مهدی طاهرخانی : 1- برای آنکه سربازت را آماده جانفشانی کنی حتما باید به او ثابت کنی سزاوار اعتمادت بوده است. چند دقیقه به آغاز مسابقه مانده و تو مرتب به شاگردت می‌گویی برو با غیرت بازی کن. یک کلمه ایرانی و صد کلمه غیرت را چنان در هم گره می‌زنی که معجونش می‌شود جانفشانی سرباز.
2- فرشید کریمی یک نیمه 3 گل از ابومسلم دریافت کرد و تیمی که مدعی اصلی قهرمانی بود را به مرز نابودی کشاند. حتی صدای هواداران هم در آمده بود و اعتراض بی‌پایان آنها به دروازه بان تیم‌شان همه چیز را مهیای تعویض زود هنگام کریمی می‌کرد، اما قطبی دست به هیچ چیز نزد. کریمی درون میدان ماند و پرسپولیس با ابومسلم به نتیجه 3 بر 3 رسید. منتظر چه هستید؟ آیا قطبی در مورد تساوی خانگی مقابل شاگردان مظلومی بهانه‌ای بهتر از عملکرد ضعیف فرشید کریمی دارد؟ سرمربی با شجاعت از مقصر شماره یک، دفاع کرد و حرف هایش را طوری گفت که گویی، کریمی روی هیچ یک از گل‌های دریافتی مقصر نبوده. بعد از آن هیچ وقت فرشید رنگ دروازه پرسپولیس را ندید اما روزی که از پرسپولیس جدا شد همان بازیکن باشخصیتی بود که قبل از بازی با ابومسلم بود. قطبی از وجود کریمی استفاده نکرد ولی رفتار او در قبال دروازه بان سوم تیمش، لطمه‌ای به جایگاه و شخصیت او نزد.
3- در همان برهه، فیروز کریمی نیمی از تیمش رابه خط کرد تا بعد از شکست مقابل نفت در تهران، بلند اعلام کند مقصران باخت چه کسانی بودند. فیروز آن روز مردانش را به شكلي تحقیرآمیز دواند تا چند ماه بعد، مردانش تحقیرآمیز او را بدوانند. کسی آرزوی باخت فیروز را نمی‌کرد، اما شاگردانش دیگر همانند سرباز فداکار نبودند.
4- یدالله اکبری پنالتی مقابل برق را ازدست می‌دهد تا قلعه نویی او را خیلی زود تعویض کند و بعد از آن هجرت به نیمکت ذخیره‌ها. استقلال گل دوم را بر سر اشتباه کودکانه منیعی و منتظری دریافت کرد تا باز هم سرمربی در یک اقدام منحصر به فرد هر دو را از بازی بیرون بیاورد. حالا اگر استقلال در دقیقه 4+90 به گل تساوی در برابرملوان می‌رسد، یک چیز است و تعویض تنبیهانه منیعی و منتظری یک مقوله دیگر. شاید فراموش کردن تنها اشتباه منتظری کار چندان سختی نبود اما تعویض او این اشتباه را شفاف می‌کند. سرمربی خودش را از صف جلو بر می‌دارد تا تیرهای باخت احتمالی مستقیم بخورد به مدافعان مقصر.
5-شاید تا اینجا، همه چیز عادی محسوب شود اما منتظری اینک به تیم ملی دعوت شده و نخستین سوالی که به ذهن پرسشگر می‌رسد، چنین است:« چرا دایی مدافعی را دعوت کرده که گافی به این بزرگی می‌دهد؟» به طور حتم مدافعان دیگر هم از چنین اشتباهاتی بی بهره نبودند اما خوشبختی آنها این بود که حرکت اشتباه‌شان کاریکاتور نشد. اما پژمان حالا باید جواب بدهد.
6- آرش برهانی پسر طلایی قلعه نویی در پنج بازی متوالی این تیم در تهران است، اما آقای گل لیگ در برابر ذوب‌آهن بوی گل نداد. نتیجه: برهانی در برابر ملوان نیمکت نشین شد. البته بازی در زمین خشک و هموار پیشگاه هادیان انزلی، هیچ منافاتی با فوتبال برهانی نداشت بنابراین ذخیره شدن مردی که ادعای تیم ملی دارد بی‌رابطه با عملکرد او مقابل ذوب آهن نیست. اگر برهانی از ابتدا در برابرملوان حضور داشت و تعداد گل‌هایش را دو رقمی می‌کرد باز علی دایی می‌توانست به سادگی از نامش بگذرد؟ قلعه نویی مردانش را به گفتار درمانی دعوت می‌کند و از همه آنها می‌خواهد فوتبال را فیزیکی‌تر و دونده تر از آنی بازی کنند که پیش از این بازی می‌کردند. استقلال، فوتبال متفاوتی را تا اینجای لیگ بازی کرده، اما اینک با آرش برهانی که دعوت نشدنش به تیم ملی روحیه او را به حمام لاغری برده است،تا کجا می‌توان پیش رفت؟
7-پائولو دوکارمو فاجعه بود. مصیبت از فوتبال پراسترسش سرازیر می‌شد اما تا روز آخر، سر مربی سپر او بود. نه تنها فقط دو کارمو، حتی قطبی چنان از فوتبال عبدی و نوروزی صحبت می‌کند که آنها با تمامی معمولی بودن‌شان دچار توهم ستاره بودن می‌شوند؛ توهمی که بعضا از آنها بازیکنی می‌سازد در حد مسعود زارعی نیم فصل دوم لیگ هفتم.