بنت‌الهدي صدر:
نزدیک اذان مغرب، خورشید در آسمان مشهدش غوغایی به پا می‌کند. وقتی روی فرش‌های قرمز صحن انقلاب، درست جایی که قبله و گنبد یکی می‌شود، قدم می‌زنی، دلت می‌خواهد از شادی پر درآوری و ذوق کردنت را به رخ صاحبخانه رئوفش بکشی. آخر به این آستان که دعوت می‌شوی، انگار داراترین دارای دنیا می‌شوی و تمام نداشته‌هایت را، از کوچک و بزرگ گرفته تا علاج و لاعلاج از یاد می‌بری... شنیده‌ام فرزندان امام موسی کاظم(ع) همه‌شان این ویژگی مشترک را ارزانی قدوم زائرانشان می‌کنند. شاید برای همین است که میدان تجریش، میزبان صحن صالح بن‌موسی و صحن مبارک شهر قم نیز یادآور دود شدن همه غم‌های دنیا هستند و خاطرم را تازه می‌کنند؛ حالا، صدای نقاره‌های حرم که بلند می‌شود، باید منتظر بود که تا چند ثانیه دیگر، زمزمه اذان مغرب، هجوم کبوترهای حرم و صدای سمفونی نوستالژیک بال‌هایشان را برای گوش‌های دردمندمان، طبق‌نشین کنند. دیگر باور کرده‌ام که وقتی آقا می‌طلبد، غروب خورشید هم دلپذیر می‌شود. آن وقت چشم می‌دوزی به صف هفت نفره نقاره‌زنان که در جایگاه نزدیک گنبدشان ایستاده‌اند و با کت و شلوار و کلاه مخصوص، نوای خدمتگزاری سرورشان را سر می‌دهند و عطر خوش نماز اول وقت صحن خاطره‌انگیزش را بشارت می‌دهند؛ و درست مقابل سقاخانه میان حیاط می‌نشینی و تسبیح قرمز عقیق را میان انگشتانت می‌چرخانی و آهسته او را برای بارها سلام می‌دهی. انگار مدت‌هاست که آرام و بی‌صدا نگاهت می‌کند. و تو چه بی‌رحم بوده‌ای که تصورت را با خیال بی‌توجهی‌های شاه خراسان پر کرده بودی... .