روزنامه
کیهان در ستون یادداشت روز خود در مقاله‌ای به قلم مهدی محمدی از پشت پرده حوادث 22 خرداد خبر داد. به نوشته این کارشناس سیاسی آنچه روز 22 خرداد رخ داد اصلا غافلگیر‌کننده نبود. حتی سران فتنه هم می‌دانستند که امیدی به شکل‌گیری یک حرکت خیابانی آبرومند! در سالگرد انتخابات نیست، اما این مهم است که یک تحلیل سر راست از دلایل تبدیل شدن سالروز تولد فتنه به سالمرگ آن ارائه شود. فتنه گران داخلی و خارجی تمام شکست‌ها و ناکامی‌های خود در ماه‌های گذشته را به 22 خرداد حواله می‌دادند و با حرارت می‌گفتند که همه عقب‌ماندگی‌ها در آن روز جبران خواهد شد. کیهان تصریح کرد که شکاف میان توهم و واقعیت اما در روز 22 خرداد به خوبی خود را نشان داد. اگرچه درک این شکاف به چیزی بیش از 2 چشم گشوده وکمی قدم‌زدن در خیابان‌های تهران نیاز ندارد اما کاوش در معناهای سیاسی و جامعه شناختی آن خیلی زود به نتایجی بسیار جالب توجه منتهی می‌شود. فتنه سبز بیش از هر چیز یک فتنه خیابانی بوده است. ماهیت کارناوالی این فتنه بر همه ابعاد دیگر آن غلبه دارد. فتنه‌گران از همان ابتدا روی عرصه خیابان حسابی ویژه باز کرده بودند چرا که تصور می‌کردند بدون حضور موثر در کف خیابان و تولید فشار از پایین امکان هیچ‌گونه چانه‌زنی موفق و امتیازگیری درون حکومت وجود نخواهد داشت. این تحلیل اساسا اشتباه است که کسانی تصور کنند حرکت خیابانی یک جنبه فرعی و عارضی از فتنه 88 بوده است. ریشه این اشتباه هم در این است که تردید عده‌ای از شهروندان در نتایج اعلام شده انتخابات- که در سال 88 در مقطعی کوتاه رخ داد و خیلی زود هم از میان رفت- یا موضوع مناظره‌ها عامل اصلی آشوب‌های خیابانی دانسته شود. به نوشته این روزنامه، اکنون اطلاعات مفصلی موجود است که نشان می‌دهد دروغ تقلب فقط یک عامل از چندین عامل سازنده این پروژه بوده است. تصمیم فتنه‌گران این بود که با استفاده از فرصت انتخابات 88 -که به‌طور طبیعی فضا کمی بازتر می‌شود- هر طور شده مردم را به خیابان بکشانند؛ اگر انتخابات را باختند به بهانه تقلب و اگر بردند به بهانه جشن و امثال آن. دنیایی حرف ناگفته در این باره هست. فقط یک هفته تا انتخابات مانده بود که یکی از سران بعدها پشیمان جریان فتنه در مجلسی گفت سرمایه اجتماعی که ما داریم برای پیروز شدن در انتخابات کافی نیست اما برای ضربه زدن به ساختار نظام کافی است. به همین دلیل هم بود که حرکت‌های خیابانی نه بعد از انتخابات بلکه هفته‌ها قبل از آن آغاز شد و بعد از انتخابات البته به اوج رسید. اگر هدف جریان فتنه فقط مبارزه انتخاباتی بود، صندوق‌های رای کفایت می‌کرد. به خیابان کشاندن مردم هفته‌ها قبل از انتخابات، راه انداختن کارناوال‌ها و زنجیره‌های انسانی، ایجاد درگیری‌های وسیع در شهر و امنیتی کردن فضا به وضوح نشان از آن داشت که هدف اصلی بسیار فراتر از مبارزه انتخاباتی و در واقع استفاده از فرصت انتخابات برای محقق کردن«یک کار دیگر» است. کیهان در پایان خاطرنشان کرد: آبروریزی روز 22 خرداد برای فتنه‌گران را نه به سرکوب می‌توان نسبت داد نه به صادر نشدن مجوز و لغو راهپیمایی از سوی سران فتنه و نه به اینکه فتنه‌گران به اندازه کافی رسانه دراختیار نداشته‌اند. درباره رسانه، وضع جریان فتنه از اصولگرایان بهتر است چرا که همه بوق‌های خبری دنیا به دستور دوستان آمریکایی و اسرائیلی‌شان در خدمت حضرات است. مساله این است: فتنه اکنون دیگر بدنه اجتماعی ندارد. کاش عاقلی در میان اهل فتنه بود و می‌پرسید چرا؟
گزارشی از اقدامات تروریستی پژاک
روزنامه
جوان در گزارشی از آمار اقدامات تروریستی گروهک پژاک نوشت. به گزارش جوان 1084 اقدام تروریستی و به شهادت رساندن 250 ایرانی، بخشی از اقدامات تروریستی این گروهک بود که در بستر اجتماعی- سیاسی گروه پ.ک.ک در کردستان ترکیه به وجود آمد. به نوشته جوان اعدام چند عضو گروهک تروریستی پ.ک.ک در ماه گذشته بازتاب‌های فراوانی در عرصه بین‌المللی داشت و دشمنان جمهوری اسلامی ایران تلاش کردند با بزرگنمایی اعدام این 5 نفر به تبلیغ علیه نظام بپردازند. آنها در همین راستا این 5 اعدامی را جزو افراد دخیل در جریان فتنه سال 88 معرفی و از این راه تلاش کردند تا بر اقدامات تروریستی آنها سرپوش بگذارند. از این‌رو روزنامه جوان برای نخستین بار جزئیات جدیدی از اقدامات تروریستی گروهک پژاک و این 5 عضو اعدامی آنها را منتشر می‌کند. این اقدام در حالی صورت می‌گیرد که برخی از سران فتنه نیز پس از اعدام این 5 نفر اقدام به انتشار بیانیه حمایت از آنان کردند. جوان تصریح کرد: در این زمینه گروه پ.ک.ک در بستر اجتماعی- سیاسی کردستان ترکیه به وجود آمده و از همان ابتدا به مبارزه مسلحانه، ترور و بمبگذاری روی آورده و این راهکار را با شدت و ضعف‌هایی در تمام دوران فعالیت خود ادامه داده است. پس از شروع فعالیت پ.ک.ک در ایران(از سال 1377) این گروه ابتدا فعالیت تشکیلاتی، جذب نیرو و تبلیغاتی داشته ولی از سال 1382 با تأسیس پژاک(حزب حیات آزاد کردستان) و اتخاذ موضع براندازی در قبال نظام اسلامی، فعالیت‌های مسلحانه و نظامی را آغاز کرد که این فعالیت‌ها شامل عملیات نظامی و درگیری با نیروهای نظامی- انتظامی خودی، کمین، مین‌گذاری، اخاذی مسلحانه، تهدید، ضرب و شتم و ترور همکاران و طرفداران نظام و بمبگذاری است. فرزاد کمانگر، علی حیدریان و فرهاد وکیلی از جمله آن نیروها بودند که علاوه بر آموزش‌های عمومی، در زمینه کار با مواد منفجره، ساخت و طراحی بمب آموزش دیدند.