روزنامه
کیهان در ستون یادداشت روز خود با درج مقاله‌ای به قلم مهدی محمدی از برکات فتنه 88 نوشت. به نوشته این روزنامه؛ در آن روزهای اول این سوال در ذهن بسیاری وجود داشت که چرا سران فتنه دستگیر نمی‌شوند؟ بویژه پس از حماسه‌های 9 دی و 22 بهمن این پرسش به طور جدی‌تری مطرح شد که تا کی باید منتظر ماند تا خیانتکارانی که دیگر شبهه‌ای در ماهیت و غایت قول و فعل آنها باقی نمانده، مجازات شوند. امروز اما به نظر می‌رسد این پرسش پاسخی واضح دارد. براستی کدام مجازات می‌توانست چنین پرده از نقاب منافقین جدید برکشد. محمدی در این مقاله تصریح کرد که ماجرای استحاله و دگرگونی کسی مانند میرحسین موسوی از دیدار با نهضت آزادی، فمینیست‌ها و تجزیه‌طلبان بروز کرد، با شعار علیه فلسطین در روز قدس، شعار به نفع آمریکا در 13 آبان و جسارت به امام در 16آذر ادامه یافت، با هتک حرمت حضرت سیدالشهدا و خداجو خواندن هتاکان به اوج رسید و اکنون با حمایت از تروریست‌ها و دست نهادن در دست آمریکا و اسرائیل در حال اتمام است. اگر مردم و مسؤولان مومن شکیبایی نمی‌ورزیدند و صبر پیشه نمی‌کردند، براستی معلوم نبود مدعیان در زمانی کوتاه چنین بی‌محابا آبروی خود را نزد مردم بریزند و کار به جایی برسد که سر و صدای ضدانقلاب را هم برای خود فرصتی بدانند و بگویند که نباید از آن گذشت. آیا مجازاتی از این بزرگ‌تر وجود دارد؟ به نوشته این روزنامه، فتنه 88 محصولات و برکات جانبی هم کم نداشته است. یک مورد جالب این است که فتنه مفاهیم و گزاره‌های جدیدی به دانش روانشناسی اجتماعی افزوده است که جا دارد هرچه بیشتر درباره آنها تامل شود. یکی از ارکان فتنه 88 بی‌گمان این بوده است که میرحسین موسوی در مقطعی خاص تحت‌تاثیر یک بمباران روانی هدفمند دچار توهم خودپیروزپنداری شد و البته دیگر هم هرگز مجال خروج از آن نیافت. اساساً یکی از دلایلی که فردی مانند خاتمی کنار گذاشته شد و میرحسین موسوی را به جای او کاندیدا کردند همین بود که خاتمی ظرفیت لازم برای مقابله براندازانه و ستیزه‌جویانه با نظام را نداشت، به همین دلیل خاتمی برای کودتای مخملی گزینه مناسبی نبود چرا که طراحان این نوع از عملیات براندازی همواره عقیده داشته‌اند تنها کسی را می‌توان وارد این بازی کرد و درون بازی نگه داشت که اولا سخت متوهم و ثانیاً لجوج باشد. در غیر این صورت با گزینه حاضر در صحنه نمی‌توان پروژه کودتای مخملی را کلید زد چه رسد به اینکه به فرجام هم برسد. در پایان این مقاله آمده: البته باید به بانیان فتنه حق داد که از واقعیت بگریزند. همه آنچه اکنون برای این جماعت مانده همین توهمات است. با همین‌ها زندگی می‌کنند، با همین‌ها برای این و آن نطق می‌کنند، با همین‌ها خود را پیش خارجی‌ها بزک می‌کنند و با همین‌ها رسانه‌های ناامیدشان را سرپا نگه می‌دارند. با این حال حسرت دستگیر شدن همچنان به دل فتنه‌گران مانده است. برای نظام بهترین کار این است که به فتنه‌گران مجال ادامه دادن مسیری را که در پیش گرفته‌اند و انتهای آن از همین حالا پیداست، بدهد. در واقع چون بازگشتی وجود ندارد عجله‌ای هم نیست. برای یک انسان غنی بارترین لحظات وقتی است که یک راه بیشتر پیش پا نداشته باشد و همان یک راه هم به فاجعه ختم شود.
نعل وارونه
روزنامه جوان در ستون نگاه خود با اشاره به شعار دادن مردم شرکت‌کننده در مراسم ارتحال حضرت امام(ره) در زمان سخنرانی سیدحسن خمینی نوشت: صرف‌نظر از تحلیل برخی که تعمداً این عده را قلیل و سازمان‌یافته قلمداد می‌کنند، شاید بیش از کسانی که به ظاهر خویش را طرفدار بیت حضرت امام(ره) معرفی می‌کنند، نیروهای دلسوز انقلاب را آزرده‌خاطر کرد. آزردگی این افراد از آن حیث است که چرا باید عملکرد و رفتار شخصی همچون سیدحسن که امیدی پس از ارتحال حاج سید احمدآقا بودند، در طول چند سال گذشته بویژه پس از حوادث انتخابات سال گذشته به گونه‌ای باشد که مردم بین او در جایگاه نوه و یادگار حضرت امام(ره) با شخصیت فردی‌اش تفاوتی قائل نشده و آن چنان عرصه بر آنها تنگ آمده باشد که برای هشدار به او متوسل به شعارهایی آنچنانی شوند. به نوشته این روزنامه اصولگرا، جرم کسانی که چنین وضعیتی را برای بیت حضرت امام(ره) رقم زدند بسیار بزرگ‌تر از رفتارهایی بوده است که تاکنون از سوی سیدحسن در طول یک‌سال گذشته و فتنه‌گری‌های جریان فتنه صورت گرفته است؛ کسانی که 2 دهه بیت امام بزرگوار ملت ایران را دستاویزی برای رسیدن به مطامع دنیوی و حب جاه و مقام فرض کردند و تا آنجا پیش رفتند که قصد داشتند اندیشه‌های تابناک امام راحل را با رنگ و لعاب مکاتب التقاطی به جامعه تزریق کنند.
رأفت و اقتدار
روزنامه
ایران در یادداشتی با اشاره به خبر عفو و تخفیف مجازات 81 نفر از محکومانی که در قضایای پس از انتخابات ریاست‌جمهوری سال گذشته بازداشت شده بودند، نوشت: موافقت رهبر فرزانه انقلاب اسلامی با عفو این دسته از محکومان و مجرمان مربوط به حوادث تلخ پس از انتخابات در شرایطی صورت می‌گیرد که نظام اسلامی حماسه‌ای تاریخی همچون 9 دی و 22 بهمن 88 را پشت‌سر گذاشته و اکنون دورانی نو از بالندگی و پیشرفت را آغاز کرده است؛ حماسه‌هایی که به اذعان همگان فراگیری گفتمان کهنه‌ناشدنی انقلاب اسلامی را به اثبات رساند و قدرتی مضاعف به پیکره نظام بخشید. در واقع عفو محکومان مذکور از موضع رأفت و اقتدار جمهوری اسلامی و در آستانه بیست و یکمین سالگرد عروج معمار کبیر انقلاب اسلامی و همچنین انتخابات 40 میلیونی و 85 درصدی 22 خرداد صورت گرفته است. در حقیقت متهمان ردیف اول اغتشاشات پارسال و فرماندهان ارشد مبارزه با رأی و اموال مردم و آنها که همچنان لیاقت بازگشت به نظام مردمی را نیافته‌اند، نه‌تنها مشمول عفو نظام اسلامی نخواهند شد بلکه همانگونه که ملت ایران بارها درخواست کرده‌اند، مطابق «مُر قانون» به سزای اعمال خود خواهند رسید.