گروه سیاسی:
انتخابات آتی ریاست جمهوری که به واسطه ولع و تمایل بیش از اندازه برخی گروه‌ها زودتر از زمان موردانتظار رسانه‌ای و حساسیت‌برانگیز شد، اما بار دیگر موضوعی را برجسته کرد که البته در سال‌های اخیر بویژه در هنگام انتخابات بروز می‌کند. موضوع نگاه به بیرون برای کاربردهای داخلی بویژه کارکردهای انتخاباتی در چند سال گذشته از سوی برخی از گروه‌های سیاسی همواره دنبال شده است. اگر جلسات محفلی با سفرای اروپایی در ایران و نیز دیدارهای آخر هفته در باغ‌های اطراف تهران در ابتدا از دید اهالی رسانه مغفول ماند، اما در ادامه جسارت برخی گروه‌های داخلی و نیز گستاخی سفرای خارجی موجب شد تا در ماجرای تحصن مجلس ششم توافقات و تعاملات نمودار شود. اینکه مبارزات و رقابت‌های سیاسی در هر کشور نشان‌دهنده پویایی و قدرت مانور گروه‌های سیاسی برای جلب آرای مردمی است، اما چندان سنخیتی با ورود و اعمال نظر نگاه‌های خارجی به این عرصه ندارد. ولی همانگونه که گفته شد برخی گروه‌های سیاسی به دلیل قرابت فراوان فکری و نگرشی با تفکرات بیرونی، خود را نه تنها بی‌نیاز از ورود کارگزاران خارجی در موارد و مسائل مهمی مانند انتخابات نمی‌بینند که یکی از راه‌ها و پارامترهای اساسی در نیل به اهداف انتخاباتی خود را در همین مسیر جست‌وجو می‌کنند. آدرس دادن موارد این‌چنینی دشوار نیست اما بهتر آن است که نزدیک‌ترین این تلاش‌ها به عنوان مثال آورده شود. آنگونه که در همایش اخیر مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست جمهوری درباره نامه محمود احمدی‌نژاد به باراک اوباما به آن اشاره شد، اعلام آمادگی و حسن نیت ایران به دنیا برای تغییرات در آمریکاست. به اعتقاد كارشناسان نفس نامه احمدی‌نژاد خوب است چرا که اعلام آمادگی به فردی است که در رقابت‌های انتخاباتی‌اش ادعا می‌کرد بدون قید و شرط با ایران مذاکره می‌کند. براساس عرف و نیز تصریح پروتکل‌های دیپلماتیک، مناسبات میان کشورها قاعدتاً باید در مجرای گفت‌وگوهای دیپلماتیک میان دولت‌ها بررسی شود. بنابراین اینک دولت جمهوری اسلامی منتظر است تا باراک اوباما در جایگاه ریاست جمهوری قرار گیرد، اما این تمام ماجرا نیست. نمایش تکاپوی گسترده برخی گروه‌های سیاسی که گوشه‌هایی از تلاش‌های آنها در برخی جراید منعکس و منتشر شد حاکی از گرایشات و تمایلات نامتعارف و خارج از قاعده برای ارتباط‌گیری با منتخب ریاست جمهوری آمریکاست. تیترهایی مانند «اوباما منتظر رئیس‌جمهوری ایران» و یا «اعلام آمادگی ترکیه برای میانجیگری بین ایران و آمریکا» و همچنین برجسته کردن برخی اظهارات در همین رابطه در تعدادی از روزنامه‌ها می‌تواند به مثابه پالس‌های ظاهری این گروه‌های سیاسی به اوباما در جهت استفاده از کارکردهای انتخاباتی ارزیابی شود. در همین راستا روز گذشته نیز خبری منتشر شد مبنی بر برگزاری همایشی تحت عنوان «تاثیرات انتخاب رئیس‌جمهوری جدید آمریکا بر روابط میان این کشور و ایران» توسط جوانان یکی از تشکل‌های منتسب به جریان سیاسی بانی این اقدامات. البته ارتباط‌گیری مشکوک این گروه‌ها که در قالب یک جریان سیاسی قابل تعریف هستند، منحصر به این شیوه تبلیغاتی نشده است چرا که برخی شواهد حاکی از برقراری برخی ارتباطات میان این گروه‌ها با مشاوران و نیز تاثیرگذاران احتمالی دستگاه دیپلماسی دولت آینده آمریکا است. هشدارهای اخیر حسن قشقاوی به تحرکات مشکوک برخی سفارتخانه‌های خارجی و نیز تعدد سفرهای خارجی تعدادی از کارگزاران سیاسی این گروه‌ها نیز در همین راستا قابل تحلیل است. اینک تلاش‌های این گروه‌ها برای برقراری ارتباطات مستمر با اوباما با هدف کارکردهای انتخاباتی از 2 کانال عملیاتی می‌شود. نخست برگزاری برخی جلسات و انجام توافقات انتخاباتی با سفراي اروپايي و دیگری ارتباط‌گیری مستقیم با عوامل موثر در ایجاد یک تفاهم مشترک انتخاباتی با رئیس دولت آینده ایالات متحده. این تحولات و تحرکات وقتی دارای اهمیت مضاعفی خواهد شد و طبیعتاً حساسیت‌های فراوانی را هم به دنبال خواهد داشت که احتمال فراوان حضور هیلاری کلینتون در راس دستگاه دیپلماسی دولت اوباما و نیز نفوذ فراوان مادلین آلبرایت در تصمیمات آتی هیات حاکم آمریکا نیز در نظر گرفته شود. البته این موضوع در شرایط زمانی فعلی در نظر این گروه‌ها قرار نگرفته چرا که چندی پیش يك‌هفته‌نامه منتسب به اين گروه‌ها در سرمقاله‌ای استراتژی استفاده تبلیغاتی- انتخاباتی از پیروزی محتمل اوباما را کلید زده‌بود. محتوای اصلی این استراتژی «القای ضرورت تغییر به سود این جریان سیاسی در ایران با محوریت قرار دادن تمایل به اوباما در آمریکا» است. میل شدید به این استراتژی آنگونه بوده که در روزهای گذشته افکار عمومی به خوبی آن را لمس کرده است. تمایل فراوان تصمیم‌گیران اصلی این جریان سیاسی در پیگیری این استراتژی تا بدانجا بوده که موجبات اعتراض برخی از همفکران این افراد را به‌وجود آورده است. چرا که به اعتقاد این معترضان، «نمودار شدن بیش از اندازه تمایل به کاخ سفید» باعث حساسیت افکار عمومی و آشکار شدن اهداف پنهان این استراتژی خواهد شد. از سوی دیگر، بسیاری از تحلیلگران مسائل بین‌المللی تاکنون در محافل خصوصی نسبت به در پیش گرفته شدن این رویه تذکرات و هشدارهای جدی داده‌اند به طوری که آنان تمایل به استفاده انتخاباتی از یک قدرت خارجی را موجب به‌وجود آمدن تبعات و هزینه‌های فراوان برای استقلال تصمیم‌گیری دستگاه سیاست خارجی کشور در آینده قلمداد می‌کنند. به اعتقاد این تحلیلگران با این رویه، اگر این گروه‌ها در انتخابات آینده ریاست‌جمهوری موفق به روانه ساختن کاندیدای مطلوب خود به ساختمان ریاست‌جمهوری شوند، نمی‌توان امیدی به استقلال نظام در مقابل کشوری که بزرگ‌ترین دشمن خارجی کشور به‌شمار می‌رود، داشت چرا که موفقیت این جریان سیاسی در انتخابات با کمک اوباما و پالس‌های مثبت وی قطعاً باید در دوران زمامداری جبران شود که در این راستا، همانگونه که گفته شد، استقلال رای کشور، اولین قربانی این توافق خواهد بود. از سوی دیگر برخی از آگاهان این عرصه بر این اعتقادند که ارتباطات نزدیک این گروه‌ها با مادلین آلبرایت می‌تواند تاکنون منجر به حصول برخی توافقات و تصمیمات مشترک شده باشد. این تحرکات و تمایلات خارج از قاعده در حالی به‌وقوع می‌پیوندد که به نظر می‌رسد اولین کارکرد و هدف آن خارج ساختن مناسبات دیپلماتیک از قاعده اصلی آن است، تا جایی که این گروه‌ها با برقراری برخی ارتباطات و مطرح کردن منافع مشترک و احتمالاً برخی توافقات، درصدد انحراف مسیر مذاکرات به سود خود هستند. طبیعی است، انجام مناسبات دیپلماتیک میان ایران با هر کشوری ازجمله آمریکا باید در چارچوب منافع ملی و براساس قواعد و پروتکل‌های پذیرفته شده انجام گیرد و این اصل پذیرفته شده هنگامی دچار خدشه می‌شود و به تبع آن منافع ملی دچار آسیب می‌شود که برخی موازی‌کاری‌ها از سوی گروه‌های داخلی انجام گیرد. «وطن‌امروز» در روزهای آینده گزارشات کامل‌تری از اقدامات مشکوک و مغایر منافع ملی این گروه‌ها ارائه خواهد داد.