۲۰/آبان/۱۴۰۵
|
۰۶:۴۸
ویلیامز کوچک بار دیگر برابر ویلیامز بزرگ زانو زد

باز هم اشک و آه و سرنا

سرانجام آنچه همه علاقه‌مندان تنیس و هواداران خاص «خواهران ویلیامز» انتظارش را می‌کشیدند اتفاق افتاد و بار دیگر «سرنا»، خواهر کوچک‌تر در مقابل خواهر بزرگ‌تر «ونوس» به زانو درآمد، این‌بار در تورنمنت WTA (سونی- اریکسون) در دوبی. حالا طرفداران تئوری توطئه می‌توانند با آسودگی ادعا کنند که نتیجه بازی‌های رودرروی دو خواهر از پیش تعیین می‌شوند یا سنتی‌های پایبند به اصول بزرگ‌تری و کوچک‌تری در خانواده می‌توانند به رعایت اصول اخلاقی در کورت‌‌های تنیس بنازند. خوشبختانه تنیس‌ زنان بر خلاف بسیاری از ورزش‌های مردانه که توسط زنان هم تقلید می‌شوند، کاملا فضای احساسی زنانه به خود گرفته، بدین‌معنی که احتمال دارد وسط یک مسابقه قهرمانی مهم یکی از طرفین نتواند بر عواطفش غلبه کند و زیرگریه بزند.همان کاری که «سرنا» در مسابقه هفته گذشته انجام داد. ویلیامز کوچک‌تر که در ماه‌های اخیر در اوج آمادگی قرار داشته است می‌توانست این‌بار طلسم را بکشند و به‌طور جدی جلوی ویلیامز بزرگ‌تر بایستد اما به‌ جای ایستادگی، «سرنا» ناگهان اختیار از کف داد و گریان زمین بازی را ترک کرد، در حالی که «ونوس» سعی می‌کرد او را دلداری دهد.

بدین‌ترتیب هجدهمین مسابقه 2 خواهر در 10سالی که در عرصه تنیس حرفه‌ای فعال هستند بدون شادی برنده خاتمه یافت. «سرنا» تاکنون چندین‌بار اعتراف کرده که در زمین آرامش خود را از دست می‌دهد ولی هرگز تماشاچیان انتظار نداشتند که چهره اشکبار او را درست در وسط یک مسابقه رسمی ببینند. بدین‌ترتیب «سرنا» نهمین شکست متوالی را در برابر «ونوس» متحمل شد که دوازدهمین باخت در سیزده مسابقه اخیر این دو، در تورنمنت‌های معتبر تنیس حرفه‌ای هم محسوب می‌شود.«سرنا» مغموم پس از ترک بازی برای عذرخواهی می‌گوید: «این بدترین مسابقه‌ای بود که امسال تجربه کردم».

او که می‌داند هواداران خود و خواهرش چقدر از این کارش متاثر شده‌اند، ادامه می‌دهد: «من نه تنها مثل یکی از هشت بازیکن برتر جهان به چشم نیامدم بلکه شاید شبیه هیچ یک از 600 تنیس‌باز جوان هم نبودم. نمی‌توانستم توپ را در جریان نگاه دارم. حتی نتوانستم بیشتر از 2 توپ را از بالای تور عبور دهم. نمی‌توانستم سرویس یا ضربه بک‌هند بزنم یا حتی فورهند. نمی‌توانستم هیچ ضربه‌ای را برگردانم. به یاد نمی‌آورم هرگز مثل این بازی کرده باشم. منظورم این است که هرگز شرایطی مثل این را به یاد ندارم که احساس کنم هیچ کاری از من برنمی‌آید.

انگار همه چیز برای من متوقف شده بود و این عذابم می‌داد. واقعا این یک مسابقه تنیس وحشتناک وحشتناک وحشتناک بود».

ارسال نظر
captcha
پربیننده