تعداد گل‌های این مهاجم مسلمان 24 ساله به مرز خطر رسیده است. البته منظور رسیدن او به 13 گل در 12 هفته بوندس‌لیگای یک و بدشگونی خرافی عدد 13 نیست بلکه خطر مذکور نه او، که باشگاه شگفتی‌ساز «هوفنهایم» را تهدید می‌کند. همین هفته پیش بود که پس از گلباران دروازه کارلسروهه از سوی «وداد ایبیسویچ» و یارانش فاش شد غول باواریایی بایرن مونیخ و همین‌طور شیاطین سرخ اولدترافورد به جای «زیدان» جوان مصری هامبورگ که قرار بود پدیده اول بوندس‌لیگا باشد چشمشان به دنبال این گلزن مادرزاد است. روزنامه «دیلی‌میل» انگلستان حتی نام دیده‌بان بایرن «پل برايتنر» را که دو هفته پیش برای تماشای بازی «وداد» در مقابل هامبورگ راهی شده بود فاش کرد. اما «دیتمار هوپ» غول نرم‌افزاری آلمان و مالک هوفنهایم یک پیام روشن و قاطع برای بزرگان اروپا دارد: «من این همه پول در این باشگاه سرمایه‌گذاری نکرده‌ام که حالا اجازه دهم دیگران بیایند و بهترین بازیکنان ما را بچینند و بروند. همه بازیکنان قرارداد دارند و بخشی از یک پروژه هیجان‌انگیز هستند. ما به پول نیازی نداریم و هیچ کس را نخواهیم فروخت.»
دست‌کم برای «ایبیسویچ» مساله کاملاً روشن است چون آقای گل گمنام بوندس‌لیگا خودش این راه را انتخاب کرده است. ملی‌پوش بوسنیایی پنج سال پیش وقتی با گذرنامه آمریکایی به خاک اروپا بازمی‌گشت قرار بود به عنوان کشف جدید «وحید خلیلوویچ» سرمربی بوسنیایی پاری‌سن‌ژرمن با لباس آبی و قرمز پاریسی‌ها در لیگ قهرمانان اروپا بدرخشد، اما او که به تازگی به عضویت تیم ملی زیر 21 سال بوسنی درآمده بود، نمی‌توانست با نیمکت پاری‌سن‌ژرمن کنار بیاید و راهی «دیژون» شد. خانواده مسلمان جنگ‌زده او در سال 1991 بوسنی را به مقصد سوییس ترک کردند و سپس به ایالات متحده پناهنده شدند. در آنجا «وداد» که سابقه بازی در تیم نوجوانان «بازل» سوییس را داشت، پس از اتمام دبیرستان به تیم دانشگاه «سنت لوئیس» پیوست و عنوان بهترین بازیکن جوان فوتبال دانشگاهی آمریکا در سال 2003 را به دست آورد، اما می‌دانست آمریکا کشور فوتبال نیست پس این‌بار به تنهایی عرض اقیانوس اطلس را طی کرد تا پیراهن تیم ملی بوسنی را برتن کند. پس از پاری‌سن‌ژرمن و دیژون او یک تصمیم به مراتب عجیب‌تر گرفت و به «آلمانیا آخن» در بوندس‌لیگای 2 پیوست که سرانجام در تابستان 2007 مجذوب پروژه جذاب هوپ در هوفنهایم شد و با تیم گمنام و جدیدش به صعود تاریخی به بوندس‌لیگای یک نائل آمد. سایت «گل» در زمین تمرین «سینزهایم» گفت‌وگویی با «ایبیسویچ» ترتیب داده.
فصل گذشته وقتی در بوندس‌لیگای 2 بودی برای زنده نگاه داشتن اعتبارت به عنوان یک گلزن به زحمت افتاده بودی ولی حالا آقای گل بوندس‌لیگای یک هستی، چه تفاوتی کردهای؟
بله، اعتماد به نفس من در حال حاضر آن چیزی نیست که در فصل قبل بود. پارسال با از دست دادن چند موقعیت آسان ناگهان دچار تردید شده بودم ولی با پایان فصل و وقتی همه در تعطیلات بودند من با خودم عهدی بستم که دوباره روی کارم تمرکز کنم که این عهد هنوز ادامه دارد و من حالا بازیکن بهتری هستم. امسال همه چیز بر وفق مراد است و من در وضعیت خوبی به سر می‌برم. بازیکنان تیم خیلی خیلی خوب در کنار هم بازی می‌کنند. ضمن اینکه یک تیم روانشناسی هم به من کمک می‌کنند و از همه مهم‌تر اینکه تا حالا مصدوم نشده‌ام.
شانس خودت را با بوسنی برای صعود از گروهی که اسپانیا و ترکیه در آن رقبای شما محسوب می‌شوند چطور ارزیابی می‌کنی؟
گروه دشواری است، ولی با اینکه اسپانیا و ترکیه تیم‌های قدری هستند هنوز زود است که بگوییم چه اتفاقاتی می‌افتد. دفاعمان در حال ترمیم یافتن است و در بازی هجومی قوی هستیم. از آن مهم‌تر تمام تیم در لیگ‌های معتبر اروپایی عضویت دارند. ما تنها با یک گل به اسپانیا باختیم و تازه شانس‌هایی داشتیم. استونی را 7 بر صفر شکست دادیم. البته من دعوت شدنم به تیم ملی را مدیون «هوفنهایم» هستم.
اولین بارقه‌های تو در فوتبال آمریکا به چشم آمد؟
بله، باید بگویم که آمریکا برای من و خانواده‌ام فرصت خوبی فراهم آورد ولی در ابتدا وقتی با زمین‌های بی‌انتهای بیسبال و فوتبال آمریکایی مواجه شدم از اینکه می‌دیدم فوتبال در ایالات متحده ورزش مهمی محسوب نمی‌شود سرخورده شده بودم. گرچه برنامه‌ام را تغییر ندادم و برای تبدیل به یک فوتبالیست حرفه‌ای سخت کار کردم.
آیا هرگز به سرت زد برای تیم ملی آمریکا بازی کنی؟
خب، هم بله، هم نه. من گرین‌کارت داشتم اما پاسپورت آمریکایی نه! ولی حقیقتاً در زمان مناسب اقدام نکردم. مایک سوربر (دستیار فعلی تیم ملی آمریکا) به من نهیب می‌زد ولی هنوز وقتش نرسیده بود.
آیا هنوز با دوستان دوران کودکی‌ات در بوسنی تماس داری؟
اوه، البته. آنها کار مرا در آلمان تعقیب می‌کنند و هر بار که برای بازی‌های ملی به بوسنی برمی‌گردم همدیگر را می‌بینیم.
چگونه با زندگی در اینجا در میان محیط روستایی «سینزهایم» کنار می‌آیی؟ اصلاً تو را در خیابان به جا می‌آورند؟
کاملاً، البته نه همه اهالی ولی نسبت به قبل خیلی بیشتر به من توجه می‌کنند.