آن روزها، منزل امام(ره) تنها کانون امیدبخش در قم بود. از عصر روز دوم فروردین خاطره‌ای دارم. تصمیم گرفتم که به منزل امام بروم. حادثه مدرسه فیضیه تازه تمام شده بود. طلبه‌ها تا آنجا که توانسته بودند فرار کرده بودند و عده‌ای هم با کماندوها در داخل مدرسه بودند. ما که در خیابان بودیم، فکر کردیم که به منزل امام برویم. به آنجا که رسیدیم، دیدم چند تن از دوستان و طلبه‌ها و فضلا دور و بر خانه ایستاده‌اند و در این فکرند که اگر کماندوها به منزل آقا حمله کنند، چه تدبیرى براى دفاع از ایشان به کار ببندند. طبیعتا طلبه‌ها وسیله‌ای هم براى دفاع نداشتند، جز مشت و احیانا یکى، دو تا چوب. من هم به جمع آنها پیوستم و درباره نقشه‌هاى مختلف باهم صحبت می‌کردیم. در همین حین متوجه شدم که در منزل آقا باز است. اعتراض کردم که چرا در را باز گذاشته‌اید؟ اقلا در را که می‌توانید ببندید. گفتند: خود آقا گفته‌اند که کسى نباید در را ببندد و تهدید کرده‌اند که اگر در را ببندید از خانه بیرون می‌روم. حدود غروب بود وارد خانه که شدم آقا را دیدم که در حیاط ایستاده‌اند و با آرامش خاصى نماز می‌خواندند. آرامش ایشان تا حدودى به من هم آرامش بخشید. البته نه به آن اندازه که بتوانم حاضر شوم و نماز بخوانم. از دیدن منظره درگیرى مدرسه شدیدا هیجان زده بودم. امام(ره) نمازشان را تمام کردند و به داخل اتاق رفتند. ما هم به دنبال ایشان داخل اتاق شدیم. حدود 50 یا 60 نفر از طلبه‌ها و چند نفرى غیر طلبه داخل اتاق نشسته بودند. ایشان حدود 20 دقیقه صحبت کردند. سخنان ایشان چنان آرامشى به حاضران، از جمله خود من، داد که احساس کردیم از هیچ چیز نمی‌ترسیم و آماده‌ایم تا صبح در منزل امام(ره) بمانیم و از ایشان دفاع کنیم. البته ایشان، آخر شب همه را مرخص کردند و گفتند لازم نیست کسى بماند و از منزل دفاع کند. گر چه در روزنامه‌ها چیزهایى نوشته بودند، عمق و دامنه فاجعه براى هیچ کس روشن نبود. آن روز نقشه امام بود که ماجرا را با همه ابعاد و عمق و عظمتش براى مردم بازگو کنند. اطمینان داشتند که اگر مردم از دامنه فاجعه‌آفرینى دستگاه مطلع شوند و بدانند جهت‌گیرى رژیم تا چه‌حد صراحتا ضد اسلام و ضد مردم است، حرکت خواهند کرد. از این رو همه سعى خود را صرف آگاه ساختن مردم کردند. اگر کسى اعلامیه‌هاى آن روزها را، در فاصله بین 25شوال تا محرم، مطالعه کند به این نکته پى خواهد برد. حدود 20 روز به محرم مانده بود که امام تصمیم گرفتند از دهه عاشورا، دهه‌ای که به طور طبیعى مردم در آن شور و هیجان و آمادگى زیادى دارند، تا حد ممکن بهره‌بردارى کنند. می‌خواستند در این دهه، ماجراى مدرسه فیضیه را به اطلاع همه مردم برسانند. به همین منظور افرادى را به شهرستان‌ها فرستادند و به علماى تهران و شهرستان‌هاى بزرگ مثل تبریز، شیراز و اصفهان پیام دادند. خود من، آن طور که به خاطر دارم، مامور شدم به مشهد بروم و موضوع را خدمت مرحوم آیت‌الله میلانى بگویم. آیت‌الله میلانى آن موقع شخص اول مشهد بود. 2 موضوع مطرح بود؛ یکى موضوع دخالت آمریکا و اسرائیل در امور ایران و دوم اینکه از روز هفتم محرم باید تمام روضه‌خوانی‌ها وقف بیان حادثه مدرسه فیضیه بشود و منبری‌ها تمام حقایق مربوط به آن را به مردم بگویند. از روز نهم هم هیات‌هاى سینه‌زنی و دسته‌هاى عزادارى باید این وظیفه را به عهده می‌گرفتند چون آن موقع، مردم در روزهاى نهم در عاشورا، براى شنیدن مطالب در پاى منبرها آمادگى نداشتند و در هیجان بودند.
مبارزه حضرت امام(ره) و گسترش آن، به تبعید امام منجر شد و رژیم در سال 43 حضرت امام، رضوان‌الله تعالى علیه، را به خارج تبعید کرد. رژیم ایران و دولت آمریکا احساس می‌کردند که مبارزه روحانیان و مردم به رهبرى امام خمینى(ره) مبارزه براى رژیم و آمریکا، مشخص بود، چون ماجراى 15 خرداد و قبل از آن ماجراى مدرسه فیضیه در دوم فروردین و چندین ماجراى خونین و حماسه‌آفرین دیگر را از مردم و بویژه روحانیان مشاهده کرده بودند. با وجود این، تصور می‌کردند که شعارهاى روحانیان و انگیزه‌هاى این مبارزه عمومى صرفا به چند حکمى منحصر می‌شود که مغایر با موازین شرعى است. به همین دلیل تصور نمی‌کردند که همه ابعاد یک مبارزه سیاسى را در بر بگیرد. در ماجراى تصویب کاپیتولاسیون و مصونیت مستشاران نظامى آمریکا، امام با آن سخنرانى تاریخى و پرمحتوا، موضوع کاپیتولاسیون را طورى تشریح کردند که همه مردم به روشنى معنى مصونیت مستشاران نظامى آمریکا و تاثیر این اقدام رژیم در وابستگى ایران را دریافتند. پس از آن، دستگاه‌هاى وابسته به رژیم و نیز دستگاه‌هاى آمریکایى فهمیدند که مبارزه مردم ایران به رهبرى امام خمینى(ره) مبارزه‌ای ریشه‌دار با ابعاد جهانى است و از آن به بعد خطر این مبارزه برایشان بیشتر آشکار شد. البته در دنیا، مبارزه سیاسى امر بی‌سابقه‌ای نبوده است ولى اکثر آنها چنان بوده است که دستگاه‌هاى استعمارى چندان واهمه‌ای از آنها نداشته‌اند، حتى در برخى موارد، احساس می‌کرده‌اند که چنان مبارزه‌ای به سودشان است و آن را پنهانى تشویق نیز کرده‌اند. اما مبارزه‌ای که با انگیزه‌هاى دینى و ایمان عمیق مذهبى به رهبرى مرجع تقلید و عالمى بزرگ در سطح توده‌هاى مردم و با ابعاد سیاسى جهانى باشد، شدیدا براى منافع دستگاه‌هاى استعمارى خطرناک و مضر است. این همان چیزى است که در انقلاب ما پیش آمد و دیدیم که چگونه به سقوط رژیم شاه، که براى استکبار جهانى بسیار محترم بود منجر شد. خوشبختانه از این سخنرانى نوارهاى واضحى از امام(ره) باقى است، برخلاف سخنرانى عاشورا که در نوارهاي باقى مانده، صداى امام (ره)طنین واضحى ندارد. این سخنرانى، ضمن اینکه بسیار مفصل است، براى همه قابل استفاده است. دستگاه رژیم که خطر را احساس کرده بود، مجددا همان کارى را کرد که در سال 42 انجام داده بود.