سفر بی‌سابقه و پی در پی رهبران گروه‌های مختلف سیاسی لبنانی به ایران، عمق پیوند راهبردی میان 2 کشور را در سطوح مختلف نمایان می‌سازد. سفرهای آقای طلال ارسلان، از رهبران سیاسی جامعه دروزی لبنان، عمرکرامی، نخست‌وزیر پیشین و از چهره‌های سرشناس سنی، میشل عون، رئیس بزرگ‌ترین فراکسیون مسیحی پارلمان و رهبر جریان ملی آزاد و امیل‌لحود، رئیس‌جمهوری سابق لبنان به ایران در چند ماه اخیر، نشان از اراده شخصیت‌های مختلف سیاسی لبنان برای گسترش روابط با ایران دارد. سفر قریب‌الوقوع آقای میشل سلیمان، رئیس‌جمهوری کنونی لبنان به ایران شاخص دیگری است که وجود این اراده را در سطوح رسمی نیز منعکس می‌کند. تحلیلگران سیاسی، سفر پی در پی رهبران سیاسی لبنان به ایران را ناشی از تراکم رفتاری ایران در حمایت از مردم لبنان در 30 سال اخیر می‌دانند. زمانی که انقلاب اسلامی ایران در سال 1357 به پیروزی رسید، لبنان غرق در جنگ داخلی بود و بخش‌های جنوبی این کشور در اشغال دشمن صهیونیستی قرار داشت و هنگامی که رژیم صهیونیستی بخش‌های دیگری از لبنان از جمله بیروت، پایتخت این کشور را در سال 1361 به اشغال خود درآورد، ایران از دخالت در جنگ بیهوده داخلی خودداری و تنها از گروه‌های لبنانی حمایت کرد که در جنگ داخلی درگیر نبوده و از اولویت ملی مبارزه با اشغالگر منحرف نشده بودند. عقب‌نشینی رژیم‌صهیونیستی از لبنان در سال 1379 در برابر ضربات کوبنده مقاومت اسلامی حزب‌الله، موفقیت سیاسی بزرگی را به نمایش گذاشت که تا آن زمان نصیب هیچ‌یک از کشورهای عربی منطقه نشده بود و قطعا حمایت‌های ایران از آرمان‌های مردم منطقه در این دستاورد بزرگ نقش قابل توجهی داشت.
2 سال پیش زمانی که رژیم صهیونیستی، لبنان را مورد حمله گسترده نظامی قرارداد، در سطوح رسمی هیچ کشوری در منطقه جز جمهوری اسلامی ایران و سوریه از جریان مقاومت این کشور حمایت نکرد و کشورهای عربی نه تنها لبنان را در این جنگ تنها گذاشتند که برخی از آنان تحت فشار آمریکا و غرب در کنار اسرائیل قرار گرفتند و با دادن فتوا حتی دعا برای حزب‌الله را نیز از لحاظ شرعی جایز ندانستند. خانم رایس، وزیر خارجه آمریکا در جریان جنگ 33 روزه در سفری به لبنان باگستاخی اظهار داشت که کشتار مردم لبنان و تخریب گسترده حومه جنوبی بیروت از سوی ارتش متجاوز صهیونیستی درد زایمان تولد نظام نوین خاورمیانه جدید است و مردم لبنان باید این دردها را تحمل کنند! کشورهای اروپایی نیز در موضعی کاملا همسو با رژیم صهیونیستی اعلام کردند که این جنگ باید تاخلع سلاح مقاومت مردم لبنان ادامه یابد و این موضع‌گیری‌ها دوست و دشمن لبنان را کاملا از یکدیگر متمایز کرد. پیروزی حزب‌الله لبنان در جنگ 33 روزه تحولی بنیادی بود که همه معادلات سیاسی منطقه را بر هم زد و شرایط سیاسی جدیدی را پدید آورد. در داخل لبنان این پیروزی، گروه‌های سلطه‌ناپذیر و مستقل را خوشحال و جایگاه آنان را تقویت کرد و در منطقه ماهیت رژیم‌های مرتجع و وابسته را کاملا نمایان و همپیمانی آنان با دشمن صهیونیستی را آشکارتر کرد. گرچه برخی از احزاب وابسته داخلی لبنان پس از جنگ نیز با فعالیت‌های سیاسی مختلف درصدد بودند تا آنچه دشمن صهیونیستی قادر به انجام آن نشده بود، آنها انجام دهند، اما هوشیاری حزب‌الله و مدیریت صحیح بحران، همه این تلاش‌ها را خنثی کرد و گروه‌های وابسته ناگزیر شدند موافقتنامه دوحه را امضا کرده و به همه خواست‌های معارضه تن در دهند. پیروزی اراده مردم لبنان در برابر جریان وابسته و سلطه‌پذیر از یک سو و عملکرد غیرقابل دفاع غرب در برابر مردم لبنان بویژه در جنگ 33 روزه از سوی دیگر، مخالفان مقاومت اسلامی را تحت فشار قرار داد تا در رفتار سیاسی خود تجدید نظر کنند. فرانسه نیز نخستین کشور غربی بود که از مواضع گذشته خود عدول کرد و سیاست‌های خود را در برابر گروه‌های مختلف سیاسی لبنان و سوریه تغییر داد. در چنین شرایطی گروه‌های حامی مقاومت در لبنان احساس می‌کنند که بدون حمایت ایران این دستاوردها در لبنان قابل تحقق نبود و به همین علت رهبران این گروه‌ها برای قدردانی از مواضع و حمایت‌های بی‌دریغ مردم و مسؤولان ایرانی به تهران سفر کرده و در اظهارنظرهای مختلف اعلام می‌کنند که ایران شریک راهبردی مقاومت و جریان‌های مستقل لبنانی است و بدون این حمایت‌ها آزادسازی سرزمین‌های اشغالی این کشور و حفظ استقلال آن امکان‌پذیر نبوده است.
*كارشناس مسائل بين‌الملل