چرا پرتاب وزنه را انتخاب کردید؟
لیلا رجبی: در کودکی دیسک پرتاب می‌کردم اما متوجه شدم دستم به درد پرتاب وزنه می‌خورد. آن زمان در مدرسه از ما تست گرفتند من در نخستین مسابقه‌ام با هم سن و سال‌هایم پرتاب کردم اما آخر شدم. همین امر سبب شد عزمم را جزم کنم تا در هیچ مسابقه‌ای آخر نشوم. سال بعد این ماجرا، سه متر بیشتر پرتاب کردم.
چطور به ایران آمدید؟
با همسرم پیمان آشنا شدم. سپس ازدواج کردیم و به ایران آمدم.
پیمان رجبی: وقتی با لیلا آشنا شدم از دین اسلام برایش تعریف کردم، او هم پذیرفت که مسلمان شود.
فاصله ورزش دوومیدانی بویژه پرتاب وزنه در ایران با کشورهای آسیایی و اروپایی چقدر است؟
فاصله خیلی زیاد است. در کشور ایران چندسالی است که دوومیدانی فعال شده و نباید از آن انتظار زیادی داشت. باید زمان بگذرد تا با تلاش و برنامه‌ریزی خوب به جایگاه بالاتری برسد.
پرتاب وزنه در بلاروس چه تفاوتی با ایران دارد؟
تفاوت خیلی زیاد است. در بلاروس سیستم منظمی برای پرورش پرتابگر دارند. ابتدا مربی، نوجوانان را تمرین می‌دهد و مستعد‌ترین‌شان را انتخاب می‌کند، سپس در رده سنی جوانان و بزرگسالان، مستعدترین‌ها و بهترین‌های آنها را که حرفه‌ای هستند، برای شرکت در مسابقات انتخاب می‌کند.
به‌نظر شما مشکل پرتابگران ایرانی امکانات است؟
نه، مشکل از امکانات نیست. مشکل چیز دیگری است.
چه چیزی؟
دوومیدانی زنان بلاروس صد سال است که فعالیت می‌کند و طبیعی است که حرفه‌ای عمل کند. اما دوومیدانی ایران چند سالی است که شکوفا شده و دونده‌های خوبی مثل لیلا ابراهیمی و مریم طوسی را معرفی کرده. امثال این دونده‌ها باید بیایند و مربیگری کنند تا پیشرفت کنند.
مسابقات برون مرزی چه نقشی دارد؟
مسابقات و اعزام‌های برون‌مرزی در پیشرفت دوومیدانی بلاروس نقش زیادی داشته. آنها به مسابقات متعددی اعزام می‌شوند. غیر از مسابقات جهانی از 56 سال پیش 10، 15 نفر از بانوان در مسابقات المپیک شرکت می‌کنند.
بلندترین پرتاب‌تان چقدر بوده است؟
در مسابقات قهرمانی کشور بلاروس 18 متر و 13 سانتیمتر و در تمرینات 19متر و 25 سانتیمتر بوده است.
فکر می‌کردند شما در المپیک امسال شرکت کنید، چرا موفق نشدید؟
خب هرکسی که در بوشهر با امکانات ضعیف و گرمای شدید این شهر تمرین کند مسلم است که نمی‌تواند. فروردین ماه انگشتم شکست و آشیل پایم در اثر گرمای شدید کشیده شد. در مسابقات قزاقستان 20 سانتیمتر تا رکورد ورودی المپیک فاصله داشتم که انگشتم کشیده شد و نتوانستم پرتاب کنم.
شاید هم چشم خوردید؟
از اینکه همه منتظر کسب سهمیه المپیک و حضور من در این مسابقات بودند مطمئنم که چشمم زدند اگر هم چشم خورده بودم حالا گذشته است. من به گذشته فکر نمی‌کنم.
نظرتان راجع به دوی سرعت چیست؟
این رشته در ایران خیلی بهتر است. سطح دوندگان سرعت ایران خیلی نزدیک‌تر به دوندگان کشورهای دیگر است.
همسرتان چطور؟ دونده خوبی است؟
خوب است. با استعداد است اما نمی‌تواند خودش را نشان بدهد چون مربی خوبی ندارد. خب وقتی مربی خوبی برای امثال پیمان رجبی نباشد، مستعدان ایران شکوفا نمی‌شوند.
سر تمرین همسرتان رفته‌اید؟
بله، من سر تمرین پیمان و پیمان سر تمرین من حاضر می‌شود، همدیگر را تشویق و راهنمایی می‌کنیم.
زندگی جدید با شرایط جدید چه تاثیری در زندگی ورزشی‌تان داشته است؟
سخت است، باید عادت کنیم. تحولات شیرین زندگی سخت است. باید عادت کنیم. البته زندگی کردن کنار یک ورزشکار خیلی خوب است چون مرا می‌فهمد و شرایط همدیگر را درک می‌کنیم. کدام همسری متوجه می‌شود که تمرین صبح و بعدازظهر همسرش یعنی چه؟ و خستگی بعد از مسابقه و تمرین را درک می‌کند؟
مسابقات پرتاب وزنه آقایان را نگاه می‌کنید؟
اجازه نمی‌دهند، من هم نمی‌روم. باید کلی خواهش و التماس کنی تا اجازه بدهند مسابقات را از نزدیک ببینی، من هم نمی‌روم.
چرا به یکباره افت کردید؟
پیمان رجبی: مشکلات زندگی کردن در بوشهر.
چه مشکلاتی؟
وقتی لیلا به اینجا آمد گفتند ماشین و خانه می‌دهند اما خبری نشد. البته لیلا می‌گوید به خاطر خدا مسلمان شده نه مادیات اما وقتی وعده‌ای به یک تازه وارد می‌دهند باید عملی کنند یا الاقل حرفی نزنند که از انجام آن برنیایند.
امکانات بوشهر چگونه بود؟
خیلی ضعیف بود. در بوشهر باید یک روز آقایان تمرین می‌کردند و یک روز بانوان، همسر من باید هر روز تمرین می‌کرد تا خودش را آماده کند. من‌هم که باید در پیست خاکی تمرین می‌کردم. بوشهر هنوز پیست تارتان ندارد.
از زمانی که به تهران آمده‌اید مشکلات‌تان برطرف شده؟
در تهران فعلا هیچ مشکلی نداریم. با لطف آقای کریمی، رئیس فدراسیون در تهران ساکن شدیم و مرتب تمرین می‌کنیم و امیدوارم نتیجه خوبی بگیریم.
شما تنها زوج دو ومیدانی‌کار ایران هستید. نظرتان چیست؟ چه احساسی دارید؟
ليلا رجبی: خوشحالیم. همدیگر را خوب درک می‌کنیم و با هم کنار می‌آییم.
با مربی خارجی‌تان مکاتبه دارید؟
نه.
پس چطور تمرین می‌کنید؟
خودم تمرین می‌کنم.
فکر می‌کردید روزی با یک دونده سرعت ایرانی ازدواج کنید؟
نه فکر نمی‌کردم. آخه چشمم می‌زنند! (با خنده)
در بحث‌‌های جدی زندگی از قدرت و زور بازوی‌تان برای پرتاب کمک می‌گیرید؟
پیمان رجبی: همسرم آنقدر که در ورزش قدرت دارد و جنگنده است در خانه آرام و ساکت است و فکر می‌کند.