صالح دلدم، تهیه‌کننده و کارگردان، نامه‌ای با عنوان «آقای شمقدری! به زیاده‌خواهی ستاره‌های کاغذی رسیدگی کنید» را در اختیار روزنامه قرار داده است که در پی می‌آید: همان طور که مستحضرید مدتی است غده‌ای سرطانی به نام «ستاره‌سالاری» به جان اندام نحیف سینمای کشور افتاده است و عده‌ای از بازیگران در قبال مدت زمان کوتاه ایفای نقش در پروسه فیلمبرداری رقم‌های هنگفت و نامتعارفی از تهیه‌کنندگان سینما طلب می‌کنند که متاسفانه برخی تهیه‌کنندگان نیز با پرداخت بی‌چون و چرای این ارقام، آگاهانه ضربه‌ای مهلک بر بدنه سینمای کشور وارد ساخته‌اند که ادامه این روند عرصه تولید فیلم در کشور را به قهقهرا برده و بسیاری از تهیه‌کنندگان سینما را از دور خارج و در نتیجه با پایین آمدن میزان تولید فیلم در کشور موجبات بیکاری بسیاری از شاغلان در عرصه سینما، چه عرصه فیلمسازی و چه عرصه سینماداری را فراهم خواهد آورد. متاسفانه بدعتگذاری در سینمای کشور از دوره اصلاحات که آن را دوره‌ای سیاه برای فرهنگ و هنر متعهد در کشور می‌دانم، آغاز شد که یکی از آن رسوم زشت، ستاره‌سازی و ستاره‌سالاری در عرصه سینما بود. به راستی آیا عده‌ای از این به اصطلاح آقایان یا خانم‌های بازیگر که منافع جمعی را فدای منافع شخصی می‌کنند و هر از چندگاهی فیلم‌های بلوتوثی‌شان رویت یا خود در فلان بازداشتگاه منکراتی دیده می‌شوند، ستاره‌اند یا آن نوجوان فهمیده که برای کشورش جانفشانی کرد؟ یا آن بزرگوارانی که در حادثه هفتم تیر به ستارگان بهشتی این مملکت تبدیل شدند؟
آیا درست است که دستمزد یک بازیگر بیش از مجموع دستمزدهای تمام عوامل یک فیلم باشد؟ آیا در شأن دولتی این چنین انقلابی و عدالت‌گستر است که در برابر این بی‌عدالتی فرهنگی سکوت کرده و راه مهاجرانی که عرصه سینما را به لبه پرتگاه کشاندند و ادعای اصلاح‌گری‌شان گوش فلک را کر کرده بود و سپس هجرت گزیدند را ناخواسته ادامه دهد؟ آقای شمقدری! شما را به عنوان هنرمندی متعهد و مکتبی و مدیری لایق که سوابق روشن هنری و انقلابی در کارنامه خویش دارید، جراحی حاذق برای عمل جراحی این غده سرطانی می‌دانم و مصرانه درخواست دارم تا به زیاده‌خواهی‌های عده‌ای که تنها بر ظاهر شخصی خویش فخر می‌فروشند و به جای هنرمند، مانکنی بیش نیستند و تهیه‌کنندگانی که به این مشکل‌آفرینی دامن می‌زنند رسیدگی کنید و در اینجا توجه شما را به مختصری از معضلات موجود در سینمای کشور بویژه در ارتباط با موضوع دستمزدهای نجومی بازیگران و راهکارهای عملی مقابله با آن جلب می‌کنم: به علت ظهور تهیه‌کنندگانی که کارت تهیه‌کنندگی در جیب گذاشته‌اند و به مبالغ بالا آن را به سرمایه‌گذارانی غیرحرفه‌ای در سینما اجاره می‌دهند و خود هیچگونه شراکتی در تولید آثار ندارند، کمتر احساس مسؤولیتی نسبت به شیوه تولید فیلم توسط تهیه‌کننده دیده می‌شود که به طور مثال فلان تهیه‌کننده با جذب سرمایه‌داری در فلان شهرستان که فرزندش از فلان بازیگر خوشش می‌آید حاضر می‌شود چند برابر دستمزد واقعی بازیگر را در برابر درخواست وی پرداخت کند که این امر به مرور باعث افزایش دستمزد به اصطلاح فلان بازیگر درجه 2 یا 3 نیز شده است و اینچنین نرخ دستمزد تمام بازیگران رو به فلک می‌گذارد و در نتیجه دستمزد سایر عوامل تولید نیز افزایش یافته و به مرور زمان تهیه‌کنندگان شریف سینما را نیز به دردسر می‌اندازد تا ترجیح دهند قید تولید فیلم را زده و به خیل هنرمندان بیکار کشور افزوده شده و عرصه تولید نابود می‌گردد که راهکار عملی مقابله با این بدعت زشت، درجه‌بندی، نرخ‌گذاری و تعیین سقف دستمزد توسط معاونت سینمایی وزارت ارشاد براساس نوع بازی، تحصیلات بازیگران، جوایز کسب شده داخلی و خارجی و فیلم‌های کار شده توسط آنهاست و تهیه‌کنندگانی که از این قانون پیروی نکنند و قصد انحصار بازیگران و ادامه راه مافیایی خود را داشته باشند با تنبیهاتی از جمله لغو پروانه تهیه‌کنندگی از سوی وزارت ارشاد مواجه شوند که این تنبیه می‌تواند شامل حال بازیگر متخلف نیز شود. کاستن از دستمزد بازیگران و در عوض افزایش سرمایه‌گذاری در عرصه فیلمنامه که اساس و پایه سینماست می‌تواند مشکل محتوایی سینما را برطرف کرده و «ستاره‌محوری» جای خود را به «فیلمنامه‌محوری» دهد. در نظر گرفتن اهرم‌های تشویقی برای فیلمسازانی که چهره‌های جدیدی به سینما معرفی می‌کنند و با استفاده از جوانان جویای نام و با استعداد اقدام به تولید آثار می‌کنند که این امر نیز می‌تواند انحصار در عرصه بازیگری و بی‌عدالتی موجود را ریشه‌کن سازد. تنظیم و ارائه منشور اخلاقی سینما توسط معاونت سینمایی که لازم‌الاجرا بوده و تخطی از آن از سوی همه فعالان عرصه فیلمسازی در هر صنفی تنبیهاتی را به دنبال داشته باشد که این امر می‌تواند فساد موجود در پشت صحنه سینما را ریشه‌کن سازد که کنکاش حضرتعالی در بین فعالان عرصه انتخاب بازیگر، آموزشگاه‌های سینمایی که بیشتر شبیه بنگاه‌های پول‌سازی هستند تا آموزشگاه و برخی تهیه‌کنندگان و کارگردانان، معنای فساد فوق‌الذکر را به صورت عریان نمایان خواهد ساخت؛ که این فساد از فساد اخلاقی تا فساد مالی و رانت‌خواری و... را دربرگرفته و از تهیه‌کننده و کارگردان تا بازیگر و امثالهم را شامل می‌شود. ان‌شاءالله در نامه‌های بعدی به موارد مهم دیگری اشاره خواهم کرد اما خالی از لطف نیست که در پایان متذکر شوم که توسل به معنویات در عرصه هنر و توجه به فرمایشات مقام معظم رهبری در حوزه هنر و سینما که خود هنرشناسی ظریف هستند، می‌تواند چراغ راه ما باشد و تاکیدات ایشان باید به عنوان سرمشق و منشوری برای سیاستگذاری‌های سینمای کشور و تبعیت هنرمندان فعال در این عرصه مورد استفاده قرار گیرد که مطمئنم بسیاری از مشکلات موجود را برطرف خواهد کرد.