آزاده صالحی: بهار بود، بهار سی‌و هشت، و او چند روز پیش 30ساله شده بود. دم رفتن اصرارش کرده بودند که با او در این سفر همراه شوند، اما مصمم و سرد پاسخ داده بود: نه، تنها، تنهای تنها. وقت آمدن نمی‌توانست بفهمد این قطار است که کش می‌آید یا راه. انگار این همه راه آمده بود تا پشت پنجره مشرف به حرم جا خوش کند و حالا که فاصله چندانی با مناره‌های حرم نداشت، احساس می‌کرد تمام حرف‌هایش را از یاد برده است. تمام گلایه‌ها و درددل‌ها، تمام آنچه قصد داشت در این مدت به او بگوید. ناگهان احساس عجیبی به او دست داد. اشک نمی‌ریخت، اما گریه می‌کرد. سرش را به شیشه تکیه داد. حالا قلبش سبک‌تر شده بود و نمی‌دانست آیا آنچه درخواست کرده اجابت می‌شود یا نه، اما همین قدر هم کافی بود، همین که احساس کرده بود کسی آنجاست که بعد از مدت‌ها حرف‌هایش را شنیده، کسی که او حتم داشت تا زمان ماندن او پشت این پنجره، دست او را خواهد گرفت.