یکی از مشکلات مهم پزشکان عمومی در بخش خدمات نظام سلامت مشخص نبودن جایگاه این گروه است که پیامدهای متعددی را به همراه دارد. طرح پزشک خانواده به عنوان بهترین راهکار برای حل این معضل است که وزارت بهداشت و درمان براساس ماده 91 برنامه توسعه چهارم باید آن را در همه کشور اجرا کند. این درحالی است که این طرح بسیار ناقص انجام شده است. در واقع وزارت بهداشت و درمان طرحی به‌عنوان بیمه روستایی را شروع کرد و سپس نام آن را به پزشک خانواده تغییر داد. در حالی که پزشک خانواده و بیمه روستایی 2 طرح کاملا متفاوت و مجزا هستند. همچنین پزشکان عمومی که باید در محور طرح پزشک خانواده باشند متاسفانه جایگاهی در این طرح ندارند و البته تمایلی هم برای شرکت در آن ندارند چون طرح واقعی انجام نمی‌شود و حقوق و مزایای آن نسبت به منطقه، دوری از خانواده و... بسیار کم است و حتی همان حقوق اندک هم به درستی پرداخت نمی‌شود. یکی دیگر از مشکلات همه پزشکان و بویژه پزشکان عمومی شرایط نامناسب آنها از نظر حقوق شهروندی است. برای اشتغال آنها سازوکار مناسبی وجود نداردو در حال حاضر بیش از 5/62 درصد پزشکان عمومی در حال طبابت فاقد مسکن و مطب هستند. پزشکان عمومی از نظر درآمد هم در استثمار قرار دارند. بخش خصوصی که گاه با توجه به اقتصاد بیمارگونه نظام سلامت ما درآمدهای بالایی دارند پزشکان عمومی را در شیفت‌های مختلف با حقوق بسیار کم به شیوه‌ای استثمارگونه استخدام می‌کنند. همین امر باعث کاهش انگیزه آنها برای پزشک عمومی بودن و نیز شرکت در طرح پزشک خانواده است. ادامه این روند باعث گرایش پزشکان عمومی به تحصیل در مقاطع تخصصی و خروج از کشور یا اشتغال در سایر حرفه‌ها می‌شود.
* نايب رئيس انجمن پزشكان عمومي