اخیرا واتیکان اقدام به انتشار سندی مغرضانه در رابطه با خاورمیانه کرده است. در این سند، طی برداشت و ارزیابی‌اي که از شرایط این منطقه به عمل آمده، چند نکته مورد تاکید قرار گرفته است؛ اولا اینکه راجع به مسیحیان خاورمیانه ابراز نگرانی شدید به عمل آمده است. ثانیا اسلام سیاسی به تعبیر واتیکان (که همان کلید واژه و ادبیات غرب در امور بین‌الملل است) استراتژی اسلامی یا اسلام سیاسی را به عنوان یک تهدید برای واتیکان و جامعه مسیحیت جهانی مطرح کرده است. برای ریشه‌یابی محتوای این سند و رویکردی که مورد توجه قرار گرفته است باید توضیحاتی راجع به شرایط یک سال و چند ماه اخیر داده شود. طی این مدت پاپ و واتیکان تحت فشار شدید و جوسازی‌های بین‌المللی بودند. علت این امر هم این بود که پاپ 2 کشیش عالیرتبه واتیکان که درباره موضوع هولوکاست و صهیونیسم اظهار نظرهایی داشتند را تبرئه کرد. پس از تبرئه شدن این 2 کشیش فشار بین‌المللي علیه پاپ آغاز شد. در خلال فشارهایی که صهیونیست‌ها بر کلیسا وارد کردند، موضوعات رسوایی اخلاقی را به میان آوردند با این مضمون که کشیش‌های کلیسا افراد خردسال را مورد آزار و اذیت قرار داده بودند. آنها با بر ملا کردن این امر از این رسوایی اخلاقی به عنوان یک اهرم فشار علیه دستگاه کلیسا و واتیکان استفاده بهینه کردند. این موج در اروپا شدت گرفته است تا حدی که محافل وابسته به صهیونیسم بین‌الملل نیز با افزایش انتقادهای خود از کلیسا به گسترش آن دامن زدند. طبیعی است که در یک فرآیند فشار سیاسی تلاش می‌شود که نتیجه‌گیری‌های سیاسی هم صورت گرفته و به دست آید. آن چیزی که امروز به عنوان سند واتیکان منتشر شده در واقع یک خروجی و نتیجه حاصله از فرآیند فشار چند ماهه به واتیکان و کلیسا است که خواسته‌های صهیونیسم بین‌الملل از طریق اعلام موضع علیه اندیشه اسلامی و ایدئولوژی اسلامی، برآورده شود. آنها درصددند تا از این موضوع به عنوان موتور محرک ایدئولوژیک استفاده کرده و غرب و دنیا را در مقابل اسلام و کشورهای اسلامی خاورمیانه قرار دهند. این در حالی است که حوادثی که در خاورمیانه اتفاق افتاده و جریان دارد و به حوزه‌های سکونت مسیحیان بازمی‌گردد، عمدتا منشأ غربی دارند و ریشه‌های ناآرامی‌ها در آن مناطق را باید در سیاست‌های صهیونیستی و آمریکایی جست‌وجو کرد، اتفاقاتی که در شمال عراق در جریان است و توسط گروه‌هایی انجام می‌شود که وابسته یا مرتبط با آمریکا هستند. برخی کشتارها، انفجارها یا ترورهایی که در شمال عراق صورت می‌گیرد توسط بعثی‌ها انجام شده است. بعثی‌ها نیز در ارتباطی روشن با آمریکایی‌ها هستند و هماهنگ با آنها به اعمال فشار بر دولت مرکزی و حتی اقلیت‌ها دامن می‌زنند تا به نحوی بتوانند عقبه‌های مذهبی آنها را در اروپا تحریک کنند. از سوی دیگر اتفاقاتی که در لبنان جریان دارد مرتبط با جریان وابسته به آمریکا و رژیم صهیونیستی است و تلاش می‌شود تا از آن طریق با غوغاسالاری و تبلیغات فضای مسیحی لبنان را به فضایی غیرقابل اعتماد و بی‌ثبات تبدیل کرده و آن را اینگونه نشان دهند. در حالی که میشل عون و سایر گروه‌های مارونی لبنان در جناح حکومت و خط مقاومت قرار دارند و تنها جریان اسرائیلی سمیر جعجع که نماد کاملا شناخته شده‌ای است و به عنوان نماد مسیحیت لبنان به شمار نمی‌رود، در مجموعه‌ای از شخصیت‌های اسرائیلی قرار می‌گیرد و در واقع نماد اسرائیلی مسیحیان لبنان است. یا اتفاقی که برای قبطی‌های مصر افتاد، محصول سیاست‌هایی است که حکومت مصر که هم‌پیمان آمریکا است در لبنان به اجرا می‌گذارد. لذا مواردی که بهانه‌های کلیسا در ابراز نگرانی از وضع مسیحیان خاورمیانه قرار می‌گیرد، ناشی از سیاست‌ها و عملکرد آمریکا و رژیم صهیونیستی یا هم‌پیمانان آمریکاست و این سند واتیکان باید به نحو مناسب از سوی علمای دینی، سازمان کنفرانس اسلامی و مجامع فکری اسلامی پاسخ ضروری داده شود. در واقع باید گفت بناست واتیکان در این عرصه وارد شود و اسلام سیاسی را زیر سوال ببرد در حالی که طبیعی است که مسلمانان در تمام امور خود به دنبال آرمان‌های سیاسی باشند. حال جوامع اسلامی باید ضمن روشنگری درباره این رویکرد واتیکان تدابيري بينديشند و به آنها گوشزد شود که این جریان‌های صلیبی که در غرب وجود دارد و جریان و تلاش برای اسلام هراسی نهادینه شده و در برخی از کشورها به شکل قانون در آمده است و جریان‌های افراطی کوکلوس‌کلان و جریان‌های افراطی مسیحی نیز به عنوان تهدید برای جامعه و تفکر اسلامی معرفی شوند و از واتیکان و غرب خواسته شود که این گروه‌ها را به نحوی مهار کرده و تحت کنترل قرار دهند.