گیدئون هیگ
سال گذشته ماهنامه معتبر «فوربس» مقاله‌ای در مورد « ابزار سرمایه‌داری» یا نوعي سرمایه‌گذاری در ورزش منتشر کرد. اين مقاله اختصاصی، نحوه سرمایه‌گذاری در ورزش‌هایی مانند فوتبال، هاکی و بیسبال را مورد بررسی قرار داده بود. به‌طور مثال موضوعي در ارتباط با لیگ‌های فوتبال را بررسی می‌کند. میانگینی که برای ارزش‌گذاری یا قیمت‌گذاری روی تیم انجام می‌شود تقریبا حدود یک‌بیلیون دلار عنوان شده است، این موضوع شاید به پنج سال قبل بازمی‌گردد ولی حالا پنج سال پیش نیست !
سال گذشته ماهنامه معتبر «فوربس» مقاله‌ای در مورد « ابزار سرمایه‌داری» یا نوعي سرمایه‌گذاری در ورزش منتشر کرد. اين مقاله اختصاصی، نحوه سرمایه‌گذاری در ورزش‌هایی مانند فوتبال، هاکی و بیسبال را مورد بررسی قرار داده بود. به‌طور مثال موضوعي در ارتباط با لیگ‌های فوتبال را بررسی می‌کند. میانگینی که برای ارزش‌گذاری یا قیمت‌گذاری روی تیم انجام می‌شود تقریبا حدود یک‌بیلیون دلار عنوان شده است، این موضوع شاید به پنج سال قبل بازمی‌گردد ولی حالا پنج سال پیش نیست !آیا من گفتم ارزش؟ معنی واقعی این قیمت‌گذاری چیست؟
در حال حاضر روزهای خوب گذشته را به یاد می‌آوریم، ارزش‌گذاری‌ها مختلف بود؛ شرکت‌های بی‌پایانی که روز به روز به ارزش افزوده آنها اضافه می‌شد، اما در حال حاضر شرایط تغییر کرده است. البته که اینطور است، به طور مثال لوگویAIG که روی اکثر پیراهن‌های ورزشی، به‌ویژه تیم فوتبال منچستر یونایتد حک می‌شود، مورد بی‌مهری قرار گرفته است.
قراردادی که با ارزش حدود 14 میلیون پوند در سال منعقد شده بود، مربوط به 30ماه گذشته است، اما تا چه سقفی از لحاظ مالی پرمنفعت است که آنها قراردادشان را تمدید کنند. به هر حال منچستر تیم بزرگی است و هر شرکتی که با آنها قرارداد داشته باشد خیلی متضرر نمی‌شود. منچستر از عهده تضمین آن برمی‌آید ولی سوال اینجاست که آیا دیگران به همین اندازه خوش‌شانس نیستند؟ خیلی از شرکت‌ها یا بانک‌های معتبر بریتانیا در جریان بحران اقتصادی «وال استریت» به حدی ضرر کردند که به دلیل ناتوانی در پرداخت وام‌های کلانی که گرفته بودند به بخش‌های دولتی واگذار شدند، پس این روند در نحوه قیمت‌گذاری و بسته شدن قراردادها تأثیر بسزایی دارد.
حالا در این میان ممکن است یکی پیشرفت کند و از شانس بالایی برخوردار باشد، ولی چقدر احتمال می‌دهیم تا این خوش‌شانسی‌ها رخ دهد؟! نمی‌دانم چقدر نزدیک است؟ اما کاملا متعجب شدم زیرا درست در 20 سال قبل و در بسیاری وقت‌‌ها، از جامعه ورزش بود که ورزشکاران از طریق مصرف داروهای نیروزا (هورمون و استروئید‌ها)، به بازار فروش این نوع تجارت کمک می‌کردند، اما حالا چه چیزی می‌تواند از این روش پیشی بگیرد؟ به فرض اینکه ما در آینده پیشرفتی داشته باشیم، اما چه کسی هست که بخواهد در این زمینه سرمایه‌گذاری کند؟ شاید اقتصاددانان به این نتیجه رسیده‌اند که این نوع سرمایه‌گذاری بدون بازدهی و سوددهی باشد. حالا می‌توان فهمید در حال حاضر شرایط تجارت در ورزش، حتی با شش سال پیش هم کاملا متفاوت است. در آلمان گروه شبکه‌های تلویزیونی، گروه کرش و ITV دیجیتال زمان‌های سختی را پشت‌سر می‌گذارند و هر کدام به دنبال این هستند که چگونه می‌توانند حق پخش بازی‌های بوندس‌لیگا را در خارج از مرزهای آلمان به فروش برسانند.
دقیقا یک نوع بازاریابی متمرکز می‌تواند این مشکل‌ها را حل کند، اما دوراندیشی سوددهی اینگونه شرکت‌ها، زیاد هم درست از آب در نمی‌آید. یا از نوع دیگر، اسپانسرهایی که به‌عنوان حامی مالی یک باشگاه قرارداد انعقاد می‌کنند، تنها به دنبال سوددهی اقتصادی هستند یا به نوعی می‌خواهند شرکت‌شان را از منجلاب بحران اقتصاد جهانی خارج کنند (اگر بخواهیم بیشتر این موضوع را باز کنیم باید اینطور عنوان کرد که در شرایط تراکم فراوان شرکت‌های تجاری در بازارهای بورس یا سرمایه‌گذاری‌هاي مختلف، آنهایی که نمی‌توانند در اینگونه رقابت‌ها دوام بیاورند تنها راه فرار از ورشکستگی و حتی به شهرت رسیدن را سرمایه‌گذاری کلان در ورزش می‌دانند) اما با گودالی مواجه می‌شوند که دیگر ارمغانی جز ضررهای مالی ندارد. با این حال به نظر می‌رسد با اتمام قرارداد، دیگر تمایلی برای اینگونه سرمایه‌گذاری‌ها از سوی آنها نباشد.
منبع: Guardian.co.uk