محمد‌حسین صفارهرندی
در سالگرد حماسه 22 خرداد هستیم و لازم است به آسیب‌شناسی سیاسی این انتخابات بپردازیم. من اعتقاد دارم حوادث پس از انتخابات کاملا برنامه‌ریزی شده بود و همین‌طور که قبلا هم در سخنرانی‌ها و نشست‌های دانشجویی گفته‌ام، مهم‌ترین دلیل بر این ادعا صحبت‌های همسر آقای هاشمی در روز رأی‌گیری بود که گفت اگر موسوی رأی نیاورد یعنی تقلب شده و مردم بریزند به خیابان‌ها و نظام را تحت فشار قرار دهند. بنابراین قابل پیش‌بینی بود و حضرت آقا هم در فرمایشات خود گفتند که من هشدار این مسائل را داده بودم. اما نظام در اینجا برای جلوگیری از اتفاقات احتمالی آمد و تماماً انتخابات را در اتاق شیشه‌ای به صورت شفاف برگزار کرد به گونه‌ای که شما دیدید پس از انتخابات همین آقایان مدعی تقلب به هیچ‌وجه نتوانستند درباره اتهاماتی که به روند برگزاری و شمارش آرا زدند دلایل متقن و روشنی را ارائه کنند. نظام هم برای رفع توهم این آقایان و همراهانشان از آنها خواست بیایند و هر صندوقی را که فکر می‌کنند در آن تقلبی صورت گرفته نشان دهند تا جلوی نمایندگانشان بازشماری شود و حتی اعلام شد که 10 درصد صندوق‌ها را به صورت اتفاقی بازشمارش می‌کنیم و ناظران شما هم حضور داشته باشند اما معلوم بود که ادعای تقلب بهانه است و موضوع دیگری را دنبال می‌کردند، آنها دلشان را به جماعت آشوبگر خوش کرده بودند. مثلا زمانی که آقای کروبی یا حتی موسوی کاندیدا شدند عده‌ای به دنبال آنها راه افتادند که اصلا تناسبی با افکار این 2 نفر نداشتند، بعدا معلوم شد می‌خواستند با حضور در پشت سر این دو و با حرکت جلوتر از آنها به مقاصد خودشان برسند. کسانی که پشت موسوی قرار گرفتند معتقد بودند او به دلیل دوری 20ساله از سیاست براحتی تحت تاثیر قرار می‌گیرد، چون کار بلد نیست و کروبی هم قبلا نشان داده بود که خیلی تحت تاثیر افکار اطرافیانش است، لذا برخی از اصلاح‌طلبان او را دوره کردند. همان ایام دلسوزان نظام در برابر تشکیل کمیته‌هایی مثل کمیته صیانت از آرا موضع گرفتند و وجود آن را ضربه‌ای به اصل نظام قلمداد کردند چرا که رسانه‌های غربی با بهره‌برداری سوء از تشکیل این کمیته‌ها، نظام را در مقام متهم به تقلب در انتخابات قرار دادند. بنابراین اینگونه نبود که دلسوزان نظام ساکت بنشینند و ببینند که براحتی آبروی نظام را زیر سوال ببرند اما از طرف دیگر برخوردهای شدید با این کمیته‌ها موجب می‌شد آنها دست به اقدامات دیگری بزنند که نظام را بیشتر متضرر کند، همان‌طور که بعد از انتخابات نشان دادند قابلیت این کار را داشتند. اما لازم می‌دانم به ریشه این مسائل هم اشاره کنم که به نظر من به سال 76 و زمانی بازمی‌گردد که آقای هاشمی‌رفسنجانی، رئیس‌جمهور وقت در خطبه‌های نماز جمعه با طرح موضوع تقلب بین مردم و جریان حاکمیت نوعی بدبینی را به‌وجود آورد. این همان شائبه‌ای است که باید پاسخ گفته شود. به نظر من آقای هاشمی با این حرکت خود مردم را به سوی نامزد به ظاهر غیر‌حکومتی هدایت کرد. ایشان در این زمینه به ظاهر به ضرر خود عمل می‌کرد اما در واقعیت عمل به سناریوی از پیش تعیین شده کرد؛ سناریویی که امروز و بعد از انتخابات 22 خردادماه ما شاهد اجرایی شدن فصل گسترده‌تری از آن بودیم. آقای هاشمی‌رفسنجانی در انتخابات سال 84 هم که رقیب دکتر احمدی‌نژاد بود، بحث تقلب را باز مطرح کرد، در حالی که اصلاحات و اصلاح‌طلبان سر‌کار بودند و مسؤولیت برگزاری انتخابات را برعهده داشتند. ایشان با طرح موضوع تقلب ریشه ادعای تقلب در انتخابات 88 را مستحکم‌تر کرد و البته ما دیدیم که آقای خاتمی بعد از انتخابات نهم ریاست‌جمهوری گفت که این انتخابات از سالم‌ترین فضای ممکن برخوردار بوده و کاملا قانونی برگزار شده است. منظور من از این ساماندهی و سناریویی مدل انقلاب مخملی بود که در انتخابات اخیر به کار گرفته شد. این نوعی الگوبرداری بود و ما شاهد این بودیم که بسیاری از حوادث و اتفاقاتی که به‌وقوع می‌پیوست و حتی شعارهایی که جریان فتنه می‌دادند، منطبق بود بر مدل‌های پیاده شده در کشورهایی نظیر اوکراین و گرجستان که در آنها انقلاب مخملی روی داده بود اما برنامه‌های آنها با نمونه‌هایی که عنوان شد کمی تفاوت می‌کرد. فتنه‌گران و اصلاح‌طلبان در حوادث پس از 22 خرداد باج‌خواهی از رهبری را دنبال می‌کردند. این افراد برای باجگیری از نظام با شورش‌های خیابانی، مسبوق به سابقه‌اند و این را هم بگویم که اگر موسوی یا کروبی رأی هم می‌آوردند باز به اسم شادمانی و جشن، ما شاهد آشوب‌های خیابانی بودیم و حضرت آقا هم اتفاقا با به‌کار بردن لفظ باج به این نکته اشاره کردند که فتنه‌گران باج‌خواهی را دنبال می‌کردند، آقا می‌فرمایند: امام(ره) باج نداد، ما هم باج نمی‌دهیم. من فکر می‌کنم آنها واقعا تصور می‌کردند به هر صورت پیروز میدان خواهند بود اما به عقیده من رهبری را خوب نشناخته بودند. آنها بر این باور بودند که حضرت آقا از آشوب‌ها و شورش‌های خیابانی واهمه دارند. بنابراین در برابر خواست آنها کوتاه خواهند آمد، اگر هم که نیامدند در نهایت آنها را خارج از دایره نظام فرض نخواهند کرد و اینجا بود که نشان داد تحلیل‌های این آقایان ناقص است چون رهبری تنها متعلق به 25میلیون رأی‌دهنده به دکتر احمدی‌نژاد نیست بلکه رهبر آن 14میلیونی که به موسوی، کروبی و رضایی رأی دادند هم هست و ما دیدیم که پس از خطبه‌های 29خرداد حضرت آقا بسیاری از کسانی که در راهپیمایی‌های یک هفته مابین 22تا 29خرداد شرکت کردند به تبعیت از فرمایشات رهبری به خیابان‌ها نیامدند. از این‌رو موسوی و اصلاح‌طلبان مواجه شدند با یک ریزش شدید در پایگاه اجتماعی و مردمی خود که ما در این برهه شاهد تشدید درگیری‌های داخلی سران اصلاحات هستیم.
در سالگرد حماسه 22 خرداد هستیم و لازم است به آسیب‌شناسی سیاسی این انتخابات بپردازیم. من اعتقاد دارم حوادث پس از انتخابات کاملا برنامه‌ریزی شده بود و همین‌طور که قبلا هم در سخنرانی‌ها و نشست‌های دانشجویی گفته‌ام، مهم‌ترین دلیل بر این ادعا صحبت‌های همسر آقای هاشمی در روز رأی‌گیری بود که گفت اگر موسوی رأی نیاورد یعنی تقلب شده و مردم بریزند به خیابان‌ها و نظام را تحت فشار قرار دهند. بنابراین قابل پیش‌بینی بود و حضرت آقا هم در فرمایشات خود گفتند که من هشدار این مسائل را داده بودم. اما نظام در اینجا برای جلوگیری از اتفاقات احتمالی آمد و تماماً انتخابات را در اتاق شیشه‌ای به صورت شفاف برگزار کرد به گونه‌ای که شما دیدید پس از انتخابات همین آقایان مدعی تقلب به هیچ‌وجه نتوانستند درباره اتهاماتی که به روند برگزاری و شمارش آرا زدند دلایل متقن و روشنی را ارائه کنند. نظام هم برای رفع توهم این آقایان و همراهانشان از آنها خواست بیایند و هر صندوقی را که فکر می‌کنند در آن تقلبی صورت گرفته نشان دهند تا جلوی نمایندگانشان بازشماری شود و حتی اعلام شد که 10 درصد صندوق‌ها را به صورت اتفاقی بازشمارش می‌کنیم و ناظران شما هم حضور داشته باشند اما معلوم بود که ادعای تقلب بهانه است و موضوع دیگری را دنبال می‌کردند، آنها دلشان را به جماعت آشوبگر خوش کرده بودند. مثلا زمانی که آقای کروبی یا حتی موسوی کاندیدا شدند عده‌ای به دنبال آنها راه افتادند که اصلا تناسبی با افکار این 2 نفر نداشتند، بعدا معلوم شد می‌خواستند با حضور در پشت سر این دو و با حرکت جلوتر از آنها به مقاصد خودشان برسند. کسانی که پشت موسوی قرار گرفتند معتقد بودند او به دلیل دوری 20ساله از سیاست براحتی تحت تاثیر قرار می‌گیرد، چون کار بلد نیست و کروبی هم قبلا نشان داده بود که خیلی تحت تاثیر افکار اطرافیانش است، لذا برخی از اصلاح‌طلبان او را دوره کردند. همان ایام دلسوزان نظام در برابر تشکیل کمیته‌هایی مثل کمیته صیانت از آرا موضع گرفتند و وجود آن را ضربه‌ای به اصل نظام قلمداد کردند چرا که رسانه‌های غربی با بهره‌برداری سوء از تشکیل این کمیته‌ها، نظام را در مقام متهم به تقلب در انتخابات قرار دادند. بنابراین اینگونه نبود که دلسوزان نظام ساکت بنشینند و ببینند که براحتی آبروی نظام را زیر سوال ببرند اما از طرف دیگر برخوردهای شدید با این کمیته‌ها موجب می‌شد آنها دست به اقدامات دیگری بزنند که نظام را بیشتر متضرر کند، همان‌طور که بعد از انتخابات نشان دادند قابلیت این کار را داشتند. اما لازم می‌دانم به ریشه این مسائل هم اشاره کنم که به نظر من به سال 76 و زمانی بازمی‌گردد که آقای هاشمی‌رفسنجانی، رئیس‌جمهور وقت در خطبه‌های نماز جمعه با طرح موضوع تقلب بین مردم و جریان حاکمیت نوعی بدبینی را به‌وجود آورد. این همان شائبه‌ای است که باید پاسخ گفته شود. به نظر من آقای هاشمی با این حرکت خود مردم را به سوی نامزد به ظاهر غیر‌حکومتی هدایت کرد. ایشان در این زمینه به ظاهر به ضرر خود عمل می‌کرد اما در واقعیت عمل به سناریوی از پیش تعیین شده کرد؛ سناریویی که امروز و بعد از انتخابات 22 خردادماه ما شاهد اجرایی شدن فصل گسترده‌تری از آن بودیم. آقای هاشمی‌رفسنجانی در انتخابات سال 84 هم که رقیب دکتر احمدی‌نژاد بود، بحث تقلب را باز مطرح کرد، در حالی که اصلاحات و اصلاح‌طلبان سر‌کار بودند و مسؤولیت برگزاری انتخابات را برعهده داشتند. ایشان با طرح موضوع تقلب ریشه ادعای تقلب در انتخابات 88 را مستحکم‌تر کرد و البته ما دیدیم که آقای خاتمی بعد از انتخابات نهم ریاست‌جمهوری گفت که این انتخابات از سالم‌ترین فضای ممکن برخوردار بوده و کاملا قانونی برگزار شده است. منظور من از این ساماندهی و سناریویی مدل انقلاب مخملی بود که در انتخابات اخیر به کار گرفته شد. این نوعی الگوبرداری بود و ما شاهد این بودیم که بسیاری از حوادث و اتفاقاتی که به‌وقوع می‌پیوست و حتی شعارهایی که جریان فتنه می‌دادند، منطبق بود بر مدل‌های پیاده شده در کشورهایی نظیر اوکراین و گرجستان که در آنها انقلاب مخملی روی داده بود اما برنامه‌های آنها با نمونه‌هایی که عنوان شد کمی تفاوت می‌کرد. فتنه‌گران و اصلاح‌طلبان در حوادث پس از 22 خرداد باج‌خواهی از رهبری را دنبال می‌کردند. این افراد برای باجگیری از نظام با شورش‌های خیابانی، مسبوق به سابقه‌اند و این را هم بگویم که اگر موسوی یا کروبی رأی هم می‌آوردند باز به اسم شادمانی و جشن، ما شاهد آشوب‌های خیابانی بودیم و حضرت آقا هم اتفاقا با به‌کار بردن لفظ باج به این نکته اشاره کردند که فتنه‌گران باج‌خواهی را دنبال می‌کردند، آقا می‌فرمایند: امام(ره) باج نداد، ما هم باج نمی‌دهیم. من فکر می‌کنم آنها واقعا تصور می‌کردند به هر صورت پیروز میدان خواهند بود اما به عقیده من رهبری را خوب نشناخته بودند. آنها بر این باور بودند که حضرت آقا از آشوب‌ها و شورش‌های خیابانی واهمه دارند. بنابراین در برابر خواست آنها کوتاه خواهند آمد، اگر هم که نیامدند در نهایت آنها را خارج از دایره نظام فرض نخواهند کرد و اینجا بود که نشان داد تحلیل‌های این آقایان ناقص است چون رهبری تنها متعلق به 25میلیون رأی‌دهنده به دکتر احمدی‌نژاد نیست بلکه رهبر آن 14میلیونی که به موسوی، کروبی و رضایی رأی دادند هم هست و ما دیدیم که پس از خطبه‌های 29خرداد حضرت آقا بسیاری از کسانی که در راهپیمایی‌های یک هفته مابین 22تا 29خرداد شرکت کردند به تبعیت از فرمایشات رهبری به خیابان‌ها نیامدند. از این‌رو موسوی و اصلاح‌طلبان مواجه شدند با یک ریزش شدید در پایگاه اجتماعی و مردمی خود که ما در این برهه شاهد تشدید درگیری‌های داخلی سران اصلاحات هستیم.اتفاقات اخیر هر چند در ابعاد کوچک‌تری از فتنه‌های اول انقلاب بود اما به عقیده من خطر آن خیلی بیشتر از خطر آن فتنه‌ها بود. البته فتنه‌ها تمام نشدنی است و تا قیام قیامت هم ادامه خواهد داشت و طبعا با گذشت زمان فتنه‌ها پیچیده‌تر می‌شود اما آنچه موجب تسلی خاطر است، اینکه به موازات پیچیده‌تر شدن فتنه‌ها، جامعه انقلابی و مومن نیز بالغ‌تر و هوشیارتر شده و به فتنه‌جویان آینده امان نخواهد داد.