جات امام وجود دارد، در اسناد قطعى فرمایشات امام این هست - که اگر از ما تعریف کردند، بدانیم که خیانتکاریم. این خیلى مهم است.
کسانى بیایند درست در خط مقابل امام حرکت کنند، درباره مساله قدس در روز قدس آنجور موضعگیرى کنند، در روز عاشورا آن فضاحت را به بار بیاورند، بعد ما با کسانى که با اساس مبناى امام و حرکت امام صریحاً مخالفند، اظهار همراهى کنیم، خودمان را در کنار اینها قرار بدهیم و تعریف کنیم، یا در مقابل اینها سکوت کنیم؛ در عین حال بگوییم ما دنباله‌روِ امامیم! این امکان ندارد، این قابل قبول نیست. ملت هم این را خوب فهمیدند. ملت این را مى‌بیند، می‌داند، می‌شناسد، می‌فهمد.
یک شاخص دیگر در مشى امام و خط امام که خیلى مهم است، مساله محاسبات معنوى و الهى است. امام در تصمیم‌گیرى‌هاى خود، در تدابیر خود، محاسبات معنوى را در درجه اول قرار می‌داد. یعنى چه؟ یعنى انسان براى هر کارى که می‌خواهد بکند، در درجه اول هدفش کسب رضاى الهى باشد؛ کسب پیروزى نباشد، به دست گرفتن قدرت نباشد، کسب وجاهت پیش زید و عمرو نباشد. هدف اول رضاى الهى باشد. این یک، بعد هم به وعده الهى اطمینان و اعتماد داشته باشد. وقتى انسان هدفش رضاى خدا بود، به وعده الهى هم اعتماد و اطمینان داشت، آن وقت دیگر یأس معنا ندارد، ترس معنا ندارد، غفلت معنا ندارد، غرور معنا ندارد.
امام آن وقتى که تنها بود، مبتلاى به ترس نشد، مبتلاى به یأس نشد؛ آن وقتى هم که همه ملت ایران یکصدا نام او را فریاد زدند، بلکه ملت‌هاى دیگر هم به او عشق ورزیدند و این را ابراز کردند، دچار غرور نشد. آن وقتى که خرمشهر به وسیله متجاوزین عراقى از دست رفت، امام مأیوس نشد؛ آن وقتى هم که خرمشهر را رزمندگان ما با دلاورى و فداکارى خود گرفتند، امام مغرور نشد؛ فرمود «خرمشهر را خدا آزاد کرد»؛ یعنى ما هیچ‌کاره‌ایم. در همه حوادث گوناگون دوران زعامت آن بزرگوار، امام همین‌جور بود. آن وقتى که تنها بود، وحشت نکرد، آن وقتى که غلبه و قدرت با او بود، مغرور نشد، غفلت هم نکرد. این اعتماد به خداست. وقتى رضاى خدا بود، قضیه این است.
به وعده الهى باید اعتماد کرد. خداى متعال در سوره «انا فتحنا» می‌فرماید: «و‌یعذب المنافقین و المنافقات و المشرکین و المشرکات الظانین بالله ظن السوء»؛خصوصیت منافق و مشرک از جمله این است که به خدا سوءظن دارند، وعده الهى را قبول ندارند، باور ندارند. اینکه خدا می‌گوید: «و لینصرن الله من ینصره»،این را آدم مؤمن با همه وجود قبول دارد؛ منافق این را قبول ندارد. خداوند می‌فرماید: «علیهم دائره السوء و غضب الله علیهم و لعنهم و اعد لهم جهنم و ساءت مصیرا».کسانى که به خدا سوءظن دارند، وضعیتشان اینجور است.
امام به وعده الهى اطمینان داشت. ما براى خدا مجاهدت می‌کنیم، قدم براى خدا برمی‌داریم، همه تلاش خودمان را به میدان مى‌آوریم؛ نتیجه را خداى
متعال - آنچنانکه وعده فرموده است - تحقق خواهد داد. ما براى تکلیف کار می‌کنیم اما خداى متعال بر همین عمل براى تکلیف، بهترین نتیجه را به ما خواهد داد. این یکى از خصوصیات مشى امام و خط امام است. راه انقلاب، صراط مستقیم انقلاب این است.
یکى از چیزهایى که در همین زمینه وجود داشت، رعایت تقواى عجیب امام در همه امور بود. تقوا در مسائل شخصى یک حرف است، تقوا در مسائل اجتماعى و مسائل سیاسى و عمومى خیلى مشکل‌تر است، خیلى مهم‌تر است، خیلى اثرگذارتر است. ما نسبت به دوستانمان، نسبت به دشمنانمان چه می‌گوییم؟ اینجا تقوا اثر می‌گذارد. ممکن است ما با یکى مخالف باشیم، دشمن باشیم؛ درباره او چگونه قضاوت می‌کنید؟ اگر قضاوت شما درباره آن کسى که با او مخالفید و با او دشمنید، غیراز آن چیزى باشد که در واقع وجود دارد، این تعدى از جاده تقواست. آیه شریفه‌اى که اول عرض کردم، تکرار می‌کنم: «یا ایها الذین امنوا اتقوا الله و قولوا قولا سدیدا». قول سدید، یعنى استوار و درست؛ اینجورى حرف بزنیم. من می‌خواهم عرض بکنم به جوانان عزیزمان، جوان‌هاى انقلابى و مؤمن و عاشق امام که حرف می‌زنند، می‌نویسند، اقدام می‌کنند؛ کاملاً رعایت کنید. اینجور نباشد که مخالفت با یک کسى، ما را وادار کند که نسبت به آن کس از جاده حق تعدى کنیم، تجاوز کنیم، ظلم کنیم؛ نه، ظلم نباید کرد. به هیچ کس نباید ظلم کرد.
من یک خاطره از امام نقل کنم. ما یک شب در خدمت امام بودیم. من از ایشان پرسیدم نظر شما نسبت به فلان کس چیست – نمی‌خواهم اسم بیاورم؛ یکى از چهره‌هاى معروف دنیاى اسلام در دوران نزدیک به ما، که همه نام او را شنیدند، همه می‌شناسند- امام یک تأملى کردند، گفتند: نمی‌شناسم. بعد هم یک جمله مذمت‌آمیزى راجع به آن شخص گفتند. این تمام شد. من فرداى آن روز یا پس‌فردا - درست یادم نیست- صبح با امام کارى داشتم، رفتم خدمت ایشان. به‌مجردى که وارد اتاق شدم و نشستم، قبل از اینکه من کارى را که داشتم، مطرح کنم، ایشان گفتند كه راجع به آن کسى که شما دیشب یا پریشب سؤال کردید، «همین، نمی‌شناسم»، یعنى آن جمله مذمت‌آمیزى را که بعد از «نمی‌شناسم» گفته بودند، پاک کردند. ببینید، این خیلى مهم است. آن جمله مذمت‌آمیز نه فحش بود، نه‌دشنام بود، نه تهمت بود، خوشبختانه من هم به‌کلى از یادم رفته که آن جمله چه بود، یعنى یا تصرف معنوى ایشان بود، یا کم‌حافظگى من بود؛ نمی‌دانم چه بود اما اینقدر یادم هست که یک جمله مذمت‌آمیزى بود. همین را ایشان آن شب گفتند، 2 روز بعدش یا یک روز بعدش آن را پاک کردند؛ گفتند: نه، همان نمی‌شناسم. ببینید، اینها اسوه است؛ «لقد کان لکم فى رسول‌الله
اسوة حسنه».
درباره زیدى که شما او را قبول ندارید، 2 جور می‌شود حرف زد؛ یک جور آنچنانى که درست منطبق با حق است، یک جور هم آنچنانى که در آن آمیزه‌اى از ظلم وجود دارد. این دومى بد است، باید از آن پرهیز کرد. درست همانى که حق است، صدق است و شما در دادگاه عدل الهى می‌توانید راجع به آن توضیح دهید، بگویید، نه بیشتر. این یکى از خطوط اصلى حرکت امام و خط امام است که ماه‌ها باید به یاد داشته باشیم.
یکى دیگر از خطوط اصلى خط امام، نقش مردم است؛ هم در انتخابات که امام در این کار واقعاً یک حرکت عظیمى انجام داد، هم در غیرانتخابات، در مسائل گوناگون اجتماعى. در هیچ انقلابى در دوران انقلاب‌ها - که نیمه اول قرن بیستم، دوران انقلاب‌هاى گوناگون است؛ در شرق و غرب دنیا انقلاب‌هاى مختلفى با شکل‌هاى مختلف به وجود آمد - سابقه ندارد که 2 ماه بعد از پیروزى انقلاب، یک رفراندوم عمومى براى انتخاب شیوه حکومت و نظام حکومتى انجام بگیرد، اما به همت امام در ایران این اتفاق افتاد. هنوز یک سال از انقلاب نگذشته بود که قانون اساسى تدوین و تصویب شد. در آن ماه‌هاى اول که تدوین قانون اساسى هنوز انجام نشده بود و تأخیر افتاده بود، یادم هست یک روز امام ماها را خواستند، رفتیم قم - آن وقت ایشان هنوز قم بودند- با اوقات تلخى گفتند که قانون اساسى را زودتر تدوین کنید. آن وقت انتخابات مجلس خبرگان راه افتاد و مردم خبرگان را براى تدوین قانون اساسى انتخاب کردند، بعد هم که قانون اساسى تدوین شد، آن را به رأى عمومى گذاشتند؛ رفراندوم شد، مردم قانون اساسى را انتخاب کردند. بعد هم انتخابات ریاست‌جمهورى و مجلس برگزار شد. در سخت‌ترین دوران جنگ که تهران زیر بمباران دشمن بود، انتخابات تعطیل نشد؛ حتى تا امروز یک روز انتخابات در ایران تأخیر نیفتاده است. کدام دموکراسى را در دنیا شما سراغ دارید؟ انقلاب‌ها که هیچ؛ در هیچ دموکراسى‌اى، با این دقت، سر موقع، آرای مردم به صندوق‌ها ریخته نمی‌شود. این خط امام است.
در غیر مسائل انتخابات هم بارها مردم مورد توجه امام قرار گرفتند و امام به نقش آنها اشاره روشن کردند، گاهى تصریح کردند؛ در یک جاهایى گفتند: اگر مسؤولان فلان کار را که باید انجام بدهند، انجام ندهند، مردم خودشان وارد می‌شوند و انجام می‌دهند.
یک نقطه دیگر از نقاط روشن خط امام، جهانى بودن نهضت است. امام نهضت را جهانى می‌دانست و این انقلاب را متعلق به همه ملت‌هاى مسلمان، بلکه غیرمسلمان معرفى می‌کرد. امام از این ابایى نداشت. این غیراز دخالت در امور کشورهاست، که ما نمی‌کنیم، این غیراز صادر کردن انقلاب به سبک استعمارگران دیروز است که ما این کار را نمی‌کنیم، اهلش نیستیم؛ این معنایش این است که بوى خوش این پدیده رحمانى باید در دنیا پراکنده شود، ملت‌ها بفهمند که وظیفه‌شان چیست، ملت‌هاى مسلمان بدانند که هویت‌شان چگونه است و کجاست. یک نمونه این نگاه جهانى، موضعگیرى امام در باب فلسطین است. امام صریحاً فرمود: اسرائیل یک غده سرطانى است. خب، غده سرطانى را چه کار می‌کنند؟ غیر از قطع غده، چه علاجى می‌توان براى آن کرد؟ امام ملاحظه کسى را نکرد. منطق امام این بود. این حرف شعارى نیست؛ این منطقى است. فلسطین یک کشور تاریخى است. در طول تاریخ، کشورى وجود داشته است به نام فلسطین. یک عده‌اى با پشتیبانى قدرت‌هاى ستمگر عالم آمده‌اند با عنیف‌ترین و شدیدترین وجهى این ملت را از این کشور بیرون کرده‌اند؛ کشتند، تبعید کردند، شکنجه کردند، اهانت کردند، این ملت را بیرون کردند - که امروز چند میلیون آواره فلسطینى در کشورهاى همجوار فلسطین اشغالى و در کشورهاى دیگر زندگى می‌کنند؛ اغلب هم توى اردوگاه‌ها - در واقع آمدند کشور را از صحنه جغرافیا حذف کردند، ملت را به‌کلى از هستى ساقط کردند، یک واحد جغرافیایى جعلى و جدیدى به جاى آن تحمیل کردند و اسمش را گذاشتند اسرائیل. ببینید منطق چه اقتضا می‌کند؟ حرفى که ما درباره مساله فلسطین داریم، یک حرف شعارى نیست؛ یک حرف صددرصد منطقى است.
یک عده قدرتمند که در رأس آنها اول انگلیس بود، بعد هم آمریکا ملحق شد، دنباله‌روِ آنها هم کشورهاى غربى، آمده‌اند می‌گویند کشور فلسطین و ملت فلسطین باید حذف بشوند تا به جاى آن، کشورى به نام اسرائیل و ملت جعلى‌اى به نام ملت اسرائیل به وجود بیاید. این یک حرف، یک حرف دیگر هم در مقابلش هست که حرف امام است؛ می‌گوید: نه، این واحد جعلى و تحمیلى باید حذف شود؛ به جاى آن، ملت اصلى و کشور اصلى و واحد جغرافیایى اصلى سر کار بیاید. از این دو حرف، کدام منطقى است؟ آن حرفى که متکى به سرنیزه و سرکوب است و می‌خواهد یک نظام سیاسى را، یک واحد جغرافیایى تاریخى را با چند هزار سال سابقه، به‌کلى از صحنه جغرافیا حذف کند، این منطقى است یا آن حرفى که می‌گوید نه، این واحد اصلى جغرافیایى باید بماند، آن واحد جعلى و تحمیلى باید از بین برود؟ امام این را می‌گفت. این منطقى‌ترین حرفى است که در باب اسرائیل غاصب و در باب مساله فلسطین می‌شود گفت. امام این را گفت، صریح هم این را بیان کرد. حالا اگر کسى این حرف را به اشاره هم بیان کند، یک عده‌اى که مدعى خط امامند، می‌گویند آقا چرا این حرف گفته شد؟! خوب، این حرف امام است؛ این منطق امام است؛ این منطق صحیح است؛ همه مسلمانان عالم، همه آزادگان عالم، ملت‌هاى بى‌طرف باید این حرف را قبول کنند و بپذیرند. این، درست است. این، موضع امام است. یک نکته آخر هم عرض بکنم. شما برادران و خواهران عزیز در گرماى هوا تحمل کردید؛ خداوند ان‌شاءالله شما را مأجور بدارد. یک نکته اساسى دیگر درباره خط امام و راه امام این است که امام بارها فرمود قضاوت درباره اشخاص باید با معیار حال کنونى اشخاص باشد. گذشته اشخاص، مورد توجه نیست. گذشته مال آن وقتى است که حال فعلى معلوم نباشد، انسان به آن گذشته تمسک کند و بگوید: خوب، قبلاً اینجورى بوده، حالا هم لابد همان جور است. اگر حال فعلى اشخاص در نقطه مقابل آن گذشته بود، آن گذشته دیگر کارآیى ندارد؛ این همان قضاوتى بود که امام امیرالمؤمنین (علیه الصلاه و السلام) با جناب طلحه و جناب زبیر کرد. شما باید بدانید طلحه و زبیر مردمان کوچکى نبودند. جناب زبیر سوابقى درخشان دارد که نظیر آن را کمتر کسى از اصحاب امیرالمؤمنین داشت. بعد از به خلافت رسیدن جناب ابى‌بکر، در همان روزهاى اول، پاى منبر ابى‌بکر چند نفر از صحابه بلند شدند، اظهار مخالفت کردند، گفتند: حق با شما نیست؛ حق با على‌بن‌ابیطالب است. اسم این اشخاص در تاریخ ثبت است. اینها چیزهایى نیست که شیعه نقل کرده باشد؛ نه، این در همه کتب تواریخ ذکر شده است. یکى از آن اشخاصى که پاى منبر جناب ابى‌بکر بلند شد و از حق امیرالمؤمنین دفاع کرد، زبیر است. این سابقه زبیر است. مابین آن روز و روزى که زبیر روى امیرالمؤمنین شمشیر کشید، فاصله 25 سال است. حالا برادران اهل سنت از طرف طلحه و زبیر اعتذار می‌کنند، می‌گویند آنها اجتهادشان به اینجا منتهى شد؛ خیلى خوب، حالا هر چى. ما راجع به اینکه آنها در مقابل خداى متعال چه وضعى دارند، الان در مقام آن نیستیم اما امیرالمؤمنین با اینها چه کرد؟ جنگید. امیرالمؤمنین از مدینه لشکر کشید، رفت طرف کوفه و بصره، براى جنگ با طلحه و زبیر، یعنى آن سوابق محو و تمام شد. امام ملاکش این بود، معیارش این بود. بعضى‌ها با امام از پاریس تو هواپیما بودند و آمدند ایران اما در زمان امام به خاطر خیانت اعدام شدند! بعضى‌ها از دورانى که امام در نجف بود و بعد که به پاریس رفت، با ایشان ارتباط داشتند، در اول انقلاب هم مورد توجه امام قرار گرفتند اما بعد رفتار اینها، موضعگیرى‌هاى اینها موجب شد که امام اینها را طرد کرد و از خودش دور کرد. میزان، وضعى است که امروز بنده دارم. اگر خداى نکرده نفس اماره و شیطان، راه را در مقابل من منحرف کردند، قضاوت چیز دیگرى خواهد بود. مبناى نظام اسلامى این است و امام اینجورى عمل کرد.
خطوط دیگرى را هم در زمینه راه امام و خط امام می‌شود بیان کرد. آنچه عرض شد، مهم‌ترین و مؤثرترین‌ها بود. خوب است برادران، جوانان، اهل فکر و تحقیق، طلاب، دانشجویان، روى این مبانى فکر کنند، روى اینها کار کنند. فقط متن باقى نماند؛ این متنها درست توضیح داده شود، تبیین شود.
همه بويژه جوان‌هاى عزیز ما این را بدانند؛ آنچه بعد از رحلت امام تا امروز اتفاق افتاده است، از دشمنى‌ها، کارشکنى‌ها، هر کارى که کردند، از هر نوعى که انجام دادند، نتوانسته است در پایه‌هاى این نظام اندک تزلزل و تکانى ایجاد کند بلکه به‌عکس، هر ضربه‌اى که دشمن حواله جمهورى اسلامى کرده است، در نتیجه به استحکام بیشتر جمهورى اسلامى انجامیده است؛ درست مثل 8 سال جنگ تحمیلى. 8 سال همه قدرت‌هاى سیاسى و نظامى و مالى بزرگ دنیا پشت سر رژیم بعثى عراق ایستادند، با ایران اسلامى جنگیدند، همه توان خودشان را به میدان آوردند تا جمهورى اسلامى را شکست بدهند یا تضعیف کنند؛ نتیجه چه شد؟ وقتى که این 8 سال تمام شد، دنیا با کمال حیرت، ناظر به پا خاستن جمهورى اسلامى با یک قدرت دفاعى و نظامى به مراتب قوى‌تر و عظیم‌تر از هنگام جنگ شد. قدرت جمهورى اسلامى بعد از جنگ آنچنان در دنیا طلوع کرد که چشم‌ها را خیره کرد. امروز هم همین جور است. هر اتفاقى که دشمنان برنامه‌ریزى کنند، افراد ساده‌دل و خام و غافل به هر نحوى با دشمنان همراهى کنند، با ایستادگى ملت ایران، نتیجه‌اش تقویت بیشتر جمهورى اسلامى است. شما دیدید فتنه‌اى به وجود آمد، کارهایى شد، تلاش‌هایى شد، آمریکا از فتنه‌گران دفاع کرد، انگلیس دفاع کرد، قدرت‌هاى غربى دفاع کردند، منافقین دفاع کردند، سلطنت‌طلب‌ها دفاع کردند؛ نتیجه چه شد؟ نتیجه این شد که در مقابل همه این اتحاد و اتفاق نامیمون، مردم عزیز ما، ملت بزرگ ما در روز نهم دى، در روز بیست و دوم بهمن، آنچنان عظمتى از خودشان نشان دادند که دنیا را خیره کرد. ایران امروز، جوان امروز، تحصیلکرده امروز، ایرانیان امروز، آنچنان وضعیتى دارند که هر توطئه‌اى را دشمن علیه نظام جمهورى اسلامى زمینه‌چینى کند، به توفیق الهى توطئه را خنثى می‌کنند. منتها توجه داشته باشید باید تقوا پیشه کنیم. آنچه ما را قوى می‌کند، تقواست، آنچه ما را آسیب‌ناپذیر می‌کند، تقواست و آنچه ما را به ادامه این راه تا رسیدن به اهداف عالیه امیدوار می‌کند، تقواست.
پروردگارا! به محمد و آل محمد توفیق تقوا به همه ما، به آحاد این ملت مرحمت بفرما. پروردگارا! دل‌ها را به هم نزدیک کن. پروردگارا! محور خط امام و شخصیت امام و هویت واقعى این انقلاب را روزبه‌روز در میان ملت ما برجسته‌تر کن. پروردگارا! قلب مقدس ولى‌عصر را از ما راضى و خشنود کن. ارواح طیبه شهدا را از ما خشنود کن. روح مطهر امام بزرگوار را از ما خشنود بفرما.
بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
والعصر. ان الانسان لفى خسر. الا الذین امنوا و عملوا الصالحات
و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر.
خطبه دوم
بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
والحمد لله رب العالمین و
الصلاة و السلام على سیدنا محمد و اله الطاهرین سیما على امیرالمؤمنین و الصدیقة الطاهره
و الحسن و الحسین سیدى شباب اهل الجنه و على‌بن‌الحسین زین‌العابدین و محمدبن‌على باقر علم النخستین و الأخرین
و جعفربن‌محمد الصادق و موسى‌بن‌جعفر الکاظم و على‌بن‌موسى الرضا و محمدبن‌على الجواد و على‌بن‌محمد الهادى و الحسن‌بن‌على الزکى العسکرى و
الحجة القائم المهدى صلوات الله علیهم اجمعین
و صل على
ائمة المسلمین و حماة المستضعفین و هداهًْ المؤمنین
اوصیکم عباد الله بتقوى الله
همه برادران و خواهران را بار دیگر به رعایت تقواى الهى دعوت و توصیه می‌کنم. امروز جهان اسلام، بلکه سرتاسر جهان، شاهد تحولات بزرگى است که خبر می‌دهد از تغییر معادلات جهانى. توجه ملت ایران به این تحولات، از این نقطه‌نظر حائز اهمیت است.
یک مساله، مساله فلسطین، مساله غزه و - بويژه در این آخرى - مساله حمله به این کاروانى است که براى امداد و شکستن حصر غزه حرکت می‌کرد و مورد حمله صهیونیست‌هاى غدار و قسى‌القلب قرار گرفت. آنچه در قضیه فلسطین در این سال‌های اخیر یا ماه‌هاى اخیر بالخصوص بیشتر مورد توجه است، یکى مساله یهودى‌سازى فلسطین است. سیاست رژیم صهیونیستى این است که بتدریج آثار اسلامى را به‌کلى از منطقه فلسطین و ساحل غربى رود اردن - که خود آنها تصدیق دارند که این منطقه، منطقه اشغالى است و دنیا این را قبول دارد و این همه قطعنامه سازمان ملل پشت سرش هست - حذف کند و این منطقه را یهودى‌سازى کند. شهرک‌سازى‌هاى غیرقانونى و ظالمانه، ویران کردن خانه‌هاى مردم، دستکارى در شهر الخلیل و در شهر قدس با هدف یهودى‌سازى، براى این است که ریشه اسلام را به خیال خودشان از کشور فلسطین قطع کنند. این یک نقطه است، که بسیار مهم است و دنیاى اسلام باید در مقابل این مساله با همه وجود بایستد و مانع این جنایت بزرگ بشود.
یکى هم محاصره ظالمانه غزه است که این محاصره 3 سال شد؛ یک حرکت بسیار سبعانه، قساوت‌آمیز، وحشیانه، و با شگفتى فراوان مورد تأیید و تصدیق و حمایت آمریکا و انگلیس و قدرت‌هاى غربى که داعیه دفاع از حقوق بشر را هم دائم تکرار می‌کنند. 3 سال است که یک و نیم میلیون جمعیت را محاصره کرده‌اند؛ نه می‌گذارند دارو برود، نه می‌گذارند غذا برود، در آب آشامیدنى‌شان اخلال می‌کنند، در نیروى برقشان اخلال می‌کنند و در رسیدن سیمان و مصالح ساختمانى براى اینکه ویرانى‌هاى جنگ را از بین ببرند، اخلال می‌کنند - این کاروانى که می‌رفت، بخش عمده‌اى از محموله آن سیمان بود، براى اینکه مردم بتوانند خانه‌هاى خراب خودشان را تعمیر کنند - علاوه بر اینها به طور متناوب گلوله‌باران هم می‌کنند، آدم‌کشى هم می‌کنند، کودکان مظلوم و زن و مرد را به قتل هم می‌رسانند. این، حرکت رژیم صهیونیستى است.
سازمان‌هاى مدعى حقوق بشر ایستاده‌اند تماشا می‌کنند. قدرت‌هاى غربى نه فقط تماشا، بلکه حمایت می‌کنند. متأسفانه بسیارى از کشورهایى که باید دفاع
کنند - یعنى برخى کشورهاى عربى، برخى کشورهاى اسلامى - سکوت محض کرده‌اند؛ اگر نگوییم حتى رفتارهاى خائنانه در پشت سر. خیلى وضع عجیبى است.
این حرکت اخیرى که صهیونیست‌ها کردند - یعنى مورد تهاجم قرار دادند این چند کشتى‌اى را که وسایل می‌برد طرف غزه، براى اینکه بشکند این محاصره را در دریاى آزاد، نه در ساحل‌هاى خودشان و محیط دریایى متعلق به خودشان - از 2 بعد باید مورد توجه قرار بگیرد:
یکى خوى توحش صهیونیست‌هاست که این را دنیا دیگر فهمید. دنیا باید بفهمد. صهیونیست‌ها ادعا می‌کنند که ما براى بازرسى یا براى اینکه بگوییم به سمت غزه نیایید، وارد کشتى‌هاى اینها شدیم - که البته مثل سگ دروغ می‌گویند! براى حمله رفتند، نقشه حمله کشیدند، اهدافشان هم مشخص است - اینها ولو براى اندرزگویى هم رفته باشند، باز برخلاف همه مقررات بین‌المللى رفتار کردند. یک کشتى دارد در دریاى آزاد حرکت می‌کند، شما حداکثر کارى که می‌توانستید بکنید، این بود که نگذارید آنها وارد بنادر شما بشوند، چرا وسط دریا رفتید، به اینها حمله کردید، کشتار کردید، عده زیادى را کشتید، عده بیشترى را مجروح کردید، عده بیشترى را اسیر کردید؟ چرا؟ خوى توحش. این همان چیزى است که جمهورى اسلامى 30 سال است آن را فریاد می‌زند و غربى‌هاى دورو و دروغگو و ریاکار این را ندیده و نشنیده می‌گیرند. امروز همه دنیا به چشم دید که اینها چقدر خوى توحش دارند.
نکته دومى که این موضوع را باید در کانون توجه قرار بدهد، این است که صهیونیست‌ها در محاسبه خودشان خطا کردند. آنها اشتباه بزرگى کردند. این اشتباه در سال‌هاى اخیر مکرراً اتفاق مى‌افتد. حمله به لبنان کردند، اشتباه کردند؛ حمله به غزه کردند، اشتباه کردند؛ حمله به این کشتى‌ها کردند، اشتباه کردند. این اشتباه‌ها یکى پس از دیگرى نشان‌دهنده این است که رژیم غاصب صهیونیستى به نهایت قطعى خود - یعنى سرنگون شدن و ساقط شدن در دره نیستى - دارد قدم به قدم نزدیک می‌شود. یک حادثه مهم دیگر که خوب است ملت ما به اهمیت آن توجه داشته باشد و این حادثه معنا دارد، اتفاقى است که در گردهمايى طولانى مربوط به ان‌پى‌تى در نیویورک افتاد. اصلاً این گردهمایى را تشکیل داده بودند تا قدرت‌هاى زورگو بتوانند به برکت این گردهمایى، ملت‌هایى را که هنوز به انرژى هسته‌اى دسترسى پیدا نکرده‌اند، باز هم محدودتر کنند و موانع سر راه آنها را بیشتر کنند. البته دلشان می‌خواست و برنامه‌ریزى کرده بودند که در این اجلاس، بالخصوص نسبت به جمهورى اسلامى کینه‌ورزى خودشان را آشکار کنند. درست عکس آنچه می‌خواستند، اتفاق افتاد. تقریباً یک ماه این گردهمایى طول کشید. به جاى اینکه آنها بتوانند مقاصد خودشان را پیش ببرند و کشورهایى مثل جمهورى اسلامى را محدود کنند، نتیجه‌اى که از این کنفرانس طولانى به دست آمد، این بود که قدرت‌ها به وسیله 189 کشور موظف شدند که سلاح‌هاى هسته‌اى خودشان را نابود کنند، از ادامه تولید این سلاح‌ها مانع بشوند، حق دستیابى به قدرت هسته‌اى صلح‌آمیز به وسیله کشورهاى دیگر شناخته شد و رژیم صهیونیستى - که دایه‌هاى او در این کنفرانس بشدت هم به نفع او فعال بودند - محکوم شد به اینکه باید به قرارداد ان‌پى‌تى بپیوندد؛ درست عکس آنچه آنها می‌خواستند. این حادثه کوچکى نیست؛ این نشان‌دهنده این است که قدرت زورگو و متکبر و مستکبر آمریکا و دیگر قدرت‌هاى زورگو و دنباله‌روان اینها در دنیا حرفشان پیشروى ندارد. امروز دیگر آمریکا در موضعى نیست که بتواند در سیاست‌هاى بین‌المللى دخالت مؤثر بکند. جمهورى اسلامى با ایستادگى 30 ساله خود توانسته است وضعیتى را در افکار عمومى جهان به وجود بیاورد که نه فقط ملت‌ها، حتى دولت‌ها هم - یعنى 189 دولت - در مقابل آمریکا مى‌ایستند و به‌‌رغم او تصمیم‌گیرى می‌کنند و رأى می‌دهند. اینها جزو بشارت‌هاى الهى است به ملت بزرگ ایران. مسائل دیگرى هم هست، یادداشت شده بود که عرض بشود؛ اما وقت گذشته است. امیدواریم که پروردگار عالم همه شما برادران و خواهران مؤمن را و همه مردم عزیز ایران را مشمول توجهات خود قرار بدهد و روزبه‌روز بر پیروزى‌هاى پى‌درپى این ملت بیفزاید.
پروردگارا! با لطف خود و عنایت خود و توجه خود، دل‌هاى ملت‌هاى مسلمان را به یکدیگر نزدیک کن؛ امت اسلامى را متحد و مقتدر بگردان؛ ملت ایران را سربلند بفرما؛ گرفتارى‌ها را از میان این ملت برطرف بفرما.
بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
انا اعطیناک الکوثر؛ فصل لربک وانحر؛ ان شانئک هو الأبتر.
والسلام علیکم و رحمهًْ‌الله و برکاته