از سوی سازمان ملل امروز «روز بدون حادثه» اعلام شده و به همین منظور در تهران مانوری با عنوان «روز بدون حادثه» برگزار خواهد شد. حالا به اعتقاد شما اگر واقعاً یک روز بدون حادثه داشته‌باشیم، چطور می‌شود؟ یعنی منظورم این است که چه اتفاقاتی باید بیفتد و چه اتفاقاتی نباید بیفتد تا یک روز، روز بدون حادثه باشد؟! خب همانطور که شما مستحضرید هر روز پر است از حوادث مختلف و واقعا پیش‌بینی یک روز بدون حادثه ناممکن است اما به راستی روز بدون حادثه چه روزی است؟
روز بدون حادثه روزی است که شهرداری بی‌خیال اصلاح معابر و پیاده‌روهای تهران شود، چرا که با این وضع پیاده‌روها هر آن احتمال کله‌معلق شدن شهروندان و بروز حادثه وجود دارد.
روز بدون حادثه روزی است که تیتر یک روزنامه اطلاعات کمتر از 18 کلمه باشد و استثنائاً به چاپ دوم هم نرسیده باشد.
روز بدون حادثه روزی است که تیتر روزنامه ایران عصر، همان تیتر روزنامه ایران صبح نباشد، محض رضای خدا... وفا!
روز بدون حادثه روزی است که خاتمی، به جای بازی با اعصاب و روان کروبی یک کلام بگوید که در انتخابات شرکت می‌کند یا نمی‌کند!
روز بدون حادثه روزی است که سازمان مجاهدین پس از جلسات خود (همان جلساتی که ما شنود می‌کنیم!)، اخبار محرمانه خود را بیرون ندهد.
روز بدون حادثه روزی است که دکتر لاریجانی دوساعت سخنرانی کند و مردم پنج دقیقه‌اش را ملتفت شوند.
روز بدون حادثه روزی است که من مجبور نشوم به خاطر سانسور روزی سه مرتبه چرندیاتم را عوض کنم.
روز بدون حادثه روزی است که حسین شریعتمداری در یادداشتی 3 ستونی به تمجید از خدمات خالصانه اسفندیار رحیم‌مشائی بپردازد.
روز بدون حادثه روزی است که یکی دیگر از شاهکارهای قاتل دوچرخه سوار در نیزارهای اطراف آبادان کشف نشود.
روز بدون حادثه روزی است که حادثه‌ای رخ بدهد ولی روزنامه کارگزاران آن را گردن مخالفان خاتمی نیندازد. البته خیلی سخت است که حادثه‌ای رخ بدهد اما تقصیر مخالفان خاتمی نباشد، بویژه حوادثی نظیر سیل و زلزله.
روز بدون حادثه روزی است که یک آقایی
با دسته‌گل به آب دادن جدیدش، دست مخالفان احمدی‌نژاد گزک ندهد.
روز بدون حادثه روزی است که تیم فوتبال پرسپولیس بازیکن جدیدی را جذب نکند.
روز بدون حادثه روزی است که «روزنامه وطن امروز» خبری از قاتل دوچرخه سوار کار نکند.