مهدی طاهرخانی:
این از مختصات منحصر به فرد خداداد است؛ مردی با یک دنیا نبوغ که حالا ارتفاع آرزوهایش به سقف یک آلاچیق فکستنی هم نمی‌رسد. در آغاز دنیای مربیگری او همان راهی را می‌رود که در پایان دوره بازیگری‌اش رفت. آیا خداداد خوشبخت بود که در مشهد به دنیا آمد و خیلی زود‌تر از آنچه تصورش می‌رفت به نیمکت ابومسلم رسید؟ آیا دانش فنی یکی از بهترین‌های تاریخ فوتبال آسیا به اندازه‌ای بود که از قامت ستاره دیروز محافظت کند؟ سوالی که همواره بعد از مربی شدن هر ستاره‌ای مطرح می‌شود، چه آن روز که دونگا، دونادونی و کلینزمن به نیمکت پرافتخارترین تیم‌های ملی جهان رسیدند، چه حالا که فوتبال ما می‌خواهد از بازیکنان بزرگ دیروزش، مربیان
بزرگ تری بسازد. خداداد در این بین، کلینزمن تیم ملی آلمان بود یا دونادونی ایتالیا؟ پیام فقط سه هفته طعم خوشبختی را چشید و مابقی مصیبت بود و غمباد. ایستگاه چهاردهم و باخت به شاگردان منصور ابراهیم زاده پایانی است بر آرزوهای مردی که می‌خواست پیام را یکی از بالا‌نشین‌های لیگ هشتم کند. خداداد صحبت از دردی کرد که به سرطان مبدل شده، بی‌پولی، بی‌پولی، بی‌پولی؛ این ترجیع‌بند همه سروده‌های او بود. بدون تردید مشکلات مالی نقش بسزایی در ناکامی‌های پیام ایفا کرد اما خداداد دیگر آن ستاره شماره 11 نبود، همان گریزپایی که در طرفه‌‌العینی، همه کمبودهای ما را در برابر استرالیا به هیچ انگاشت و حماسه را رقم زد. باری این فرق دنیای نابغه دیروز و مربی معمولی امروز است. خداداد از مشکلات مالی خسته شده، همانطور که در هفته‌های ابتدایی لیگ هفتم هیچ نسخه شفابخشی برای ابومسلم نداشت و بعد از باخت 3 بر صفر مقابل پرسپولیس دو دستش را تا بالاترین نقطه ممکن بالا برد و گفت: «زور ما همین است و با این بضاعت حریف پرسپولیس نمی‌شویم» این نظر سرمربی تیمی بود که بعد از خروج او با مظلومی، لقب بهترین تیم نیم فصل دوم را از آن خود کرد. پرسپولیس را در یک نیمه 3 بر صفر شکست داد و با 2 گل از سد استقلال در مشهد گذشت. حماسه‌ساز روز‌های نه چندان دور باز هم حرف‌های فصل قبلش را تکرار می‌کند: «پنجشنبه ایران را به مقصد آلمان ترک می‌کنم تا دیگر دست هیچ کس به من نرسد،حتی حشمت خان مهاجرانی» عزیزی از رفتنی گفت که به معنای واقعی قبول شکست است. جواب سوال حالا پیش روی شماست؛ ای کاش خداداد هیچگاه مشهدی نبود تا بلافاصله بعد از خداحافظی با دنیای توپ گرد، با رانت شفق به نیمکت مشکی‌های مشهد نمی‌رسید و ما امروز چهره دوست داشتنی قهرمان دیروز را چنین آشفته و هراسان نمی‌دیدیم.