محسن جندقي:
نای رفتن نداری. دلت نمی‌خواهد که چشم از گنبد برداری. قلبت می‌شکند. لرزش پایت را حس می‌کنی. بغضت می‌ترکد و دانه‌های اشک، گونه‌هایت را تر می‌کند. توان هیچ حرکتی را نداری اما زمزمه‌های «السلام‌علیک
یا‌علی‌بن موسی‌الرضا»یت آغاز می‌شود. آقا! مگر نگفتی پناه بی‌پناهان هستی؟ آقا! مگر نگفتی شفاعت‌کننده توابین هستی؟ یا ضامن‌آهو! دیگر توان نگه داشتن بار گناهان را ندارم. یا علی‌بن موس‌الرضا!... یا امام هشتم... یا امام‌رضا...
خودت را خالی کردهای و سبک شده‌ای. اشک‌هایت را پاک می‌کنی. با خود می‌گویی چقدر دیر وصل شده‌ای؛ وقت رفتن. نه! دیر نیست.
دوباره به سمت ضریح حرکت می‌کنی تا این‌بار با چشم دل کعبه عشاق را زیارت کنی. خوش به حال دوستدارانی که امروز در حرم رضوی نماز می‌گزارند و زیارتش می‌کنند.
یا ثامن‌الائمه! میلادت مبارک