بنت الهدي صدر:
سعید پیردوست از بازیگرانی است که کارش را با سینما آغاز کرده است و معمولا در آثار کارگردانانی به ایفای نقش پرداخته که به خوبی آنها را می‌شناسد. فرامرز قریبیان، فریدون جیرانی، ایرج طهماسب، سیروس الوند، علیرضاداوود نژاد، کامران قدکچیان و مهران مدیری کارگردانانی هستند که این بازیگر از حضور در کنار آنها احساس رضایت و خشنودی می‌کند. با وی گفت‌وگویی صمیمی داشته‌ایم که در ادامه می‌خوانید.
در حال حاضر مشغول انجام کار جدیدی هستید؟
یک فیلم سینمایی است که آن را آقای رامبد جوان کارگردانی می‌کند و آقای زرین‌دست نیز فیلمبرداری آن را بر عهده دارد. می‌گویند عنوان فیلم «پسر آدم، دختر حوا» است اما احتمالا نام آن تغییر می‌کند.
تصویربرداری آن آغاز شده است؟
خیر، قرار است پایان آبان‌ماه فیلمبرداری شروع شود.
در این فیلم هم نقشی طنز ایفا می‌کنید؟
به نظر می‌رسد «پسر آدم، دختر حوا» یک طنز اجتماعی است که به فراخور آن می‌توان گفت نقش من هم نقشی جدی نیست و مایه‌های طنز دارد.
خودتان بیشتر مایلید که کار طنز انجام دهید یا به ایفای نقش جدی بپردازید؟
نقش‌هایی که بعد از کار با آقای مدیری به من پیشنهاد شده است معمولا نقش‌های طنز بوده، جز یک مجموعه تلویزیونی برای شبکه دوم سیما که در آن سریال (من نه منم) من نقش پدری را داشتم که فرزندش را دزدیده بودند. برای من طنز یا جدی بودن نقش مهم نیست، بلکه باید بتوانم با کاراکتری که در نظر گرفته شده ارتباط برقرار کنم. یعنی نقش پیشنهاد شده باید دارای شخصیت باشد و بتواند در روند کار تاثیرگذار باشد.
عوامل سازنده سریال یا فیلم برای قبول نقش چقدر برایتان مهم هستند؟
اینکه نقش ابتدا و انتها داشته باشد و رها نباشد، در کنار فیلمنامه قابل توجه خیلی مهم است اما برای من عوامل سازنده کار نیز یک فاکتور مهم محسوب می‌شود. من در «دندان مار» با آقای کیمیایی و در «مزاحم» با سیروس الوند کار کردم و آنها هم لطف داشتند و نقش‌هایی را برای من در نظر گرفتند که باعث می‌شد به دنبال خلاقیت در ایفای آن باشم و در آن کند و کاو کنم.
شما به عنوان یکی از پیشکسوتان بازیگری در عرصه سینما و تلویزیون حضور افراد با تجربه را در آثار تصویری چطور ارزیابی می‌کنید؟
پیشکسوتان هر حرفه و هنری، برکت آن عرصه به شمار می‌روند و پشتیبان آن اثر هستند و هر چه بیشتر به حضور آنها در فیلم‌ها و سریال‌ها پرداخته شود به منزله احترام به این دسته از هنرمندان است. من وقتی آقای کشاورز، آقای انتظامی یا استاد مشایخی را در نقش‌های محوری آثار هنری می‌بینم به خودم می‌بالم و احساس خوبی برای حضور در عرصه بازیگری پیدا کنم.