ساناز چیت‌ساز
:کتاب، با تمام پسوندها و پیشوندهایش موضوعی است قدیمی، اما حیف كه اندكي از نفس افتاده است. نیمه اول سال را با نمایشگاه کتاب آغاز می‌کنیم و نیمه دوم را با هفته کتاب پی می‌گیریم. اما در این میان چراهایی است، همه برنامه‌ریزی می‌کنند و جشن می‌گیرند اما نمی‌دانیم چرا همه از گذشته‌ای که گذشت می‌گویند. می‌پرسیم در این هفته چه باید کرد؟ می‌گویند از کودکی باید آغاز کرد. حال به سخن نشسته‌ایم با برخي از کسانی که دستی بر آتش دارند.
متناسب با نشاط و سن فرزندانمان کتاب را تبلیغ کنیم
احمد بیگدلی، نویسنده و مدرس داستان‌نویسی از شهر «یزدان‌شهر» استان اصفهان در این باره می‌گوید: واقعا قصد ما از برگزاری هفته کتاب آن هم در شرایطی که 6 ماه قبل نمایشگاه بین‌المللی کتاب برگزار شده است، چیست؟ آیا حس و حالی که قرار است هفته کتاب به ما بدهد، برای این است که دیگر از امروز مردم و فرزندان ما کتاب بخوانند؟ آیا این شیوه، مفید فایده است؟ وقتی کتاب‌های شعر و داستان ما در عرصه کتاب‌های عمومی حتی با چاپ پنجم در تیراژ 30هزار نسخه باقی می‌مانند، نشان‌دهنده چیست؟ هفته کتاب این مسؤولیت را به عهده گرفته است، اما با این روش کسی کتاب نمی‌خواند. اگر حتی کتاب را رایگان به منازل آنها ببریم باز هم کتاب نمی‌خوانند، چرا که نه‌تنها خواندن کتاب فراغت می‌خواهد بلکه درونی هم نشده است. فرزندان ما از همان ابتدا باید با کتاب آشنا شوند. آنها باید کتاب را ببینند. بیگدلی می‌خندد و می‌گوید: یزدان‌شهر با 70هزار نفر جمعیت، کتابفروشی ندارد و تنها یک کتابخانه دارد که در آن هم پرنده‌ای پر نمی‌زند و باید این نکته را متذکر شوم که این شهر تنها 35 کیلومتر با اصفهان فاصله دارد. هفته کتاب 7 روز است. با 7 روز کسی علاقه‌مند به خواندن کتاب نمی‌شود. باید این حرکت از خردسالان آغاز شود، از کتاب‌های مدارس؛ اما با داستان‌هایی که متناسب با نشاط و سن و سال فرزندان ما باشند، چرا که اگر اینگونه نباشد نه‌تنها علاقه‌ای ایجاد نمی‌کند، بلکه بیزاری به وجود می‌آورد.
برنامه «نود»ی برای برخورد تخصصی با کتاب بسازیم
راضیه تجار نیز در این باره می‌گوید: برگزاری هفته کتاب با آرزوی اصلاح وضعیت کتابخوانی و پرداختن به نقاط ضعف این مقوله، با توجه و نگاه به پیشینه قوی‌ای که در ادبیات داریم، امری غیرمنطقی محسوب نمی‌شود. اما با آرزوی آنکه همه روزها با این فکر آغاز شود و مختص به یک هفته نباشد، برگزاری نمایشگاه کتاب در نیمه نخست سال و برپایی هفته کتاب در نیمه دوم سال، یک زنگ و یک تلنگر برای مردم جامعه است که بار دیگر به مقوله فرهنگی‌ای چون کتاب توجه کنند. هرچند من معتقدم برای نتیجه‌بخش بودن این رویکرد، این حرکت را باید از همان سنین ابتدایی آغاز کرد، اما متاسفانه نه‌تنها از آن دور شده‌ایم، بلکه در برنامه‌های فرهنگی و کلان جامعه‌مان هم این تاکید و ارزش‌گذاری کمرنگ است. به‌طور مثال در مراسم چهره‌های ماندگار، تنها به نام یک نویسنده برمی‌خوریم، در حالی که بیش از این باید باشد. در برخورد با مقوله فرهنگ به کیفیت و کمیت باید به یک میزان توجه شود. راضیه تجار موثرترین شیوه برخورد با این مقوله را برخورد تخصصی در بازخوردی در سطح رسانه ملی دانست و گفت: ما باید در مقوله ادبیات یک «برنامه 90» بسازیم و با کارشناسان، نویسندگان و صاحب‌نظران گوناگون چه در حوزه ادبیات کودک و چه در حوزه ادبیات بزرگسال، صحبت کنیم.
هر تلاشی برای پیوند با کتاب سودمند خواهد بود
میرجلال‌الدین کزازی، ادیب و نویسنده نیز در این باره پیوند کتاب را پیوندی دیرین با فرهنگ ایرانی می‌داند و می‌گوید: از نگاه گسترده هر تلاشی که در پیوند با کتاب و کتابخوانی و بردن کتاب به دامان ایرانیان انجام بگیرد، فرخنده و سودمند است. کزازی، برنامه‌های در نظر گرفته‌شده برای این هفته را پربار و سودمند می‌خواند و ادامه می‌دهد: در شهرستان‌ها نیز همانند تهران، تلاش‌هایی فرهنگی در پیوند با کتاب به انجام خواهد رسید، از برپایی نمایشگاه کتاب تا سامان دادن انجمن‌ها و گردهمایی، در آشنایی کتاب‌دوستان با نویسندگان کتاب‌ها مفید فایده خواهد بود. ما ایرانیان، مردمانی فرهیخته و فرهنگساز بوده‌ایم و دریغ است که ایرانیان امروز با کتاب که برترین نماد فرهنگ‌مندی و فرهیختگی است، بیگانه باشند.