انگلیسی‌ها به هیچ عنوان آمریکایی‌ها را در فوتبال یا همان Soccer به حساب نمی‌آورند. «آنگل‌ها» اعتقاد دارند یانکی‌ها باید بروند و همان راگبی‌شان را بازی کنند! و از طرف دیگر آمریکایی‌ها نیز می‌خواهند از گروه «سرسخت‌ها» صعود کنند. اما نکته جالب اینجاست که پسرعموي آنگلوساکسون براساس مقایسه از لحاظ سیاسی و فوتبالی روی 2 منحنی کاملا متفاوت قدم برمی‌دارند. آمریکایی‌ها در سیاست به «استعمار مدرن» شهره هستند و انگلیسی‌ها به «استعمار پیر» ولی در فوتبال، این انگلیسی‌ها هستند که هر روز با فرمت مدرن پیش می‌روند و آمریکا و آن لیگ حرفه‌ای‌اش درست در خلاف جهت پسرعموهای آنگلوساکسونش قدم برمی‌دارد. بدون شک براساس محاسبات از روی کاغذ، انگلیس با فابیو کاپلو شانس اول صعود از این گروه به حساب می‌آید و اکثر کارشناسان بر این باورند «رونمایی» کاپلو با شکست حریفانش از این گروه مشخص می‌شود. درست در نقطه مقابل، تيم «عمو سام» نیز این مساله را خوب درک کرده‌اند که عبور از اسلوونی و الجزایر نیز کار راحتی نیست که آنها بتوانند به سادگی ادای کاپلو و پسرانش را در بیاورند. به هر صورت بارز‌ترین نکته‌ای که برای معرفی این گروه می‌توانیم به کار ببریم، همین رویارویی «انگلیسی‌زبان‌ها» است که با 2 شكل کاملا متفاوت و البته کینه‌ای دیرینه که بیشتر به تحقیر آمریکایی‌ها ختم می‌شود در یک گروه قرار گرفته‌اند. حضور آمریکا و انگلیس در گروه سوم بیشترین بار روانی و توجه رسانه‌ها را به سوی این 2 تیم سوق داده و اگر هرکدام از آنها می‌خواهند رنگ مرحله بعدی را ببیند نباید به این «حاشیه‌بازی‌ها» تن دهند. البته هر 2 شیطان بزرگ فکر می‌کنند آنقدر زیرک هستند که دیگران را بتوانند قربانی کنند ولی به نظر می‌رسد از نظر فوتبالی، آمریکا متضرر خواهد شد و باز هم سیاست مکارانه انگلیسی‌ها آنها را مات می‌کند. در اين صفحه معرفي سنت‌ها و نمادهاي تيم‌هاي حاضر در جام‌جهاني را در قالب پوستر ادامه مي‌دهيم.
آمریکا، مستکبر جهانی و مستضعف فوتبال
یک توپ زهوار در‌رفته به رنگ پرچم یانکی‌ها که روکش چرم آن ترک خورده و در حال پاره شدن است می‌تواند بهترین سمبل برای فوتبال آمریکایی‌ها باشد. البته نه «فوتبال آمریکایی» که در واقع همان راگبی اروپایی‌هاست و ورزش اصلی یانکی‌ها، بلکه مقصود فوتبال به شیوه استاندارد جهانی‌اش است که آمریکایی‌ها به قول مارادونا در آن چیزی جز یک کشور مستضعف نیستند که تناقضی بسیار جالب با رل ایالات‌متحده در معادلات قدرت دنیا به‌عنوان بزرگ‌ترین قدرت استکباری جهانی را عیان می‌کند.
آمریکایی‌ها هرچقدر تلاش می‌کنند تا در «فوتبال» یا به قول خودشان «Soccer» که محبوب‌ترین مقوله مشترک در میان مردم جهان است برای خود اسم و رسمی دست و پا کنند ناکام می‌مانند.
نه «هنری کیسینجر» چهره پشت پرده سیاست‌های آمریکا در دهه‌‌های اخیر توانست یانکی‌ها را به یک قدرت فوتبالی بدل کند و نه اوباما به‌عنوان نخستین رئیس‌جمهور کاملا ورزشی ایالات‌متحده. جالب اینجاست که حتی وقتی تیم ملی فوتبال آمریکا نتیجه می‌گیرد هم سبک بازی فیزیکی و ضدفوتبال مشمئز‌کننده آنها بیشتر توی ذوق هواداران فوتبال می‌زند. فراموش نکنیم که در رده‌بندی نفرت جامجهانی 2010، هواداران فوتبال، آمریکا را به‌رغم نایب قهرمانی در جام کنفدراسیون‌های سال گذشته به‌عنوان پنجمین تیم منفور خود برگزیده‌‌اند.
انگلستان، نبشقبر «66»
3 بازیکن کلیدی انگلستان در نقش «سه شیر» که نماد فوتبال ملی جزیره‌نشین‌هاست زیر آسمان همیشه ابری و بارانی و روی چمن همیشه سبز جزیره در حال نبشقبر افتخار جامجهانی 1966 هستند که نماد آن در این گرافیک یک پیکره سنگی به شکل «66» است، درست همانند نماد تاریخی بریتانیایی‌ها یا همان سازه‌سنگی باستانی «استون هنچ». فرانک لمپارد، وین‌رونی و استیون جرارد با بستن کمربندهای سنتی مربوط به ورزش‌های پهلوانی «سلت‌ها» ـ ساکنان قدیمی انگستان ـ همه زورشان را می‌زنند تا بلکه بتوانند نماد افتخار نخستین و آخرین قهرمانی کشورشان در ورزش سنتی خودشان، فوتبال را از زیر گل‌ولای بیرون آورند و در پس‌زمینه هم فابیوکاپلو سرمربی‌شان را می‌بینیم که خیلی خونسرد دست به سینه‌زده و با نوعی بی‌تفاوتی به این صحنه نگاه می‌کند، درحالی‌که مثل همیشه فوتبال‌دوستان متعصب انگلیسی مشغول هورا کشیدن برای قهرمانانشان هستند.
اسلوونی، خرس کش‌ها
تاریخ اسلاوها آکنده از نبردهای قومی، جنگ‌های حماسی و قهرمانان اساطیری است. پس اگر اسلوونیایی‌ها به عنوان یکی از اقوام زیر‌مجموعه قوم بزرگ اسلاو نیز هنوز چنین حال و هوایی در سر داشته باشند بویژه در فاصله نه‌چندان دور پس از منازعات قومی شبه‌جزیره بالکان و کشمکش اسلوونی بر سر استقال از یوگسلاوی سابق، چندان عجیب نیست. پاییز گذشته اسلوونی با شکست روسیه گاس‌هیدینک در کوهپایه‌‌های برفپوش و سرد شمال بالکان شگفتی‌آفرید و از پل‌پلی‌آف به دومین جامجهانی خود پس از استقلال در سال 1992 رسید. در اینجا «میلیووژ نواكوویچ» مهاجم بزرگ اسلوونیایی‌ها را می‌بینیم که خرس قهوه‌ای تنومندی را به نشانه «روسیه» از پا در آورده و شمشیرش را به نشانه «فتح بزرگ» بالا گرفته در حالی‌که سپری که به دست دارد همان آرم ملی روی پرچم اسلوونی است.
الجزایر، حلاوت نفرت
شاید برای روباه‌های صحرا بازگشت به جامجهانی پس از 24 سال آن هم با یک پیروزی حماسی مقابل رقیب منفور سیاسی و ورزشی‌شان یعنی مصر بیش از نفس حضور در بزرگ‌ترین رویداد جهان ارزشمند باشد تا آنجا که حتی شکست 4- صفر الجزایر از مصر در نیمه‌نهایی جام ملت‌های آفریقای 2010 که تنها 2 ماه پس از جنگ فوتبال این 2 ملت برای صعود به جامجهانی آفریقایی اتفاق افتاد نیز از حلاوت حذف مصر در خارطوم سودان نکاست. به همین خاطر است که صحنه به اهتزاز درآمدن پرچم الجزایر توسط «لونس قواوی» دروازه‌بانشان در ورزشگاه خارطوم دستاویز پوستر مربوط به تیم ملی الجزایر قرار گرفته است.
آلمان، بالاک کامل اما غایب
در یک طرح نیمه‌فلسفی که بیشتر نشان‌دهنده ارادت آلمانی‌ها به نظریات «نیچه» از جمله «انسان کامل» است تا عشقشان به فوتبال کامل، کمال مطلوب مورد نظر درباره یک عضو «نشنال مانشافت» یا همان «تیم ملی» آلمان‌ها ترسیم شده. در تصویر بالاک که با بازوانی گشوده به «عقاب» که سمبل ژرمن‌هاست شباهت می‌برد هر یک از شاه‌پرهای این عقاب فرضی به نام یکی از اساطیر فوتبال آلمان در جام‌های جهانی مختلف نامگذاری شده، بیرهوف، کلینزمن، بکن باوئر، فوگتس، مولر، زیلر، ماتئوس و والتر. بالاک به‌عنوان کاپیتان آلمان با این بال‌های قدرتمند در حال بلند شدن از سطح زمین است اما طنز ماجرا آنجاست که او پس از قلم شدن پایش در لیگ برتر اصلا در این جام حضور ندارد تا نقش یک «رهبر» بزرگ را برای ژرمن‌ها در جام آفریقایی ایفا کند.
استرالیا، و اینک «اسکیپی»
استرالیایی‌ها که تا 4 سال پیش تحت تاثیر حال و هوای کریکت انگار فوتبال را از یاد برده بودند، حالا دیگر ول‌کن مستطیل سبز نیستند. «تیم کاهیل» برجسته‌ترین بازیکن استرالیا در اینجا در قامت «اسکیپی» کانگوروی بیشه زار مشغول خط و نشان کشیدن برای رقبای مستطیل سبز آن هم به سبک «پسران کانگورویی» است. این تصویر بخوبی رویکرد متفاوت استرالیا در فوتبال جهان را نشان می‌دهد.
غنا، ستاره سیاه آزادی
غنا در قرن بیستم مهد آزادیخواهی قاره سیاه بوده است. مردم این کشور که زمانی مستعمره انگلستان و آمریکا بود مبارزه‌ای چند دهه‌ای را برای رسیدن به استقبال پشت سر گذاشتند و لقب «ستاره سیاه» نیز به همین خاطر توسط جنبش‌های آزادیبخش آفریقایی به غنایی‌ها اعطا شد. حالا میشل اسین بزرگ‌ترین بازیکن غنا که در حکم قلب چلسی قهرمان لیگ برتر انگلستان و همینطور تیم ملی کشورش است در همان حال و هوای آزادیخواهی در نقش بیرق‌دار آزادی غنا پیش چشم هواداران رژه می‌رود در حالی که ترکیب رنگی این تصویر از چمن سبز تا هواداران زردپوش و آسمان سرخ بالای سرشان خود پرچم غنا را تداعی می‌کند که اسین در میانه آن حکم همان ستاره سیاه را دارد.
صربستان، با روکش جدید
صربستان با لباس جدید کاملا متفاوت از لباس آبی و سفید و سرخ سابق یوگسلاوی (به سبک لباس فرانسه) در جام 2010 حاضر می‌شود. عقاب‌های سفید که سمبل ملت صرب هستند در اطراف سرزمین صربستان و مهاجم ملی‌شان نیکلاس زیگیچ، مهاجم سابق والنسیا در پرواز هستند که لباس جدید تیم‌ملی را برتن کرده. پیراهن سرخ و صلیب سفید روی آن به وضوح تمایلات جدید پساکمونیسم صرب‌ها را نشان می‌دهد.