بیشتر از 2 سال بود که تعداد لکه‌های خورشیدی اندک و زبانه‌های خورشیدی بسیار کم بودند و آرامش ترسناکی در خورشید حاکم بود. این نشانه‌ها به این دلیل ترسناک‌اند که می‌توانند نشانه سرد شدن و مرگ خورشید باشند. اما در نهایت خورشید باز نشانه‌هایی از زنده بودنش برای ما فرستاد. دیوید هاثاوی که در ناسا در بخش تحلیل و پیش‌بینی وضعیت خورشید کار می‌کند پیش‌بینی کرده که حداقل فعالیت‌های خورشید را پشت سر گذاشته‌ایم. این پیش‌بینی با یک تپش لکه‌های خورشیدی در اوایل آبان ماه تثبیت هم شد. گروه او در ماه گذشته توانسته‌اند ۵ گروه از لکه‌های خورشیدی را بشمارند. هر چند ممکن است ۵ لکه زیاد به نظر نرسد ولی با توجه به اینکه در سال‌های اخیر تقریبا هیچ لکه‌ای دیده نمی‌شد، این عدد بزرگی است که نشان‌دهنده افزایش قابل توجهی در فعالیت‌های خورشید است.
این گروه از لکه‌های حلقه جدید خورشیدی در اواسط آبان ماه امسال بر سطح خورشید پدیدار شدند و به مدت ۴ روز قابل مشاهده بودند. نکته قابل توجه دیگر این است که4 تا از این 5 لکه، به حلقه خورشیدی ۲۴ تعلق داشتند؛ بخشی از حلقه ۱۱ ساله خورشید که مدت درازی است در انتظارش بوده‌ایم.
اوایل آبان اولین باری بود که لکه‌های خورشیدی جزو این حلقه جدید شمرده شدند. این نشانه خوبی از جدا شدن این حلقه جدید است. حلقه خورشیدی قدیمی در سال ۱۳۸۰ در اوج بود و بعد از آن رو به نابودی رفت. از آن وقت تاکنون حلقه ۲۴ در کشمکش برای آغاز است. امسال 2 حلقه همزمان ولی ضعیف فعالیت می‌کردند. از دی ماه سال گذشته تا شهریور امسال ۲۲ گروه لکه‌های خورشیدی تولید شد که 82 درصد از آنها مربوط به حلقه ۲۳ بود. در مهر ماه ۵ لکه دیگر هم اضافه شد اما این بار 80 درصد از آنها مربوط به حلقه ۲۴ بودند. در نظر اول ممکن است فکر کنیم حلقه‌های جدید و قدیم مثل هم هستند اما این‌طور نیست.
برای توضیح این تفاوت فیزیکدان‌های خورشیدی به 2 موضوع دقت می‌کنند: محل دیده شدن لکه‌ها در تصویر گرفته شده از خورشید و قطب‌های مغناطیسی آن. لکه‌های حلقه جدید همیشه در عرض‌های بالا دیده شده‌اند در حالی که لکه‌های حلقه قدیمی اطراف محور خورشید بودند. قطب‌های مغناطیسی لکه‌های این حلقه جدید هم برعکس لکه‌های حلقه قدیمی هستند. چهار لکه از پنج تایی که در مهر دیده شده‌اند این ویژگی‌ها را داشته‌اند. بزرگ‌ترین لکه این حلقه جدید در روز ۱۰ آبان دیده شد. این لکه که ۱۰۰۷ نامیده شد، 2 هسته تاریک داشت که هرکدام به تنهایی از زمین بزرگ‌تر بودند. هسته‌ها به وسیله یک رشته چند هزار کیلومتری مغناطیسی به هم متصل شده‌اند. تصویری را که می‌بینید یک منجم آماتور به نام آلن فریدمن در نیویورک گرفته است. در روزهای ۱۳ و ۱۴ آبان، لکه ۱۰۰۷ چند سری زبانه خورشیدی دسته B رها کرد. هر چند زبانه‌های دسته B کوچک به شمار می‌آیند، اما انفجارها بر زمین هم موثر بودند. بارش پرتو ایکس و امواج یونیزاسیون در جو اروپا از اثرات این انفجارها بود. هاثاوی عقیده دارد:« ما هنوز سال‌ها تا بزرگ شدن خورشید فاصله داریم و در این مدت خورشید انبساط‌های ساکت بیشتری خواهد داشت». با وجود تپش لکه‌ها، در مهر ماه خورشید نسبتا خالی بود و در ۲۰ روز از یک ماه هیچ لکه‌ای دیده نشد. اما این تنها شروع ماجراست. باید منتظر فعالیت‌های خورشید باشیم.