شروين طاهري
2 روز از انفجار بمب عشق در قلب کره‌ای‌ها می‌گذشت که خبر ورود هیات بین‌المللی به ساحل‌غربی کره‌جنوبی را شنیدیم. هرچند در این اوضاع و احوال که کل نژاد کره‌ای به خواست دیرینه‌شان برای اتحاد رسیده بودند و به شکلی اسراسرآمیز در دره رود آمینو درست روی مدار 38 درجه درهم می‌لولیدند، دیگر تقسیم‌بندی‌های سیاسی جنوبی – شمالی بی‌معنا به نظر می‌رسید. به هر حال صبح جمعه بود که از سفارت تماس گرفته و گفتند افشین قطبی به شکلی کاملا متفاوت با قبل، شوریده و ژولیده، تحت‌الحفظ نیروهای صلیب سرخ جهانی از کشتی امدادرسان «فری فلوتیلا» که در بندر اينچون پهلو گرفته بود به ساختمان سفارت ایران در خیابان سئول آورده شده و یکدم نام «یوروم» را صدا می‌زند. وقتی «اسی جاسوسه» خبرنگار شبه‌جاسوس انگلیسی این را از ما شنید نتوانست جلوی خنده‌اش را بگیرد و با همان لهجه سلیس تهرونی گفت: «امان از این یانکی‌ها!»
«مجید مولوی» راننده سابق که حالا کنار دست راننده انگلیسی فعلی‌مان معذب نشسته بود و مرتب به هر بهانه‌ای با «اسی» کلنجار می‌رفت، این بار راستی راستی غیرتش به جوش آمد و به مرد انگلیسی اعتراض کرد؛ با این مضمون که هر ایرانی هر کجای دنیا که باشد ایرانی است، چه افشین قطبی باشد، چه هر کسی دیگر و اینکه هیچ‌کس حق ندارد به سرمربی تیم ملی ایران بگوید یانکی.
اما «اسی جاسوسه» همراه با یکی از آن نیشخندهای اعصاب خردکنش چیزی گفت که نمی‌شد انکارش کرد: «داداش منظورت اینه که ممدرضا پهلوی و شاپور ریپورتر و ابوالحسن بنی‌صدر و سیدضیاء هم ایرانی بودند؟ تازه مگه اين بابا زیر پرچم یانکی‌ها قسم نخورده؟»
این انگلیسی بد ذات انصافا دست گذاشته بود روی نقطه ضعف مجید مولوی که همان تعصب و غیرتش بود. مجید مولوی که کفری شده بود دیگر نمی‌توانست چیزی بگوید، فقط سرش را آورد بیخ گوش من و فحشی نثار پدر «اسی جاسوسه» و «هرچی اینگیلیسیه چشم زاغ فلان فلان شده» کرد اما چند لحظه بعد وقتی چشم تو چشم شدیم و دید که دوست و همراه ایرانی‌اش هم چشم زاغ است کمی شرمنده شد.
نزدیک 2 شبانه‌روز بود که این خبرنگار انگلیسی با کارت سبز پنهان «اینتلیجنس سرویس» ما را در یکی از خطرناک‌ترین مناطق نظامی دنیا که پر از سربازان وحشتزده یانکی و تله‌های انفجاری بود می‌گرداند و تازه علاوه بر این اطلاعات ذی‌قیمتی که از چند و چون انفجار بمب عشق داشت را در اختیار خبرنگاری مثل من می‌گذاشت ولی هنوز من و مجید مولوی نمی‌توانستیم حسن نیت او را باور کنیم.
«اسی جاسوسه» می‌گفت که این بمب اسرارآمیز بخشی از چشم‌انداز آینده پاد‌هسته‌ای دانشمندان کره‌جنوبی برای مهار کره‌شمالی اتمی بوده است ولی هیچیک از سرویس‌های اطلاعاتی ابرقدرت‌های جهان تا لحظه انفجار بمب عشق از وجود آن خبر نداشته‌اند.
ظاهرا فرمول بمب عشق برعکس بمب‌های هسته‌ای و هیدروژنی سرمازا بوده نه گرمازا.
طبق گفته شبه خبرنگار BBC در این فرمول شيميايي که گویا او یک نسخه‌اش را در هرج و مرج پس از انفجار از وزارت دفاع کره‌جنوبی کش رفته بود از یک پیوند بیولوژیک فوق پیشرفته میان ژن غالب نژاد کره‌ای و «اكسي‌توكسين» به‌عنوان هورمون جادویی ایجادکننده عشق و علاقه در طبیعت استفاده شده که این هورمون نه تنها باعث باروری گیاهان می‌شود بلکه شکل تراریخته و جهش یافته‌اش روی انسان و جانوران هم تاثیر می‌گذارد و به غلبه ناخودآگاه هر فرد بر خودآگاه او می‌انجامد که معنایش چیزی نیست جز ظهور بیماری «عشق افراطی» در انسان.
اما در حالی‌که من و همراه ایرانی‌ام با بمباران اطلاعاتی طرف انگلیسی گیج شده بودیم در یک آن معلوم شد دلیل لطف بیش از اندازه «اسی جاسوسه» به ما و در واقع به مجید مولوی چه بوده است، چون او در پایان سخنرانی علمی‌اش رو کرد به مجید مولوی و گفت: «آقا مجید تو تنها کسی هستی که می‌توانی این وضعیت را درست کنی، چون فرمول ساخت بمب عشق همراه با بمب پادعشق در گاوصندوق محرمانه رئیس‌جمهور کره بوده است که تو صبح روز انفجار سراغش رفتی».
معلوم شد این انگلیسی ... زاده زاغ مجید مولوی را چوب زده بود. اما در کمال تعجب «مجید مولوی» انکار نکرد و رو به «اسی جاسوسه» کرد و گفت: «خیلی خب، پس برگردیم دفتر سفارت ایران تا کره‌ای‌ها را نجات بدهیم.» و در همان حال چشمانش برق خاصی زدند. 2 ساعت بعد جلوی یک ساختمان باشکوه سفیدرنگ در خیابان هانام دونگ سئول بودیم که پرچم ایران بر فراز آن در اهتزاز بود. به محض آنکه من و آقا مجید وارد حیاط سفارت شدیم افشین قطبی که انگار داشت از دست یک عده فرار می‌کرد پرید و یقه‌مان را گرفت. موی سرش ژولیده بود و صورتش را اصلاح نکرده بود و چشمانش سرخ شده بودند و مدام داد می‌زد: «یوروم، یوروم، یوروم!»