شروين طاهري
راننده بدون هماهنگی با سفارت راهش را به سمت جاده N
راننده بدون هماهنگی با سفارت راهش را به سمت جاده N6 کج کرد که ما را به خارج از سئول تا مرز کره‌شمالی می‌برد. برج‌های بلند شمال شهر که پشت سرمان ناپدید شدند، این وسعت آبی دریای زرد بود که زیر سقف صورتی رنگ ابرهای انفجار تا سواحل چین امتداد پیدا می‌کرد. این می‌توانست زیباترین ظهری باشد که در زندگی‌ام دیده بودم اما بلافاصله به عوارضی برزخ‌مانندی رسیدیم که هزاران اتوبوس و کامیون و اتومبیل پشت راهبندهای از کار افتاده‌اش محشری به‌پا کرده بودند. راننده که جاده را می‌شناخت از یک گذرگاه فرعی به موازات اتوبان راه باز کرد تا صف چند کیلومتری ماشین‌های پشت عوارضی را پشت سر بگذاریم. اینجا بود که با نخستین آدمیزادهای درست و حسابی روبه‌رو شدیم. آنها معدود راننده ها و مسافران خارجی بودند که بدون توجه به شرایط آخرالزمانی منطقه، سرخوش از هوای بهشتی روی سبزه‌های کنار جاده پیک‌نیک گرفته بودند درست مثل سیزده‌بدر خودمان. ما را که می‌دیدند برایمان دستی تکان می‌دادند. چند نفر فرصت‌طلب هم که تیپ و قیافه‌شان آشنا می‌زد پلمب کامیون‌ها را یکی یکی شکسته و همینطور تا آخر صف ماشین‌‌ها پیش رفته بودند. نیم ساعتی که از این برزخ فاصله گرفتیم تک و توک کره‌ای‌ها یا به قول آقای راننده «چشم‌تنگ» هایی را دیدیم که با همان
حال و هوای مالیخولیایی اطراف جاده یا روی تپه‌ها، خوابگردی می‌کردند. با دیدن این صحنه‌ها مطمئن شدم که حرف «مجید مولوی» راننده سفارت چندان بیراه نبوده است. هیچ فاجعه انسانی در کار نبود. فقط کره‌ای‌ها هوش از سرشان پریده بود. همه آنها به جهت شمال در حال حرکت بودند. کمی بعد نخستین نشانه‌های یک پادگان نظامی با پرچم آمریکا و کره‌جنوبی ظاهر شد و بالاخره سربازان یانکی را دیدیم که جاده را بسته بودند. نزدیک که شدیم دستور ایست دادند. «مجید مولوی» که زیر لب داشت بد و بیراه نثارشان می‌کرد، زد بغل. به جز پراید ما فقط یک خودروی دیگر آنجا پشت ایست آمریکایی‌ها بود. یک ماشین کروک سیاهرنگ که سرنشینش مشخصا اروپایی بود. مجید مولوی همانطور که ترمزدستی را می‌کشید، گفت:
«اِ! اینکه اسی جاسوسه، آره خود پدرسوخته شه!» کلمه «اسی جاسوسه» برایم آشنا بود. یاد گزارش آن روز صبح بی‌بی‌سی افتادم و گزارشگرش «استیوی اسپایر» که اسپایر به معنای جاسوس بود. این نام را بی‌اختیار به زبان آوردم. راننده سریع پرسید: «تو از کجا می‌شناسی این ...زاده رو؟» بعد بدون اینکه منتظر جواب من بماند تعریف کرد که این خبرنگار انگلیسی به 10 زبان دنیا مسلط است و فارسی را مثل بچه‌های ناف تهران صحبت می‌کند و شغل شریفش در اصل جاسوسی برای اینتلیجنس سرویس است و نه خبرنگاري. او گفت که صبح زود وقتی با آن انفجار عجیب و غریب، سئول بهم می‌ریزد این آقا با ماشین کروک‌اش به تک‌تک ساختمان‌های مهم دولتی و اقتصادی سرک مي‌کشیده و بعضی چیزها را با خودش بیرون می‌آورده و بار ماشین می‌کرده است. مجید مولوی یکی، دو ساعت زاغ او را چوب زده ولی از آنجایی که هیچ ماشین دیگری در خیابان نبوده، اسی‌جاسوسه بو برده و رد گم کرده. پرسیدم: «شما چطور؟ وارد هیچ ساختمانی نشدید؟» که لبخند شیطنت‌آمیزی زد و گفت: «داداش من فقط یک سر رفتم توی کاخ ریاست‌جمهوری، همین!»
تنفگداران یانکی ریختند دور پراید و ما را از ماشین پیاده کردند و روی زمین خواباندند. «اسی جاسوسه» از دور داد زد: «خسته نباشی اخوی!» مجید مولوی هم همینطور داشت یک ریز زیر لب به او و آمریکایی‌ها بد و بیراه می‌گفت. اما وقتی می‌خواستند دست‌هایمان را ببندند، اسی جاسوسه خودش را رساند و با افسر یانکی درگوشی صحبت کرد و در کمال ناباوری ما را رها کردند. بعد مرد انگلیسی جلو آمد و دستش را دراز کرد. من و مجید مولوی بر و بر به هم نگاه کردیم. به جای دست دادن خودمان را تکاندیم و می‌خواستیم برگردیم داخل پراید که خبرنگار بی‌بی‌سی به فارسی سلیس پیشنهادی داد که نمی‌توانستیم ردش کنیم: «اینها شما را راه نمی‌دهند طرف مرز ولی می‌توانید با من تا هر کجا که دلتان بخواهد بیایید». من ذوق کرده بودم اما شک و دودلی از قیافه مجید مولوی می‌بارید. «اسی جاسوسه» که رفت ماشینش را روشن کند بین من و آقای راننده بگومگویی در گوشی اتفاق افتاد. دست آخر او را راضی کردم که با این خبرنگار مرموز انگلیسی برویم به این امید که اگر خواست رکب بزند، ما هم بدل بزنیم. سوار کروک سیاهرنگ شدیم. بلافاصله راه افتاد و موانع آمریکایی کنار رفتند. با سرعت از کنار پادگان رد شدیم، پشت نخستین گردنه مرتفع با یک منظره عجیب مواجه شدیم، آنقدر عجیب که حتی کله اسی‌جاسوسه هم سوت کشید و جفت پا زد روی ترمز و فریاد زد: «مای گاد». من همانطور که روی داشبور ولو شده بودم سر بلند کردم. روبه‌رو‌یمان یک تنوره بلند هزار رنگ از دود و نور تا دل آسمان رفته بود بالا و آن پایین کف دره درست مثل روز محشر، دریایی از کله‌های سیاه گرداب‌وار دور تنوره می‌چرخیدند، همه در جهت عقربه‌‌های ساعت. نمی‌شد گفت چند میلیون نفرند ولی نخستین چیزی که به ذهن آدم می‌رسید این بود که همه جمعیت 75 میلیون‌نفری 2 کره مست و مدهوش یکجا جمع شده‌اند.
پس بمب عشق، این بود.
ما 3 نفر چند دقیقه‌ای در بهت و حیرت غرق تماشای این صحنه بودیم که دوباره همراه بی‌محل من خبر از «آروم بودن همه چیز» داد. در آن لحظه به صورت غريزي دنبال کسی می‌گشتم تا این مکاشفه آخرالزمانی را برایش بازگو کنم و این بار بزرگی را که سر دلم مانده بود سبک کنم. پس به طور غیرارادی گوشی را به طرف گوشم بردم و گفتم: «الو» که صدای نگران افشین قطبی را شنیدم که مدام می‌گفت: «یوروم! یوروم! یوروم! ...»