یونس
مدتی است که روند سازش اعراب و اسرائیل وارد فاز جدیدی شده و به نظر می‌رسد که سیاست‌های غرب به رهبری ایالات متحده و رژیم صهیونیستی تغییری تاکتیکی به خود گرفته است. خاورمیانه اخیرا شاهد تحولاتی بوده که ادامه این روند می‌تواند پیامدهایی قابل تأمل و حتی دردناک برای فلسطین و کل این منطقه استراتژیک داشته باشد. به نظر می‌رسد که کشورهای عربی چرخشی محسوس در مواضع خود در قبال رژیم صهیونیستی داشته‌اند و اخیرا سران برخی از این کشورها به حضور در اجلاس‌های مشترک با مقام‌های صهیونیستی تن داده‌اند. هرچند که این تغییرات تنها در سطح سران بوده و ملت‌های منطقه کماکان با روند سازش میان اعراب و صهیونیست‌ها تا تحقق تمام خواسته‌های فلسطینی‌ها مخالفت می‌کنند اما سران خودکامه عرب با فراموش کردن اصول اولیه خود مبنی بر مقابله با رژیم صهیونیستی تا آزادی اراضی اشغالی و قدس شریف در کنار بازگشت تمام آوارگان فلسطینی به وطنشان ، تحت فشار آمریکا و با نام صلح خاورمیانه به گرفتن عکس یادگاری با مقام‌های رژیم اشغالگر قدس می‌پردازند. حضور مشترک سران عرب و اسرائیل در نشست اتحادیه مدیترانه در مارسی، برگزاری نشست شرم الشیخ در مصر با حضور شش کشور عضو شورای همکاری خلیج‌فارس، اردن، مصر و عراق با نام گفت‌و‌گو با کمیته چهارجانبه سازمان ملل در حالی که لیونی، وزیرخارجه صهیونیست‌ها نیز در این نشست حضور داشت، برگزاری نشست ادیان در نیویورک با حضور کشورهای عربی و شخص ملک عبدالله، پادشاه عربستان و شیمون پرز، رئیس رژیم صهیونیستی و در نهایت انتشار اخباری مبنی‌بربرخی تماس‌ها میان مقام‌های عربی – صهیونیستی در روزهای آینده بیانگر رویکرد جدید اعراب به مساله سازش و تغییر تاکتیک رژیم صهیونیستی برای کسب مشروعیت در منطقه است. این تحرکات که مسلما تحت فشارهای آمریکا و اروپا برای خوش خدمتی به صهیونیست‌ها و به اصطلاح حل بحران خاورمیانه انجام می‌شود در حالی ادامه دارد که در نقطه مقابل صهیونیست‌ها هیچ گامی برای پاسخگویی مثبت به این روند بر نداشته‌اند و حتی اخیرا فشار مقام‌های اسرائیلی بر مردم فلسطین افزایش قابل ملاحظه‌ای داشته است. تشدید حملات صهیونیست‌ها به غزه و بستن گذرگاه‌ها که منجر به قطع انتقال سوخت به نیروگاه‌های برق و در نهایت فرورفتن غزه در تاریکی شد، بازداشت گسترده فلسطینی‌ها در کرانه باختری، مطرح شدن طرح بمباران هوایی غزه که صراحتا یک نسل‌کشی است، ادامه یافتن سیاست‌های توسعه‌طلبانه صهیونیست‌ها در بیت‌المقدس شامل اخراج فلسطینیان و ساخت چند کنیسه در این منطقه با تخریب مراکز اسلامی و... شواهدی گویا بر این مدعا محسوب می‌شوند.
مدتی است که روند سازش اعراب و اسرائیل وارد فاز جدیدی شده و به نظر می‌رسد که سیاست‌های غرب به رهبری ایالات متحده و رژیم صهیونیستی تغییری تاکتیکی به خود گرفته است. خاورمیانه اخیرا شاهد تحولاتی بوده که ادامه این روند می‌تواند پیامدهایی قابل تأمل و حتی دردناک برای فلسطین و کل این منطقه استراتژیک داشته باشد. به نظر می‌رسد که کشورهای عربی چرخشی محسوس در مواضع خود در قبال رژیم صهیونیستی داشته‌اند و اخیرا سران برخی از این کشورها به حضور در اجلاس‌های مشترک با مقام‌های صهیونیستی تن داده‌اند. هرچند که این تغییرات تنها در سطح سران بوده و ملت‌های منطقه کماکان با روند سازش میان اعراب و صهیونیست‌ها تا تحقق تمام خواسته‌های فلسطینی‌ها مخالفت می‌کنند اما سران خودکامه عرب با فراموش کردن اصول اولیه خود مبنی بر مقابله با رژیم صهیونیستی تا آزادی اراضی اشغالی و قدس شریف در کنار بازگشت تمام آوارگان فلسطینی به وطنشان ، تحت فشار آمریکا و با نام صلح خاورمیانه به گرفتن عکس یادگاری با مقام‌های رژیم اشغالگر قدس می‌پردازند. حضور مشترک سران عرب و اسرائیل در نشست اتحادیه مدیترانه در مارسی، برگزاری نشست شرم الشیخ در مصر با حضور شش کشور عضو شورای همکاری خلیج‌فارس، اردن، مصر و عراق با نام گفت‌و‌گو با کمیته چهارجانبه سازمان ملل در حالی که لیونی، وزیرخارجه صهیونیست‌ها نیز در این نشست حضور داشت، برگزاری نشست ادیان در نیویورک با حضور کشورهای عربی و شخص ملک عبدالله، پادشاه عربستان و شیمون پرز، رئیس رژیم صهیونیستی و در نهایت انتشار اخباری مبنی‌بربرخی تماس‌ها میان مقام‌های عربی – صهیونیستی در روزهای آینده بیانگر رویکرد جدید اعراب به مساله سازش و تغییر تاکتیک رژیم صهیونیستی برای کسب مشروعیت در منطقه است. این تحرکات که مسلما تحت فشارهای آمریکا و اروپا برای خوش خدمتی به صهیونیست‌ها و به اصطلاح حل بحران خاورمیانه انجام می‌شود در حالی ادامه دارد که در نقطه مقابل صهیونیست‌ها هیچ گامی برای پاسخگویی مثبت به این روند بر نداشته‌اند و حتی اخیرا فشار مقام‌های اسرائیلی بر مردم فلسطین افزایش قابل ملاحظه‌ای داشته است. تشدید حملات صهیونیست‌ها به غزه و بستن گذرگاه‌ها که منجر به قطع انتقال سوخت به نیروگاه‌های برق و در نهایت فرورفتن غزه در تاریکی شد، بازداشت گسترده فلسطینی‌ها در کرانه باختری، مطرح شدن طرح بمباران هوایی غزه که صراحتا یک نسل‌کشی است، ادامه یافتن سیاست‌های توسعه‌طلبانه صهیونیست‌ها در بیت‌المقدس شامل اخراج فلسطینیان و ساخت چند کنیسه در این منطقه با تخریب مراکز اسلامی و... شواهدی گویا بر این مدعا محسوب می‌شوند.تمکین اعراب در مقابل رژیم صهیونیستی در حالی صورت می‌گیرد که تمامی شواهد حکایت از ضعف بی‌سابقه اسرائیل در برهه کنونی دارد. شکست در جنگ 33 روزه، نداشتن توان برای مقابله با گروه‌های مقاومت فلسطینی و وجود بحران داخلی اسباب ضعف مفرط این رژیم را فراهم ساخته است.
به هر حال فشارهای اسرائیل بر مردم مظلوم فلسطین که حتی در دوران ضعف شدید رژیم صهیونیستی هم تداوم دارد، آشکارا نشان می‌دهد که صهیونیست‌ها به هیچ عنوان حاضر به امتیازدهی به اعراب نیستند و هدف نهایی آنان نابود‌سازی فلسطین و تشکیل کشور یهود بدون حتی یک فلسطینی است. تاریخ شش دهه اخیر نشان می‌دهد که صهیونیست‌ها هر زمان که با سازش‌کاران مواجه شده‌اند با تحرکات نظامی و سیاسی برای امتیازگیری فعال شده‌اند و در مقابل هر زمان در برابر مقاومت قرار گرفته‌اند، وادار به عقب‌نشینی گشته‌اند. سند این امر را می‌توان در عقب‌نشینی صهیونیست‌ها از اراضی اشغالی لبنان به دلیل ادامه یافتن مقاومت حزب‌الله یا تخلیه غزه (سال 2005)به واسطه ناکامی در سرکوب گروه‌های مقاومت فلسطینی مشاهده کرد. با توجه به این مسائل، باید سران خودکامه و توتالیتر عرب را از مسببان اصلی قتل‌عام و کشتار مردم فلسطین دانست که با دراز کردن دست دوستی به سوی صهیونیست‌ها، عملا آب بر آسیاب دشمن می‌ریزند.در مجموع با توجه به روند تشدید جنایت‌های صهیونیست‌ها در لوای مذاکره با اعراب، جا دارد تا سران عرب به جای حضور در نشست‌های سازش‌کارانه که دستاوردشان در برابر صهیونیست‌ها صرفا عکس یادگاری برجای مانده از این نشست‌هاست، به حمایت از مقاومت روی آورند. این در حالی است که وضعیت غزه می‌تواند درس خوبی برای سران عرب باشد. وضعیت این منطقه و نقض پیمان آتش‌بس از سوی رژیم‌صهیونیستی به خوبی نشان داد که صهیونیست‌ها هرگز به صلح پایبند نیستند و هر زمان که بخواهند به نقض آن می‌پردازند چنانکه اکنون با وجود حالت آتش‌بس، به تحریم و مانع‌تراشی در ارسال سوخت به غزه دست زده‌اند که نتیجه آن تاریکی این منطقه است. این امر می‌تواند درسی برای اعراب باشد که به جای دل بستن به سازش‌کاری با صهیونیست‌ها به حمایت از ملت فلسطین روی آورند چرا که مقاومت تنها راه مقابله با صهیونیست‌هاست. حربه موفق این مهم در جنگ 33 روزه و پاسخ‌های موشکی مقاومت فلسطین مشاهده شد که در نهایت صهیونیست‌ها را به اعتراف به شکست وادار کرد.