سرالکس امروز به شمال لندن لشگرکشی می‌کند تا جلوی رقیب یک دهه اخیرش «آرسن ونگر» را بگیرد، در حالی که مفهوم تقابل آرسنال – من‌یو در سال‌های اخیر مدام دستخوش تغییر بوده است. تقابل یک فرانسوی صوفی‌منش با یک اسکاتلندی ناقلا، هنوز در افکار عمومی جزیره عجیب و غریب به نظر می‌رسد اما حالا دیگر این رویارویی بخشی از تاریخ فوتبال انگلستان است. مساله این است که «آرسن ونگر» حالا با بیش از یک دهه اقامت موفق در شمال لندن تنها رقیب پیرمرد اسکاتلندی در سراسر عمر ورزشی او محسوب می‌شود که هنوز از میدان به در نرفته و کماکان خاری است در چشم او. با اینکه ظهور چهره‌های موفقی مثل مورینیو، بنیتس، خوان د راموس، سام آلاردایس و حالا اسکولاری در سال‌های اخیر حواس فرگی را نسبت به ونگر پرت کرده است و این دو بویژه پس از عناوین اخیر منچستریونایتد با هم کمی مهربان‌تر شده‌اند ولی هنوز رویارویی این دو آبستن جنگ سرد بیرون زمین و جنگ داغ و تن به تن شاگردانشان درون مستطیل سبز است.
آخرین موضوعی که می‌توانست موجب بالا گرفتن جنگ لفظی این دو شود، انتقال «میکائیل سیلوستره» مدافع مازاد فرانسوی اولدترافورد بود ولی فرگوسن در کمال ناباوری رفتاری از خود نشان داد که حاکی از ترحم نسبت به رقیب یک دهه اخیر بود. او به سادگی با پیشنهاد نه چندان جالب 700 هزار پوندی آرسنال برای سیلوستره موافقت کرد چرا که این انتقال از نگاه او سبب می‌شد نقطه ضعف تیمش به تیم رقیب منتقل شود. جالب اینجاست که باوجود حسادت و حساسیت دو طرف نسبت به یکدیگر این تنها انتقال جالب توجهی بود که بین فرگوسن و ونگر صورت گرفت، دو استاد سازنده و تاریخ‌ساز که بیش از هر مربی انگلیسی در لیگ برتر جزیره سابقه و ریشه دارند. در اینجا به مرور رویارویی‌های این دو می‌پردازیم.
صفر پیدایش
سرالکس حتی پیش از آنکه طبق رسم اسکاتلندی،
« آرسن» را پیش از نخستین رویارویی‌شان در یک ضیافت خصوصی میهمان کند، در انظار عمومی به تمسخر فرانسوی تازه وارد پرداخت:« او از ژاپن به اینجا آمده و سعی می‌کند به ما حالی کند چطور فوتبال انگلیسی را اداره کنیم». اما خصومت رابطه این دو از سال 1998 به اوج رسید، زمانی که سرمربی جدید آرسنال و دار و دسته شمال لندنی‌اش برای نخستین بار تحت رژیم جدید باشگاه، قهرمانی لیگ برتر را از منچستر یونایتد فاتح چهار فصل از پنج فصل پیش از آن، ربودند. مارک اوورمارس نه تنها گل پیروزی بخش و بحث‌برانگیزی را به «M-16 » ،لقب من‌یو در آن سال‌ها، تحمیل کرد تا جاده را برای فتح لیگ برتر صاف کند بلکه با به ثمر رساندن گل نخست توپچی‌ها در مقابل نیوکاسل در فینال جام حذفی، یک دوگانه با شکوه را پیش چشمان از حدقه درآمده منچستری‌ها رقم زد. این عنوان‌ها نقطه آغازی بود بر جنگ سرد میان سرالکس و آرسن و رقابت داغ 2 باشگاه تا امروز که هر فصل داغ و داغ‌تر هم می‌شود. تا پیش از آن فوتبال جزیره هرگز شاهد چنین تنشی میان پایتخت و بندر غربی نبوده و حساسیت‌ها محصول جنگ سرد سال‌های اخیر است، آن هم بر اثر نیش‌های گزنده‌ای که هر فصل به مناسبت‌های مختلف یکی از دو طرف سعی دارند با آنها غرور طرف مقابل را خدشه‌دار کنند. اما این بار سکوت فرگی و ونگر پیش از نخستین دیدار این فصلشان در ورزشگاه امارات را باید آرامش پیش از توفان دانست؟
فاجعه: کفش پرنده فرگی (فوریه 2003)
در مرحله ششم جام حذفی سال 2003، دو طرف در اولدترافورد صف‌آرایی می‌کنند. سه کارت زرد در همان هفت دقیقه آغازین از حساسیت پیش‌بینی شده مسابقه حکایت می‌کند. جف وینتر، داور آن جنگ عصرگاهی «روی کین» و «پاتریک ویرا» را به صلح فرا می‌خواند. آرسنال روی ضربه آزاد «ادو» که پس از برخورد به پشت بکام به درون دروازه میزبان می‌غلتد، پیش می‌افتد و دست آخر «ویلتورد» کار شیاطین سرخ را در خانه‌شان تمام می‌کند.
این باخت چنان اعصاب دو طرف بویژه فرگی را تحریک می‌کند که ماجرای معروف منجر به جدایی بکام در پایان در رختکن ورزشگاه اولدترافورد روی می‌دهد. دیوید بکام ماجرا را در زندگینامه‌اش با عنوان «طرف من» بازگو می‌کند. بکام می‌گوید که «وقتی به خاطر گل نخست آرسنال توسط سرمربی مقصر تشخیص داده شدم، جلوی چشم دیگران تحقیر شدم ولی به گوشه‌ای رفتم تا آب‌ها از آسیاب بیفتد که این بار سرالکس مدل موی من را عامل ناکامی تیم خواند ولی باز هم سوختم و ساختم.» تا اینکه اسکاتلندی خشمگین یک کفش فوتبال را به سوی او پرتاب می‌کند که ابروی پسر طلایی را می‌شکافد. گری نویل، رایان کیگز و رودفن نیستلروی بلافاصله بکام را نگاه می‌دارند تا وارد معرکه نشود، هافبک انگلیسی هم از لج فرگی روز بعد همراه با همسرش مدل موی دم اسبی‌اش را جلوی یک سری خبرنگار «پاپاراتزی» به نمایش می‌گذارد. فرگوسن سرانجام از بکام عذرخواهی می‌کند غافل از اینکه دیوید کماکان به فروش ماوقع آن روز داغ تابستان ادامه می‌دهد.
نبرد اولدترافورد، اکتبر 2004
«پیزاگیت»؛ مردی که در مقابل چشم حدود 500 میلیون بیننده تلویزیونی در سراسر کره خاکی آتش رقابت دو طرف را شعله‌ورتر ساخت. آرسنال فصل پیش از آن را بدون شکست به پایان برده بود و حالا با رکورد شکست‌ناپذیری در 49 مسابقه به اولدترافورد آمده بود تا رکورد «50 تسخیرناپذیر» را جلوی هواداران رقیب جشن بگیرد اما فرگوسن به هیچ قیمتی حاضر نبود اینچنین تحقیر شود، پس سراسر مسابقه از رفتار زشت و ضد ورزشی آکنده شد. «ویرا» به خاطر زدن «رود» اخراج شد و در پایان چهار بازیکن آرسنال به دلیل حمله به مهاجم هلندی محروم و مجموعا محکوم به پرداخت 275000 پوند شدند، در حالی که تن دو نفر از شیاطین سرخ هم از صابون رئیس کمیته انضباطی لیگ برتر، «پیزاگیت» بی‌نصیب نماند. رفتارهای غیرورزشی، خطاهای وحشیانه، فریب داور و طلب پنالتی از داور در کنار ضعف آشکار قضاوت این 90 دقیقه را به یک جهنم واقعی تبدیل کردند. من‌یو 2 بر صفر پیروز شد اما از نظر بازیکنان دو تیم تسویه‌حساب، جدای از حساب نتیجه بود و به همین دلیل دعوای درون زمین به تونل اولدترافورد امتداد یافت. «اشلی کول» دفاع چپ آن روز آرسنال در خاطرات خود با عنوان «دفاع من» می‌نویسد: «یک قطعه پیتزا از بالای سر من رد شد و مستقیما به فرگی اصابت کرد. همه دهان‌ها با دیدن صحنه‌ای که بر اثر برخورد پیتزا با این چهره مشهور به وجود آمده بود بازمانده بودند و البته کت سیاه زیبای او هم خراب شد.» اما منوی اولدترافورد به پیتزا ختم نمی‌شد. قهوه‌ها، کیک‌ها، گوجه‌فرنگی‌ها و سوپ‌های پرنده هم به پرواز درآمدند که «پل جانسون» سرپرست آرسنال به تنهایی مزه چند تا از آنها را چشید، البته با دماغش. بعد آرسن‌ونگر داور مسابقه «مایک رایلی» را به جانبداری و حمایت از تقلب مهاجم من‌یو متهم کرد. حساسیت‌ها به جایی کشیدند که در بازی برگشت (فوریه 2005) پلیس لندن رسما به هر دو مربی اخطار داد به جنگ لفظی‌شان پایان دهند تا مبادا نزاع شخصی این دو به رویارویی هواداران بینجامد.
ظهور دشمن مشترک: چلسی
ظهور قدرت بعدی از لندن که با دلارهای نفتی آبراموویچ شکل می‌گرفت ظاهرا به شکل‌گیری جبهه‌ای متحد از سوی ونگر و فرگی برای مقابله با این دشمن مشترک می‌انجامد. ورود این پرتغالی پرنخوت فاتح لیگ قهرمانان اروپا با خریدهایی آنچنانی مثل «مایکل اسین» و «شاون رایت‌فیلیپس» و بعدتر «میشائیل بالاک»، «اشلی کول»، «سالومون کالو» و «جان اوبی میکل» به وضوح از بضاعت توپچی‌ها و شیاطین برای فتح هر عنوانی می‌کاست. مثلا امضای قرارداد چلسی با جان اوبی‌میکل نیجریه‌ای موجب شد توجه الکس از «ونگر» به سوی «مورینیو» منحرف شود. در سال 2005 «منچستریونایتد» با پیشنهاد چهار میلیون پوندی این هافبک نیجریه‌ای را از باشگاه نروژی «لین اسلو» به سوی خود جذب کرد. میکل در سایت رسمی باشگاه به عنوان خرید تازه من‌یو معرفی شد و حتی با پیراهن سرخ شیاطین در کنفرانس خبری حضور یافت. اگرچه در تمام این مدت چلسی ادعا می‌کرد حق فروش این بازیکن در اختیار آنهاست و حتی میکل پیش چشم مورینیو در تمرینات چلسی شرکت کرده است. بالاخره پس از کشمکش‌های فراوان چلسی چهارمیلیون پوند به لین نروژ و 12 میلیون دیگر به منچستریونایتد پرداخت تا فرگوسن به آرزویش نرسد. با این حال فرگوسن و مورینیو همواره احترام یکدیگر را نگاه می‌داشتند در حالی که چنین احترامی بین مورینیو و ونگر به چشم نمی‌خورد. مثلا مورینیو مرد فرانسوی را یک آدم خودنما که مدام به عناوینش می‌نازد خطاب کرد و در مقابل، ونگر، مورینیو را آدمی دانست که از واقع‌نگری پرت افتاده است. به هر حال در ماه‌های اخیر فرگوسن با آگاهی از اینکه دیگر ونگر رقیب شماره یک او در لیگ برتر نیست، رفتاری نرم‌تر دارد. لحن این دو در مصاحبه‌های آخرشان حاکی از احترام متقابلی است که برای دستاوردها و ایده‌های فوتبالی یکدیگر قائل هستند. حتی ونگر در تابستان گذشته در ماجرای اعمال فشار رئال مادرید برای جذب «کریستیانو رونالدو» از فرگوسن حمایت کرد یا کمی قبل‌تر در پایان فصل گذشته وقتی من‌یو با شکست دادن آرسنال همه امیدهای تیم جوان آرسنال را ناامید کرد، فرگوسن پس از مسابقه همتای فرانسوی‌اش را تسکین داد و او را در میان بازوانش فشرد.
منبع: سایت گل