حسین جوادی:
فوتبال آسیا احتیاج به شورش برضد والدین خود دارد، این چه جایی است که من، به دنیا آمده‌ام؟ اما فوتبال اروپا و آمریکای جنوبی اینگونه نیست، گستردگی مرزهای جغرافیایی اروپا به آنها اجازه می‌دهد تا بارها و بارها رو در روی یکدیگر قرار بگیرند،بازیکنان بی‌شماری در نقل و انتقالات گران قیمت ثروت کلانی را نصیب باشگاه‌ها می‌کنند، کارخانه‌های بازیکن‌سازی و آکادمی‌های مختلف سبب می‌شوند تا اگر بحرانی عجیب و غریب مانند بحران اقتصادی جهان را فرا گرفت بتوانند با آن تا حدودی مقابله کنند، اما در آسیا اوضاع به این منوال پیش نمی‌رود، محدودیت مرزها، دوری شرق و غرب و تعداد کمی از ستاره‌ها که در لیگ‌های معتبر بازی می‌کنند سبب می‌شود تا این معضل بیشتر به چشم بیاید.
به همین دلیل هیچ ستیزی رخ نمی‌دهد، آسیایی‌ها بیشتر از اینکه به قراردادهای سودمند مالی فکر کنند،ترجیح می‌دهند تا استعدادهایشان را پرورش دهند! و سوال اصلی اینجاست که، چه اندازه لیگ‌های فوتبال آسیای شرقی با رکود اقتصادی فاصله دارند؟
چین
شرایط کشور چین به مراتب بهتر از دیگر مناطق آسیایی است. حضور سرمایه‌گذاران داخلی این کشور پهناور سبب شده تا آنها بتوانند روی پای خودشان بایستند. با اینکه سوپرلیگ چینی‌ها تحت حمایت سرمایه‌داران داخلی با سرعت پایینی حرکت می‌کند اما با آماری که منتشر شده نشان می‌دهد که می‌تواند در برابر توفان به پا شده مقاومت کند. تیم‌هایی نظیر «پودونگ» و«گو‌آن‌ژو» در این زمینه بارها امتحان شده‌اند.
در حال حاضر فوتبال جهان با یک نوع «افسردگی» مواجه شده است و تغییر شرایط کمی دشوار به نظر می‌رسد. این صحبت‌های «دپنگ‌لیانگ»، کارشناس اقتصاد چین است که عنوان می‌کند، بعد از جام‌جهانی 2002، اسپانسرهایی نظیر «زیمنس»، IMG و«پپسی»، یکی‌یکی میدان را خالی کردند،آنها دیگر حاضر نبودند تا از تیم‌های آسیایی حمایت مالی کنند. دقیقا برخلاف اروپا و لیگ برتر انگلیس، حالا لیگ‌های آسیایی به سختی می‌توانستند از حمایت سرمایه‌داران خارجی برخوردار شوند، اما تیم‌هایی که در سوپرلیگ فوتبال چین بازی می‌کردند توسط سرمایه‌گذاری‌های داخلی و پروژه‌های مالی بلندمدت این بحران را کنترل کردند.
در این میان دولت چین کمک شایانی به جامعه فوتبال این کشور کرد. با این حساب فوتبال چین نسبت به دیگر همسایه‌های خود نظیر ژاپن و کره‌جنوبی به مراتب راحت‌تر می‌تواند با بحران اقتصادی مقابله کند.
کره جنوبی
هیچ شکی نیست که فوتبال کره، به تیم‌هایی نظیر «سو آن‌سامسونگ»، «جونباک هیوندای موتورز» و «بلووینگ» وابسته است و اگر این تیم‌ها دچار بحران اقتصادی شوند ساختار فوتبال کره با مشکل مواجه می‌شود.
اما انگار کره‌ای‌ها هنوز این خطر را باور نکرده‌اند، زیرا تیم‌های اول هر شهر که در لیگ بازی می‌کنند با خطر نداشتن اسپانسر مواجه شده‌اند و زنگ خطر برای آنها به صدا درآمده است. تنها راه باقی‌مانده برعهده خود باشگاه‌هاست، از قبيل عقد قرارداد فروش حق پخش تلویزیونی بازی‌های تیم، بستن قرارداد با شرکت‌های تجاری و... اگر به این صورت نباشد، «kلیگ» با بحران شدیدی روبه‌رو می‌شود. اما مساله دیگر بیشتر مربوط به هواداران است. آنها تماشای بازی‌های ملی را بیشتر ترجیح می‌دهند تا دیدن رقابت‌های داخلی و این مساله باز هم بر مشکلات مالی لیگ می‌افزاید.
تیم‌ها اگر از حمایت هواداران كه به فروش کالاهای ورزشی باشگاه و فروش بلیت بازی‌ها كمك مي‌كنند، برخوردار نشوند به سمت ورشکستگی کامل پیش می‌روند. سران سازمان لیگ کره بارها به این مساله اشاره کرده‌اند که اگر فوتبال این کشور خواهان پیشرفت است باید به طرفدارانش بها دهد.
ژاپن
«جی لیگ»ژاپن هنوز به طور کامل در تقاطع بحران قرار نگرفته است. لیگ ژاپن به دلیل اینکه از حمایت طرفداران بی‌شمارش برخوردار است تا حدودی می‌تواند به این مساله امیدوار باشد که موج بحران اقتصادی با تاخیر خاصی به آنها برسد. تیم‌هایی نظیر «اوراواردز» و«آلبیرکس نگاتا» از پشتوانه هواداران خود سود می‌برند، همین امر سبب شده تا این باشگاه‌ها در آسیا جزو محبوب‌ترین‌ها باشند اما این مساله شامل همه تیم‌های جی‌لیگ نمی‌شود. سرمایه‌داران ژاپنی ترجیح می‌دهند تا روی تیم‌های مطرح سرمایه‌گذاری کنند، بنابراین تیم‌های ضعیف‌تر دچار مشکل می‌شوند. با همه این شرایط به نظر می‌رسد ژاپنی‌ها توانایی برنامه‌ریزی برای مقابله با این بحران را دارند، البته اگر کمی زودتر به فکر بیفتند. تنها راه نجات فوتبال آنها اعتماد تاجران داخلی و حمایت همه‌جانبه مالی از باشگاه‌های حاضر در جی‌لیگ است.