مجید جلالی*
اینکه در بطن فوتبال باشی و ببینی سالانه میلیاردها تومان پول کشور به دلیل تبلیغات واهی آژانس‌های نقل و انتقال بازیکنان به جیب بازیکنان خارجی بی‌کیفیت ریخته می‌شود، بدترین اتفاق است. متأسفم که می‌بینم باشگاه‌های ما بابت بازیکنان خارجی‌ای پول می‌دهند که کیفیت آنها از یک بازیکن دسته‌دومی ایران هم کمتر است اما متأسفانه به خاطر مرعوب بودن باشگاه‌ها در قبال تبلیغات این آژانس‌ها این پول کلان و هنگفت از کشور خارج می‌شود. آژانسی‌ها از ابتدای فصل نقل و انتقالات بازیکنان زیادی را به باشگاه‌ها معرفی می‌کنند و حتی در بسیاری از موارد با طرح این ادعا که فلان بازیکن رزومه خیلی خوبی دارد به آن باشگاه اجازه تست گرفتن هم نمی‌دهند. این فاجعه است. در هیچ کجای دنیا چنین اتفاقی را نمی‌بینید. این آژانس‌ها در ابتدا پیشنهاد مالی سنگینی به باشگاه‌ها می‌دهند. اگر آن باشگاه مبلغ را پذیرفت که خب، سود کلان به جیب آژانس می‌رود اما اگر باشگاه زیر بار آن مبلغ نرفت، آژانس آنقدر قیمت را پایین می‌آورد که باشگاه با جذب بازیکن موافقت کند. در اینجا به نظرم لازم است سازمان لیگ وارد عمل شود و با تأسیس مرکزی به قانون‌گذاری بپردازد. مثلا قانونی را وضع کند که براساس آن استانداردهای یک بازیکن خارجی برای ورود به لیگ ایران را تعیین کند یا اینکه این مرکز تست پزشکی، آزمایش خون و موارد مورد نیاز دیگر را از یک بازیکن به عمل بیاورد و سپس با تعیین رنج قیمتی به بازیکن خارجی مجوز حضور در لیگ ایران را بدهد. این کار 2 نکته مثبت دارد. یکی اینکه به هر بازیکن خارجی اجازه نمی‌دهد وارد لیگ ایران شود و دیگر هم اینکه سازمان لیگ می‌تواند با گرفتن پول از آژانس نقل و انتقال برای خودش درآمدزایی کند. متأسفانه واقعیت تلخی در فوتبال ایران وجود داشته که حجم عظیمی از بازیکنان خارجی که وارد لیگ ما شده‌اند، بازیکنان بی‌کیفیتی بوده‌اند و معتقدم در این مساله سر فوتبال ایران بیشتر کلاه رفته است. فاجعه‌آمیزتر این است که دربسیاری موارد باشگاه‌ها بدون اینکه سرمربی تیم‌شان بازیکن را دیده باشد، اقدام به امضای قرارداد با او می‌کنند و پس از گذشت چند صباحی وقتی سرمربی دید نمی‌تواند از این بازیکن بی‌کیفیت استفاده کند، او را از لیست کنار می‌گذارد. از اینجا به بعد تازه دردسر باشگاه آغاز می‌شود. اگر نگاهی به وضعیت بازیکنان خارجی‌ای که در این 10 سال اخیر به پرسپولیس و استقلال آمده‌اند بیندازید، می‌بینید که بیشتر این بازیکنان به غیر از بدنام کردن این دو باشگاه در سطوح بین‌المللی کار دیگری انجام نداده‌اند. تعداد شکایت‌هایی که این بازیکنان از باشگاه‌های ایرانی به فیفا کرده‌اند گواهی بر صحت ادعای من است. آنها با این کار خود تنش را به باشگاه‌های ایرانی می‌آورند و این باعث می‌شود که همیشه فوتبالی پرحاشیه و پردردسر داشته باشیم. معتقدم تأسیس مرکزی در دل سازمان لیگ با حضور هفت، هشت کارشناس که هرکدام تخصصی در مسائل فنی، پزشکی، فرهنگی و... دارند می‌تواند این مشکل را حل کند. در غیر این صورت وضع همین خواهد بود که تا به حال دیده‌ایم و متأسفانه باشگاه‌های ما همچنان با اعتماد کردن به آژانس‌های نقل و انتقال بازیکنان، میلیاردها تومان پول کشور را دور می‌ریزند. در آخر می‌خواهم بار دیگر تأکید کنم که در این سال‌ها فوتبال ما سرش بی‌کلاه مانده و این آژانس‌ها و بازیکنان خارجی بی‌کیفیت هستند که به فوتبال ایران به چشم بهشت آسیا نگاه می‌کنند. کجای آسیا را سراغ دارید که یک بازیکن با 2 ماه حضور در باشگاه دویست هزار دلار به جیب بزند و پس از اخراج با چمدانی پر از پول آن کشور را ترک کند.
اینکه در بطن فوتبال باشی و ببینی سالانه میلیاردها تومان پول کشور به دلیل تبلیغات واهی آژانس‌های نقل و انتقال بازیکنان به جیب بازیکنان خارجی بی‌کیفیت ریخته می‌شود، بدترین اتفاق است. متأسفم که می‌بینم باشگاه‌های ما بابت بازیکنان خارجی‌ای پول می‌دهند که کیفیت آنها از یک بازیکن دسته‌دومی ایران هم کمتر است اما متأسفانه به خاطر مرعوب بودن باشگاه‌ها در قبال تبلیغات این آژانس‌ها این پول کلان و هنگفت از کشور خارج می‌شود. آژانسی‌ها از ابتدای فصل نقل و انتقالات بازیکنان زیادی را به باشگاه‌ها معرفی می‌کنند و حتی در بسیاری از موارد با طرح این ادعا که فلان بازیکن رزومه خیلی خوبی دارد به آن باشگاه اجازه تست گرفتن هم نمی‌دهند. این فاجعه است. در هیچ کجای دنیا چنین اتفاقی را نمی‌بینید. این آژانس‌ها در ابتدا پیشنهاد مالی سنگینی به باشگاه‌ها می‌دهند. اگر آن باشگاه مبلغ را پذیرفت که خب، سود کلان به جیب آژانس می‌رود اما اگر باشگاه زیر بار آن مبلغ نرفت، آژانس آنقدر قیمت را پایین می‌آورد که باشگاه با جذب بازیکن موافقت کند. در اینجا به نظرم لازم است سازمان لیگ وارد عمل شود و با تأسیس مرکزی به قانون‌گذاری بپردازد. مثلا قانونی را وضع کند که براساس آن استانداردهای یک بازیکن خارجی برای ورود به لیگ ایران را تعیین کند یا اینکه این مرکز تست پزشکی، آزمایش خون و موارد مورد نیاز دیگر را از یک بازیکن به عمل بیاورد و سپس با تعیین رنج قیمتی به بازیکن خارجی مجوز حضور در لیگ ایران را بدهد. این کار 2 نکته مثبت دارد. یکی اینکه به هر بازیکن خارجی اجازه نمی‌دهد وارد لیگ ایران شود و دیگر هم اینکه سازمان لیگ می‌تواند با گرفتن پول از آژانس نقل و انتقال برای خودش درآمدزایی کند. متأسفانه واقعیت تلخی در فوتبال ایران وجود داشته که حجم عظیمی از بازیکنان خارجی که وارد لیگ ما شده‌اند، بازیکنان بی‌کیفیتی بوده‌اند و معتقدم در این مساله سر فوتبال ایران بیشتر کلاه رفته است. فاجعه‌آمیزتر این است که دربسیاری موارد باشگاه‌ها بدون اینکه سرمربی تیم‌شان بازیکن را دیده باشد، اقدام به امضای قرارداد با او می‌کنند و پس از گذشت چند صباحی وقتی سرمربی دید نمی‌تواند از این بازیکن بی‌کیفیت استفاده کند، او را از لیست کنار می‌گذارد. از اینجا به بعد تازه دردسر باشگاه آغاز می‌شود. اگر نگاهی به وضعیت بازیکنان خارجی‌ای که در این 10 سال اخیر به پرسپولیس و استقلال آمده‌اند بیندازید، می‌بینید که بیشتر این بازیکنان به غیر از بدنام کردن این دو باشگاه در سطوح بین‌المللی کار دیگری انجام نداده‌اند. تعداد شکایت‌هایی که این بازیکنان از باشگاه‌های ایرانی به فیفا کرده‌اند گواهی بر صحت ادعای من است. آنها با این کار خود تنش را به باشگاه‌های ایرانی می‌آورند و این باعث می‌شود که همیشه فوتبالی پرحاشیه و پردردسر داشته باشیم. معتقدم تأسیس مرکزی در دل سازمان لیگ با حضور هفت، هشت کارشناس که هرکدام تخصصی در مسائل فنی، پزشکی، فرهنگی و... دارند می‌تواند این مشکل را حل کند. در غیر این صورت وضع همین خواهد بود که تا به حال دیده‌ایم و متأسفانه باشگاه‌های ما همچنان با اعتماد کردن به آژانس‌های نقل و انتقال بازیکنان، میلیاردها تومان پول کشور را دور می‌ریزند. در آخر می‌خواهم بار دیگر تأکید کنم که در این سال‌ها فوتبال ما سرش بی‌کلاه مانده و این آژانس‌ها و بازیکنان خارجی بی‌کیفیت هستند که به فوتبال ایران به چشم بهشت آسیا نگاه می‌کنند. کجای آسیا را سراغ دارید که یک بازیکن با 2 ماه حضور در باشگاه دویست هزار دلار به جیب بزند و پس از اخراج با چمدانی پر از پول آن کشور را ترک کند.