گابریل مارکوتی
آرسن ونگر این روزها خیلی سخت و دشوار به موفقیت می‌رسد، در حالی که فرگوسن در بیست و دومین سال حضورش در اولدترافورد، «من‌یو» را به برترین باشگاه جهان تبدیل کرده است، اما نکته اصلی اینجاست که در اولدترافورد، طرفداران در این ورزشگاه قدیمی صبورند و آنقدر به انتظار می‌نشینند تا شاهد اوج گرفتن پسران فرگی باشند. درست نقطه عکس آن را می‌توان در ورزشگاه امارات مشاهده کرد. ونگر به تنهایی تمامی بار تیم را به دوش می‌کشد. شاید سال‌های خیلی قبل مانند 1930، 1970و1990 از توپچی‌ها نمایش خیره‌کننده‌ای را شاهد نبودیم، ولی ونگر با تغییراتی که ایجاد کرد تیم را به بالاترین سطح فوتبال اروپا رساند و ما شاهد این دگرگونی بودیم، اما باز هم نتایج آرسنال با اقتدار و باثبات نبود. به‌عنوان مثال در سه فصل گذشته نتوانستند هیچ‌کدام از جام‌های معتبر اروپایی و حتی داخلی را فتح کنند. اما به نظر می‌رسد نحوه مدیریت او سبب اصلی این جریانات است. او یک مربی کاملا حرفه‌ای است، موفقیت‌های بی‌شماری را برای باشگاه به‌دست آورده، تغییرات مثبتی را در آرسنال ایجاد کرده، اما تعداد انگشت‌شماری از شاگردان او توانستند در عرصه مربیگری به موفقیت برسند، ولی از آن طرف به فرگی نگاه کنید. برایان رابسون، روی کین، مارک هیوز، پل اینس و استیو بروس همگی محصول زحمات موفقیت‌آمیز فرگوسن هستند. مربیان موفقی در لیگ برتر که در زمان بازیگری‌شان جزو شاگردان منحصر به فرد او بودند. شاید اگر فرگوسن زمانی بخواهد از منچستر کناره‌گیری کند آنها بهترین کاندیداهای جانشینی پیرمرد اسکاتلندی هستند. حالا به پتانسیل‌های موجود در آرسنال برای احراز پست مربیگری نگاه کنید.
آرسن ونگر این روزها خیلی سخت و دشوار به موفقیت می‌رسد، در حالی که فرگوسن در بیست و دومین سال حضورش در اولدترافورد، «من‌یو» را به برترین باشگاه جهان تبدیل کرده است، اما نکته اصلی اینجاست که در اولدترافورد، طرفداران در این ورزشگاه قدیمی صبورند و آنقدر به انتظار می‌نشینند تا شاهد اوج گرفتن پسران فرگی باشند. درست نقطه عکس آن را می‌توان در ورزشگاه امارات مشاهده کرد. ونگر به تنهایی تمامی بار تیم را به دوش می‌کشد. شاید سال‌های خیلی قبل مانند 1930، 1970و1990 از توپچی‌ها نمایش خیره‌کننده‌ای را شاهد نبودیم، ولی ونگر با تغییراتی که ایجاد کرد تیم را به بالاترین سطح فوتبال اروپا رساند و ما شاهد این دگرگونی بودیم، اما باز هم نتایج آرسنال با اقتدار و باثبات نبود. به‌عنوان مثال در سه فصل گذشته نتوانستند هیچ‌کدام از جام‌های معتبر اروپایی و حتی داخلی را فتح کنند. اما به نظر می‌رسد نحوه مدیریت او سبب اصلی این جریانات است. او یک مربی کاملا حرفه‌ای است، موفقیت‌های بی‌شماری را برای باشگاه به‌دست آورده، تغییرات مثبتی را در آرسنال ایجاد کرده، اما تعداد انگشت‌شماری از شاگردان او توانستند در عرصه مربیگری به موفقیت برسند، ولی از آن طرف به فرگی نگاه کنید. برایان رابسون، روی کین، مارک هیوز، پل اینس و استیو بروس همگی محصول زحمات موفقیت‌آمیز فرگوسن هستند. مربیان موفقی در لیگ برتر که در زمان بازیگری‌شان جزو شاگردان منحصر به فرد او بودند. شاید اگر فرگوسن زمانی بخواهد از منچستر کناره‌گیری کند آنها بهترین کاندیداهای جانشینی پیرمرد اسکاتلندی هستند. حالا به پتانسیل‌های موجود در آرسنال برای احراز پست مربیگری نگاه کنید.به نظر می‌رسد تنها باقی‌مانده سربازان قدیمی توپچی‌ها که در حال حاضر هم در لیگ برتر به‌عنوان سرمربی کار می‌کند، تونی آدامز است.آن هم از زمانی که به پورتسموث آمده از دو بازی یک امتیاز گرفته است. حتی خیلی از شاگردان مطرح او در امر مربیگری نتوانستند به درجات بالای مربیگری برسند اما با همه این حرف‌ها، او تنها یک راه دارد تا به آینده خوش‌بین باشد و آن هم این است که طرفداران با حمایتشان به او دلگرمی دهند.
منبع: Times