مرتضي رضايي:
ورزشگاه السد قطر تداعی کننده خاطرات خوبی برای علی دایی است. شاید به همین دلیل هم بود که وقتی پایش را به این ورزشگاه گذاشت یک دور کامل دور آن زد تا خاطرات دوران بازیگری‌اش را در آن زنده کند. دایی که از قیافه‌اش مشخص بود حال و هوای دیگری دارد، نتوانست خودش را کنترل کند و در کنفرانس مطبوعاتی‌اش قبل از اینکه درباره بازی ایران ـ قطر حرف بزند کمی از خاطراتش و اینکه در این ورزشگاه احساس آرامش می‌کند حرف زد: «از السد و بازی کردن در این تیم خاطرات زیادی دارم. من دوره‌ای از بهترین دوران بازیگری‌ام را در این تیم داشته‌ام و از این تیم به اروپا رسیدم. وقتی به اینجا می‌آیم آرامش خاصی به من دست می‌دهد و خاطرات برایم زنده می‌شود».
دایی این حرف‌ها را در حالی می‌زد که تیمش چند دقیقه قبل از آن قطر را در همین ورزشگاه شکست داده بود؛ بازی‌ای که باز هم غلامرضا رضایی در آن چهره بود. در شبی که همه تحت تاثیر بازگشت کریم باقری پس از 2549 روز بودند، غلامرضا رضایی گلی زد که دایی یک بار دیگر فاتح نبرد مستقیم با برونو متسو باشد. او زمانی که متسو، سرمربی تیم ملی امارات بود در مرحله مقدماتی دور اول شکستش داده بود اما سرمربی فرانسوی امارات در آخر این بازی اظهار نظر کرد که تیم دایی ثبات ندارد و آنها به هیچ عنوان شایسته پیروزی نبودند. هرچند که متسو پس از آن مصاحبه‌اش را تکذیب کرد،اما دایی آدمی نیست که به راحتی این چیز‌ها را به باد فراموشی بسپارد.
احتمالا به همین دلیل هم بود که وقتی داور سوت پایان بازی را کشید به سمت متسو رفت و با کوبیدن روی شانه‌هایش خواست بفهماند که تیم دایی در این بازی پیروز شده است! لبخند معنی‌دار سرمربی تیم ملی را هم باید به این اتفاق اضافه کرد. دایی یک بار دیگر هرچند با اما و اگر‌های زیاد توانست در زمین پیروز شود و خاطره‌ای دیگر را به کلکسیونش در ورزشگاه السد اضافه کند. دایی که در این دیدار تمام هدفش محک‌زدن بازیکنان برای بازی حساس با امارات بود در نیمه اول از ترکیب مهدی رحمتی، پیروز قربانی، سیدجلال حسینی، ستار زارع، حسین کعبی، مازیار زارع، کریم باقری، محمد نوری، محمدرضا خلعتبری، جلال رافخایی و غلامرضا رضایی استفاده کرد اما هرچه این بازیکنان در نیمه اول به دروازه قطر زدند به در بسته خورد. ناگفته نماند که قطری‌ها هم چندین موقعیت خوب را از دست دادند که اگر چاشنی شانس را به آن اضافه کنید نتیجه همان می‌شود که ایران با یک گل آنها را در خانه‌شان شکست دهد. با این حال نیمه اول که نیمه پر برخوردی بود نتیجه‌ای را در رسیدن به گل در بر نداشت تا تفکرات دایی و متسو در نیمه دوم برای تیم‌هایشان کارساز باشد. با شروع نیمه دوم اما بازی کمی تغییر کرده بود. دایی تغییرات زیادی را انجام داده بود اما متسو که خودش نقش یک آنالیزور را هم بازی می‌کند طوری دفاع تیمش را چیده بود که بازیکنان ایران از نیمه زمین تجاوز نمی‌کردند. این حقیقتی است که باید آن را قبول کرد. با این حال دایی نظر دیگری دارد:«به دلیل اینکه حریف در دفاع فشرده بازی می‌کرد موقعیت کمی نصیب تیم ما شد اما من باید بگویم به دلیل اینکه جمعه گذشته بازی‌های لیگ ایران به پایان رسید و ما آن شب به دوحه آمدیم، بازیکنان‌مان فرصتی برای استراحت نداشتند، با این حال من از آنها متشکرم.» دایی ادامه داد: از عملکرد بازیکنانم رضایت دارم، با وجود اینکه بازیکنان لژیونر حضور نداشتند و ما از تعدادی بازیکن جوان که برای اولین بار در ترکیب تیم ایران قرار می‌گرفتند، استفاده کردیم اما نمایش خوبی ارائه دادیم. آنها به این بازی آمده بودند تا توانایی‌هایشان را ثابت کنند و خوشبختانه ما جواب خوبی از این بازی گرفتیم. به نظرم امارات و قطر هر 2 در یک سطح هستند و این بازی به ما کمک زیادی کرد.» شاید اگر غلامرضا رضایی را خود دایی کشف نکرده بود حالا دیگر او نمی‌توانست در روی متسو نگاه کند و لبخندی ملیح به مربی فرانسوی بزند. چون یک بار دیگر رضایی منجی شد تا ایران قبل از یک بازی حساس دیگر با پیروزی به خانه برگردد. وقتی حسین کعبی در دقیقه 73 با ارسال یک پاس پشت دفاع، رضایی را صاحب توپ کرد دایی می‌دانست که تا چند ثانیه دیگر می‌تواند بخندد و روی ابر‌ها پرواز کند. از نیم خیز شدن او برای خوشحالی کردن پس از گل کاملا مشخص بود که می‌داند قرار است چه اتفاقی بیفتد. دایی و تیم ملی بردند و این یک اتفاق خوب قبل از بازی با امارات است. حالا سرمربی تیم ملی فقط به یک چیز فکر می‌کند اینکه چند روز دیگر و این بار در امارات تجدید خاطره کند.