حسین جوادی:
فوتبال روسیه در چند وقت اخیر جهش قابل توجهی داشته است و اگر آن را تب زودگذری می‌دانستیم، اشتباه اندیشیده‌ایم. با برچیده شدن دیوارهای کمونیستی شاهد حضور دو تیم از سرزمین تزارها در فینال‌های گذشته جام یوفا بودیم، زسکا مسکو (قهرمان جام یوفا در سال 2005) و زنیت (قهرمان جام يوفا در سال 2008) زنگ خطر را برای اروپا به صدا درآوردند. با اینکه تیم ملی روسیه با بدشانسی از یورو 2008 حذف شد اما جامعه فوتبال آنها تحت تأثیر این واقعه قرار نگرفت تا تیم‌های روسی با انگیزه‌ای فراتر به رقابت‌های اروپایی پا گذارند اما تمام واقعیت از کجا نشأت می‌گیرد؟ همانطور که اشاره شد با فروپاشی نظام خشک کمونیستی، پای سرمایه‌داران روسی به فوتبال این کشور باز شد تا شاهد تغییرات عمده‌ای در ساختار اصلی فوتبال این کشور باشیم. حالا اگر از زنیت و زسکا مسکو فاکتور بگیریم، فوتبال تزارها روی ریل جدیدی افتاده است تا یک شاهکار دیگری را به اروپا معرفی کند. شاهکاری مانند شاهکار داسایوفسکی با تیمی به نام «رابین کازان».
تیمی که با 10 امتیاز بیشتر در بالای سر زسکا مسکو در جدول رده‌بندی توانست به اولین قهرمانی‌اش در روسیه برسد. حقیقتا آنها در ابتدای فصل یک شروع رویایی داشتند، پیروزی افسانه‌ای 3 بر یک برابر تیم‌های زنیت و سنت‌پترزبورگ و همچنین غلبه بر دو تیم دیناموکی‌یف و لکوموتیو مسکو در کارنامه آنها مانند ستاره‌ای می‌درخشد اما ناگهان نوار پیروزی‌ها با شکست 3 بر صفر مقابل اسپارتاک، آن هم در ورزشگاه خانگی از هم گسیخته شد و از اینجا بود که بدبینی‌ها به پدیده جدید فوتبال روسیه شروع شد. تنها یک حدس یا گمان درباره شکست عمده این تیم کافی بود تا جرقه آتش اتهام را شعله‌ور کند، نکته‌ای که در نوع بازی و روش تاکتیکی آنها به چشم می‌خورد هم کمی بحث‌برانگیز بود. این شایعه‌ها از زمانی قوت می‌گیرد که فوتبال هجومی آنها ناگهان با یک تغییر 180 درجه‌ای تبدیل به یک فوتبال دفاعی می‌شود و این مساله با ساختار اصلی بازی آنها متفاوت است، اتفاقی که ذهن را به سمت تبانی منحرف می‌کند و می‌تواند لکه ننگی باشد که به چشم می‌بینیم. اما این مساله در فوتبال روسیه آنقدرها هم تعجب‌برانگیز نیست، زیرا در فصل گذشته جام یوفا زمزمه‌هایی مبنی بر تبانی زنیت با بایرن‌مونیخ شنیده می‌شد و حالا نوبت به پدیده دیگری می‌رسد؛ تیمی از سرزمین «تاتارستان».
اما با همه این صحبت‌ها، «آلکساندر گوسو» رئیس باشگاه رابین از اتهامات وارده نسبت به سرمربی تیم‌شان، «کوربان بردیو» طفره می‌رود و تمام این مسائل را کتمان می‌کند. «بردیو» مربی اهل ترکیه که دقیقا نسخه کپی شده «هری ردنپ» است، همانند همتای انگلیسی‌اش در زدوبندهای مختلف نقل و انتقالات غیرقانونی دست دارد و بیشتر از اینکه یک مربی باشد، ترجیح می‌دهد تا همانند یک دلال بازیکن به فعالیت بپردازد!
سابقه حضور در فوتبال ترکیه، قزاقستان و مدتی هم ترکمنستان در کارنامه کاری این مربی به چشم می‌خورد، اما هنوز مساله فساد و تبانی به‌طور آشکارا مشخص نشده است و تنها چند دلیل وجود دارد که می‌توانند از آنها برای اینکه او را در معرض اتهام قرار دهند استفاده کنند اما تمام صحبت‌ها در حد فرضیه است و هنوز چیزی ثابت نشده، زیرا «بردیو» با نتایجی که گرفته، در حال حاضر از حمایت سران باشگاه سود می‌برد، هنری که او در «رابین» به کار گرفته، همانند بازی گرفتن از چوب خشک است. در تیم «تاتارها» هیچ فوق‌ستاره‌ای حضور ندارد اما کوربان بردیو توانسته از بازیکنانی نظیر ساوو میلوسویچ و کارادنیز استفاده کند، بازیکنانی که زیاد هم جوان نیستند ولی با تدابیر این مربی اهل ترکیه به بهترین شکل ممکن ایفای نقش می‌کنند و در قهرمانی پدیده جدید روسیه نقش مؤثري داشته‌اند. شاید همین «گوکدنیز کارادنیز» محصول 80میلیون یورویی بردیو باشد؛ ترانسفری که به عنوان گران‌ترین انتقال سال در روسیه شناخته شد. با تمام این تفاصیل هنوز شایعات فساد و تبانی بر پیکره فوتبال روسیه چمبره انداخته است و اگر این اتهامات با دلایل محکمه‌پسند رنگ واقعیت به خود بگیرد شاهد لکه ننگی بر فوتبال روسیه خواهیم بود.