دکتر غضنفر رکن‌آبادی
امروز شاهد تحولات شگرفی در صحنه بین‌المللی و منطقه‌ای هستیم. با توجه به سخنان اخیر مسؤولان رژیم صهیونیستی بویژه شیمون پرز درباره وضع بغرنج و نابسامان این رژیم و اولمرت که دوباره اعتراف کرد اندیشه اسرائیل بزرگ رؤیایی بیش نیست و باید
بر اساس واقعیات تصمیم گرفت و همچنین اعتراف رسمی رژیم صهیونیستی به شکست در جنگ
33 روزه که در گزارش وینوگراد منتشر شد، همه و همه نشان دهنده آن است که آرایش نیروهای بین‌المللی و منطقه‌ای و عوامل ذی‌نفوذ در تحولات به طور کلی دگرگون شده و عامل توازن که بر اساس آن قدرت‌هایی همچون آمریکا و اسرائیل یکه‌تازی می‌کردند و در مجامع بین‌المللی مانند شورای امنیت برای تحقق خواسته‌های خود تصمیم مي گرفتند، برهم
خورده است.شاید یکی از علت‌های اساسی که به پیروزی اوباما در انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا در برابر رقیب جمهوریخواهش منجر شد در واقع متمرکز شدن اوباما و تاکید او بر همین امر بود که باید تغییرات قابل توجهی در سیاست‌های ایالات متحده آمریکا شکل بگیرد، یعنی مردم آمریکا نیز به این نتیجه رسیده بودند که با توجه به تغییرات ایجاد شده در توازن بین‌المللی و منطقه‌ای، حکومت ایالات متحده هم باید سیاست‌های خود را متناسب با این تحولات، تغییر دهد. همه دنیا شاهد تغییر توازن منطقه‌ای در تحولات اخیر لبنان بوده‌اند و می‌دانند که در جنگ 33 روزه، مقاومت مردمی لبنان و در رأس آن حزب‌الله چگونه توانستند ارتش تا دندان مسلح و پیشرفته اسرائيل
را به خاک مذلت بکشانند. 2 سال پس از جنگ 33 روزه و به دنبال درخواست مردم و گروه‌های سیاسی لبنان در نشست دوحه همه جریان‌های سیاسی این کشور بر نحوه دستیابی به خواسته‌های خود توافق و اهداف آمریکا و اسرائیل را نقش بر آب کردند و آنچه که مردم و جریان‌های سیاسی داخلی لبنان دنبال می‌کردند به کمک روح وحدت‌ملی جامه عمل پوشید و سه خواسته اساسی آنها یعنی انتخاب رئیس‌جمهور، تشکیل دولت وحدت ملی و تصویب قانون انتخابات پارلمانی که مورد رضایت همه جریان‌های سیاسی باشد، با موفقیت به اجرا درآمد. لبنان به سمت برقراری ثبات و آرامش هرچه بیشتر در حرکت است و این دقیقا حرکت در خلاف جهتی است که اسرائیل و آمریکا برای لبنان پیش‌بینی می‌کردند. توافق دوحه مهم‌ترین و نخستین توافق در نوع خود است که با غیبت ایالات متحده شکل گرفت یا در صحنه فلسطین می‌بینیم که معادلات مبارزات ضداسرائیلی به طور كامل دگرگون شده و معادله سنگ در برابر توپ و تانک، جای خود را به موشک در برابر توپ و تانک داده است و کار به جایی رسیده که اکنون اسرائیلی‌ها با تضرع در مقابل فلسطینی‌ها اعلام می‌کنند كه اگر می‌خواهید شما را مورد هدف قرار ندهیم،
شما ما را هدف نگیرید.
اکنون اعتراف سردمداران رژیم صهیونیستی را داریم که هرچند سعی می‌کنند نسبت به واقعیت‌های موجود و بویژه سخن «بن‌گورین» که گفت: «در نخستین جنگ نظامی که اسرائیل در برابر حریف خود شکست بخورد، می‌توان گفت این مرحله آغاز شکست کامل این رژیم است.» خود را بي‌اعتنا نشان دهند اما پنهان كردن عمق اين فاجعه در اسراييل تقريبا غيرممكن است.
واقعیت این است که رژیم صهیونیستی در آستانه فروپاشی است. اساسا مشکل، محدود به اختلاف‌نظرهای احزاب و جریان‌های سیاسی درون رژیم اشغالگر قدس نیست بلکه مشکل این است که افراد، عناصر و احزابی که فضای سیاسی داخل این رژیم را ایجاد می‌کنند با توجه به اینکه هرکدام با انگیزه‌های مختلف و از کشورهای مختلف به سرزمین تاریخی فلسطین کوچ داده شدند، هیچ‌گونه تعلق و تعصبی درباره این سرزمین ندارند و اکنون در این مرحله نه‌تنها آمالی که به آنها وعده داده شده بود، محقق نشده بلکه عکس آن را دیده و در نتیجه اعتمادشان نسبت به سردمداران این رژیم سلب شده است. چنانكه در جریان جنگ 33 روزه به کرات شاهد بودیم، اسرائیلی‌ها اخبار مربوط به جنگ را بیش از آنکه از طریق رادیو و تلویزیون این رژیم دنبال کنند، بیننده شبکه تلویزیونی المنار حزب‌الله و سخنان سیدحسن نصرالله بودند؛ چراکه به صداقت دبیرکل حزب‌الله و قطعیت عملی شدن وعده‌‌های او ایمان داشتند. این در حالی است که سخنان اولمرت برایشان غیرقابل باور بود و وی را فردی دروغگو و خلف‌وعده‌هایش را امری دائمی می‌دانستند. در این شرایط طبیعی است صهیونیست‌ها که از هر فرصتی برای ابراز وجود و اعلام حضورشان در صحنه‌های بین‌المللی استفاده می‌کنند، این‌بار هم تلاش دارند كه نشست گفت‌و‌گوي اديان را که با نظارت سازمان ملل متحد برگزار می‌شود، از دست ندهند. با توجه به اینکه رژیم صهیونیستی هیچگاه مورد پذیرش کشورها و ملت‌های خاورمیانه و بویژه فلسطین قرار نگرفته به هر بهانه‌ای متوسل می‌شود که به کشورهای منطقه نزدیک‌تر شود، بويژه در شرایط کنونی که در آستانه اضمحلال قرار گرفته است. بنابراین حضور اسرائیلی‌ها در چنین نشستی اولا برای استفاده از مکانیزم سازمان ملل متحد و دوم با هدف نزدیک‌شدن هر چه بیشتر این رژیم به کشورهای منطقه خاورمیانه بویژه کشورهای عربی انجام می‌شود. مشكل اساسي آنها اين است كه همواره به عنوان یک وصله ناهمگون در کشورهای منطقه مطرح بوده‌اند و 60 سال ناکامی آنها نشان داد که پیوندشان نامتجانس بوده و چاره‌ای جز انفصال از سرزمین فلسطین و بازگرداندن حقوق مردم این کشور ندارند. اما آنچه واضح و اثبات‌شده، این است که حضور اسرائیلی‌ها چه در همایش‌های پیشین و چه در همایش گفت‌وگوی ادیان، نه تنها تاثیری در دستیابی به هدف مورد نظر آنها ندارد که برعکس موجب تحریک احساسات بیش از یک میلیارد مسلمانی خواهد شد که همواره اقدامات جنایتکارانه این رژیم بر ضد مردم مظلوم و بی‌پناه فلسطین را محکوم کرده‌اند