آنها «ایرونی» هستند. «ایرون» شهر کوچکی است درست در مرز اسپانیا و فرانسه یا آن‌طور که باسک‌های متعصب می‌گویند مرز میان باسک اسپانیا و باسک فرانسه.
سال‌ها و دهه‌های متمادی است که کسی نامی از باشگاه «رئال اونیون کلوب و ایرون» یا دست‌کم فوتبال «ایرون» در سطح اول اسپانیا نشنیده است اما تاریخ به ما یادآوری می‌کند که این شهر کوچک شمالی در زمره بنیانگذاران جام پادشاهی اسپانیاست. همین جامی که سه‌شنبه شب در قامت شگفتی‌ساز آن عرض اندام کردند و با حذف رئال مادرید در برنابئو، به بحران این روزهای سپیدها دامن زد، حتی شاید این تیم کوچک دسته‌سومی که موقعیتش حتی از «رئال مادرید ب» در سگوندا یا دسته دوم هم پایین‌تر است موجب برکناری «برند شوستر» بزرگ، مربی تیم قهرمان فصل پیش شود و از آن مهم‌تر به عنوان نقطه‌ای کوچک اما مهم در انتهای عبارت «رئال، قهرمان اسپانیا است» قرار گیرد و شناسه‌ای برای پایان یک دوره موفق در باشگاه سلطنتی اسپانیا قلمداد شود. «رئال یونیون» تیم کوچک باسکی 2 هفته پیش در ورزشگاه محقر 5 هزار نفری شهر «ایرون» با نام «گال استادیا» موفق شده بود گام نخست شگفتی‌سازی را بردارد و 3ـ2 رئال مادرید را شکست دهد. با آن باخت تیم «شوستر» رسما وارد سراشیبی سقوط شد و هواداران و روزنامه‌نگاران در سراسر دنیا آن را اتفاقی تاریخی برای باشگاه کوچک باسکی قلمداد کردند ولی تا آنجایی که حافظه تاریخی اسپانیایی‌ها یاری می‌کند پیش از آنکه رئال‌مادرید زیر بال و پر پادشاهان و دیکتاتور معروف این کشور قرار بگیرد در نخستین سال‌های برپایی جام پادشاهی (کوپادل ری) به عنوان یک تورنمنت سراسری، «ایرونی»ها یکی از قطب‌های فوتبال ایبری بودند و همراه با دیگر قدرت‌های باسک «آتلتیک بیلبائو» و «رئال سوسیه‌داد» با نام «باشگاه فوتبال ایرون» در جام سراسری حضور داشتند. در آن سال‌ها در مجموع 4 بار قهرمان جام پادشاهی شدند و چند باری هم نایب‌قهرمان، در حالی که فقط 2بار در سال‌های 1918 و 1924 با شکست رئال‌مادرید به جام رسیده بودند و سؤال اینجاست که آیا با خیزش تیم‌های کوچک در سراسر اروپا و حتی جهان، آیا آنها می‌توانند مسیر کوپا دل ری را تا به آخر طی کنند.
درست است که دفاع رئال مادرید این روزها به کمتر توپی «نه» می‌گوید اما تیمی که می‌تواند سه بار در بازی رفت و سه بار دیگر در «سانتیاگو برنابئو» دروازه ایکر کاسیاس را باز کند، یعنی در مجموع شش بار توپ را از خط دروازه مدافع عنوان قهرمانی اسپانیا رد کند، شاید پتانسیل‌های پنهانی دارد که در «سگوندای‌ب» یا دسته سوم بین 88 باشگاه گمنام دیگر انگیزه‌ای برای به رخ کشیدن آنها نداشته است. سرمربی رئال یونیون یک مربی گمنام بومی است به نام اینیاکی آلونسو اما شاید شما ندانید که خاویر ایرورتا سرمربی موفق دپورتیوو لاکرونیا در فاصله سال‌های 98 تا 2005 از ایرون برخاسته است. به نظر می‌رسد دسته سوم که به شکل منطقه‌ای برگزار می‌شود به کانون انقلاب در فوتبال تبدیل شده است.
رافا بنیتس وخوزه مورینیو هر دو کارشان را به‌عنوان سرمربی از تیم‌های «رئال مادرید ب» و «بارسلونا ب» در دسته سوم آغاز کردند و فصل پیش گواردیولا فوتبال انقلابی‌اش را که حالا در کوتاه‌ترین زمان ممکن امواجش به همه جای دنیا رسیده به‌عنوان سرمربی «بارسا ب» در همین سطح معرفی کرد. اما آیا نام تیپیک باسکی «اینیاکی آلونسو» روزی همانند نام‌هایی چون ایرورتا، مورینیو، بنیتس و گواردیولا در فوتبال اروپا طنین‌انداز می‌شود؟ تا اینجا که او نشان داده دل شیر دارد. سه‌شنبه شب در برنابئو او می‌توانست به سیاق دیگر تیم‌های لی‌لی‌پوتی که مقابل غول‌های فوتبال قرار می‌گیرند یک تاکتیک کاملا بسته توام با ضدفوتبال در پیش بگیرد آن هم با پشتوانه پیروزی 2-3 در بازی رفت ولی شاگردان آلونسو ترجیح دادند در یک رالی گل فراموش‌نشدنی با حضور ستارگان مادرید شرکت کنند و گل دقیقه 90 انکو رومو مهاجم رئال یونیون آب سردی بود بر پیکر شوستر. رئال‌مادرید مثل بازی ابتدایی هفته، مقابل مالاگا این بار هم 3-4 پیروز شد اما تساوی 6-6 در مجموع دو دیدار و گل زده بیشتر رئال‌یونیون در خانه حریف حکم صعود ایرونی‌ها به جمع 16 تیم پایانی جام پادشاهی را صادر می‌کرد. در حالی که تیم ملی ما چندی دیگر با منتخب باسک مسابقه‌ای دوستانه برگزار می‌کند، بد نیست که در خلال اردوی ایرانی‌ها در شمال اسپانیا یک دیدار دوستانه هم با این ایرونی‌های شیردل در همان حوالی ترتیب دهیم.