قریب به دو سال پیش در روزنامه همشهری به امر دوست بزرگواری ستونی پی افکندم با عنوان «طنز و نطنز» که البته نه از آن دست بود که حکیم طوس وصف آن گفته است: که از باد و باران نیابد گزند.
اتفاقا ستون ما با همه ستون‌های دور و اطرافش به نسیمی از هم فرو پاشید و آن ضمیمه که پنجشنبه‌ها منتشر می‌شد در پی سهوی که از سوی بنده خدایی سر زد به کلی وفات یافت.
حالا بعد از مدت‌ها دوستی دیگر آمده که فلانی! همان ستون را دوباره بنا کن! در کجا؟ «وطن امروز» که نمی‌دانم چیست و قرار است چه باشد و به کجا برود؟ وچه فرقی می‌کند؟ مگر برای کسی که دور اول به معین و دور دوم به احمدی‌نژاد رای داده تفاوتی میان همشهری و «وطن‌امروز» هست؟
یک زمانی البته از امثال من انتظار می‌رفت که حساب و کتابشان درست باشد. آن وقت‌ها که درباره همه چیز حتی مسائل پیش پا افتاده‌ای چون تبلیغات «پفک نمکی» و «سیو همان سیب است» به جد و از منظر حکمت معنوی(ای زرشک!!) قلم می‌زدم. اما حالا دیگر قضیه برعکس شده، جدی‌ترین مسائل را هم از منظر طنز و ضحک و خنده می‌بینم. لااقل اینطور به قول آزادبلگرامی زنگ ملال از آینه خاطر سامعان زدوده، یاران ظرافت دوست را انشراحی می‌افزایم و این خود غنیمت است.
پس همین‌جا مقدمه‌چینی را تمام می‌کنم و می‌روم سراغ اصل مطلب. فقط این نکته را یادآور شوم که مطابق روشی که پیشتر اتخاذ کرده بودم در این ستون اولا همه آنچه خواهد آمد لزوما طنز نیست. یعنی گاه مطالبی است که نزدیک به مطایبه است. به همین دلیل هم عنوانش را گذاشتیم طنز و نطنز. ثانیا به اقتضای ظرفیت روزنامه بنده ناچارم از رسالات طنز خود تنها منتخبی را تقدیم کنم و این البته توفیقی است اجباری که پس از سال‌ها گزیده‌ای از آثار طنزم را به این صورت مرتب و مدون می‌سازم. ان‌شاءالله اگر بخت یاری کند تا چهل ستون پیش می‌روم که اسم مجموعه طنزهای منتخبم را بگذارم «چهل ستون» و اما بعد:
1) اول یک پند مشفقانه که آسایش دو گیتی در آن است:
چشم دل بازکن به دور و برت/ تا بخندی به رحلت پدرت
2) این قطعه را پارسال ساختم و تنها شعر«دفاع مقدسی» من است:
دوش با جبرئیل می‌گفتم/ از چه رو مردمان پلید شدند
همه در کفر مثل بوسفیان/ همه در ظلم چون یزید شدند
گفت غافل مباش هرگز از آن / هشت سالی که رو سفید شدند
بدترین هایشان به جا ماندند/ بهترین‌هایشان شهید شدند
3) نمی‌دانم کی بود؟ اهمیتی هم ندارد. دوستی با SMS از احوال فقیر جویا شد. در پاسخش رباعی زیر را نوشتم:
تنم لاغر چوعباس چشامی
عباس چشامی از دوستان قدیم من است و سال‌هاست که ندیدمش ولی اینطور که دوستان می‌گویند همچنان استخوانی و لاغر اندام است.
لبم لبریز آواز دوامی
منظور عبدالله دوامی است که ردیف آوازی او موجود و مشهور است و آوازهایش که در روزگار پیری خوانده بدجوری حکایت از خستگی و دلمردگی دارد، بگذریم.
زحال من چه می‌پرسی که باشد/ چو دندان‌های استاد احترامی
استاد منوچهر احترامی منظور است که صاحب نمونه‌های برجسته‌ای از دندان غیرسالم و متلاشی است. به هر حال آن روز حال بنده شباهت و قرابت تام و تمامی با دندان‌های استاد داشت.
عجالتا خدانگهدار تا ستون بعدی. خدا به خیر کند.