باراک اوباما علاوه بر پیروزی در انتخابات فرصت ایجاد ارتباط میان نظریات مختلف و یک ایدئولوژی تازه را به دست آورده است. بعد از پایان جنگ سرد، دو قطب بزرگ سیاسی، دموکراسی غرب را تحت‌الشعاع خود قرار داده و در گام نخست و در اوایل دهه 90 به رهبری تونی بلر و بیل‌کلینتون دولتمردان غربی، گام‌های محکمی را به سوی بازار آزاد و ارزش‌های سنتی با هدف جلب علاقه عوام برداشتند. در دومین مرحله، ایدئولوژی مردود محافظه‌کاران این رویکرد را با بدبینی و فساد مالی دنبال کرد که با دولت جورج دبیلو بوش نمایانگر شد. در عین حال تعداد زیادی از آمریکایی‌ها خود را محافظه‌کار می‌پندارند، در صورتی که بخش بزرگی از ایالات متحده را جمهوریخواهان تشکیل می‌دهند. ولی این موضوع بازتاب دهه‌های پیشین محافظه‌کاری در آمریکاست و هر نسلی با ایده‌های جدید ظهور می‌کند. محافظه‌کاران در دهه‌های 80 و 90 با ارائه راه‌حل‌های کارآمد در حل بحران‌های دهه 70 قدرت یافتند. در این دوران محافظه‌کاران با دفاع از ارزش‌های سنتی و برخورد محکم با مسکو در مقابل گسترش کمونیسم تلاش‌های فراوانی کردند. ولی از آن زمان تاکنون این محافظه‌کاران هستند که برای مشکلات موجود در آمریکا راه حل ارائه می‌دهند، بنابراین این دهه را می‌توان زمان آزمایش محافظه‌کاران برای حل مشکلات دانست.
بیش از دو دهه ایالات متحده آمریکا موفقیت فوق‌العاده‌ای در زمینه حل بحران‌های اجتماعی کسب کرد. ما خانه‌های بزرگ و تلویزیون‌های آخرین مدل را در اختیار داریم، ولی هنوز نتوانسته‌ايم مشکلات مهمی چون خدمات بهداشتی، آموزش و ذخیره انرژی را حل کنیم. در تمام این زمینه‌ها راه‌حل از سوی بخش خصوصی به دست نمی‌آید و نیازمند تلاش زیاد دولت است.
بحران‌های کنونی فرصتی را برای اوباما فراهم کرده است تا اختلاف سنتی در سیاست‌های آمریکا را برطرف و به جدایی چپ و راست‌ها در نقش دولت اتکا نکند. او باید با مشکلات بزرگ مردم در واشنگتن مانند، فساد در دولت و نگرانی درباره مالیات و خدمات اجتماعی برخوردی جدی داشته باشد. در اوایل دهه 30 واقعیت‌های اقتصادی و سیاسی نشانگر تولد یک دوران جدید بود که تنها به دلیل جاه‌طلبی‌های فرانکلین روزولت از میان رفت. اوباما اگر خواستار تغییر آینده باشد، باید رهبری مشابهی از خود نشان دهد. متفکر مورد علاقه اوباما،
«رالف والدو امرسون» در جایی می‌نویسد: محافظه‌کاری در سیاست، پیشرفت در جهان را تحت‌الشعاع خود قرار داده است و بدعت‌گرایی، نیرویی آرام است که محافظه‌کاری را در لحظه آخر متوقف می‌کند. اوباما برای ایجاد دولتی جدید باید بدعت‌گذاری حرفه‌ای باشد.